VIII SA/Wa 129/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Protokolant Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2009 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 roku oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej jest Skarga Pani M. P. wniesiona dnia [...] lutego 2009 r. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2008 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z [...] października 2008 r. znak [...] w sprawie określenia kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: luty, maj, lipiec, sierpień, listopad i grudzień 2003 r. Decyzją z [...] października 2007 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. po ponownym rozpoznaniu sprawy (wcześniejsza jego decyzja w tej sprawie została uchylona przez organ drugiej instancji) określił dla Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 r.: • za luty – kwotę zobowiązania podatkowego [...] zł (zamiast wskazanej przez Skarżącą w deklaracji VAT 7 kwoty [...] zł) • za maj – kwotę zobowiązania podatkowego [...] zł (zamiast wskazanej przez Skarżącą w deklaracji VAT 7 kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł), • za czerwiec - nadwyżkę do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie [...] zł (zamiast wskazanej przez Skarżącą w deklaracji VAT 7 kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł), • za lipiec – kwotę zobowiązania podatkowego [...] zł (zamiast wskazanej przez Skarżącą w deklaracji VAT 7 kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł), • za sierpień – kwotę zobowiązania podatkowego [...] zł (zamiast wskazanej przez Skarżącą w deklaracji VAT 7 kwoty [...]zł) • za listopad – kwotę zobowiązania podatkowego [...] zł (zamiast wskazanej przez Skarżącą w deklaracji VAT 7 kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł), • za grudzień - kwotę zobowiązania podatkowego [...] zł (zamiast wskazanej przez Skarżącą w deklaracji VAT 7 kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł). Podstawą takiego określenia zobowiązań podatkowych było zdaniem organu: 1. Nieprawidłowe odliczenie przez Skarżącą podatku VAT naliczonego w fakturze wystawionej przez [...]S.A. z [...].01.2003 r. płatnej do [...].02.2003 r. w styczniu 2003 r. zamiast w lutym 2003 r. 2. Zakwestionowanie przez organ pierwszej instancji odliczenie podatku VAT z wystawionej przez [...] dla Skarżącej faktury na zakup oleju napędowego z [...].02.2003 r. na kwotę [...] zł netto, VAT [...] zł z uwagi na to, że faktura nie dokumentowała rzeczywistej sprzedaży oleju, gdyż z ustaleń organu (w tym opartych na dowodach przekazanych przez Urząd Kontroli Skarbowej w W. dotyczących firmy [...] oraz przez Urząd Kontroli Skarbowej w P. dotyczącej [...]) wynikało, że [...] nie prowadziło w tym okresie działalności w zakresie sprzedaży oleju napędowego. 3. Uwzględnienia podatku VAT należnego od wystawionej przez Skarżącą w maju 2003 r., a nie zaewidencjonowanej w rejestrze sprzedaży VAT faktury VAT nr [...] z [...].05.2003 r. dotyczącej sprzedaży ciągnika siodłowego dla [...] w sytuacji, gdy nabywca dysponował oryginałem tej faktury i podatek VAT naliczony z tej faktury uwzględnił w swoich rozliczeniach podatku VAT za maj 2003 r., 4. Zakwestionowanie przez organ pierwszej instancji odliczenie podatku VAT z faktur wystawionych przez [...] sp. z o.o. za usługi transportowe (7 faktur z listopada na łączną wartość netto [...] zł, VAT [...] zł i z [...] grudnia na łączną wartość netto [...] zł, VAT [...] zł) z uwagi na uznanie przez organ, że spółka [...] w okresie wystawiania tych faktur była firmą nieistniejącą. Ustalenie to było oparte na działaniach organu zmierzających m.in. do nawiązania kontaktu z zarządem spółki, jej byłymi pracownikami, które okazały się bezskuteczne. Ustalono też, że spółka nie miała nigdy zarejestrowanych na siebie środków transportowych, a podawany przez Skarżącą numer telefonu, na który rzekomo telefonowała kontaktując się z ta spółką, do spółki [...] nie należał. W odwołaniu od tej decyzji Skarżąca zarzuciła ogólnie bez wskazywania konkretnych przepisów naruszenie przepisów prawa materialnego (ustawy o podatku od towarów i usług) oraz przepisów Ordynacji podatkowej przez dowolną interpretację i zastosowanie prawa wskazując, że wcześniejsza decyzja organu pierwszej instancji określająca zobowiązania podatkowe w takiej samej wysokości została uchylona przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., a szereg czynności wykonanych przez organ podatkowy pierwszej instancji potwierdził, że czynności wymienione w zakwestionowanych fakturach zostały rzeczywiście wykonane przez podatnika. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji zasadniczo podzielając uzasadniające ją argumenty. Podniósł dodatkowo, że zgodnie z wykładnią Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonaną wyroku z 11.03.2005 r. sygn. akt FSK 1741/04 podmiot nieistniejący to taki, który stwarza formalnie pozory istnienia, jednak w rzeczywistości nie uczestniczy w obrocie prawnym, mimo że jest formalnie zarejestrowany, jednak nie składa właściwych deklaracji podatkowych i nie wykazuje podatku należnego wynikającego z wystawionych faktur, nie płacąc w konsekwencji podatku. Tak więc spółkę [...] sp. z o.o. prawidłowo organ pierwszej instancji uznał za podmiot nieistniejący w czasie wystawiania zakwestionowanych faktur. Organ stwierdził też, że decyzja pierwszoinstancyjna została wydana po przeprowadzeniu wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, po wyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, a Skarżąca nie przedstawiła żadnej argumentacji ani dowodów pozwalających na odmienną ocenę zebranego materiału dowodowego. Za chybiony uznano również zarzut, iż ograniczenia w odliczaniu podatku naliczonego powinny wynikać z ustawy, a więc nie mogą wynikać z § 48 Rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27 poz. 268 ze zmianami – dalej: "rozporządzenie VAT"). Skarżącą nie zgodziła się z decyzją organu drugiej instancji i jej pełnomocnik – doradca podatkowy A. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której to skardze zarzucił zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. nr 27 poz. 286 ze zmianami – dalej: "ustawa VAT") przez błędną wykładnię lub zastosowanie przepisów, 2. naruszenie przepisów prawa procesowego to jest ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 – dalej: "Ordynacja podatkowa"), przez dowolne rozszerzenie interpretacji przepisów prawa materialnego na niekorzyść strony skarżącej, dowolną interpretację i zastosowanie przepisów prawa, niespójność zebranego materiału dowodowego z jego zastosowaniem, odmienne stanowisko organów zastosowane w tej samej sprawie oraz inne uchybienia, 3. naruszenie przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez uznanie, że przepis § 48 ust. 4 pkt 1 a rozporządzenia VAT jest konstytucyjny, 4. Naruszenie VI Dyrektywy Unii Europejskiej. Wskazując na te zarzuty pełnomocnik Skarżącej wniósł: a) o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, b) o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego zapytania, czy § 48 ust. 4 pkt 1 a rozporządzenia VAT jest zgodny z Konstytucja w przypadku, gdyby sąd powziął wątpliwości w tym przedmiocie, c) o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, d) o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, e) o przeprowadzenie dowodu z całości akt sprawy. Rozwijając zarzuty skargi pełnomocnik Skarżącej podniósł między innymi, że: 1. Organy nie sprawdziły informacji z "wymiaru sprawiedliwości" dotyczących znanych Skarżącej faktów, że Pan Dz. prowadzący spółkę [...] mógł mieć udział w jednej z głośnych afer paliwowych i być może przebywa w jednym z aresztów śledczych lub odsiaduje wyrok, oraz że spalił dokumentację księgową spółki [...]w 2004 roku. 2. Spółka [...] do listopada 2003r. (to jest jeszcze za październik 2003 r.) składała deklaracje podatkowe, płaciła podatki i zatrudniała pracowników, więc faktycznie działała, a przyczyną niezłożenia deklaracji za listopad i grudzień 2003 r. mogło być zatrzymanie Pana D. lub mógł on przebywać poza W. w związku z falą zatrzymań osób zamieszanych w aferę paliwową. 3. Pan Dz. okazywał Skarżącej deklaracje VAT-7 spółki [...], tak więc skarżąca dochowywała należytej staranności w uzyskaniu przekonania, że jej kontrahent (spółka [...]) jest uczciwym podatnikiem. 4. Faktury za usługi transportowe za listopad i grudzień 2003 wystawione przez spółkę [...] odzwierciedlają faktyczne zdarzenia gospodarce, bo usługi te zostały odsprzedane przez Skarżącą firmom [...] i [...], co potwierdziły ustalenia kontroli dokonane przez organ podatkowy. 5. Katalog wyłączeń zwrotów i obniżek podatku VAT zawarty w art. 25 ustawy VAT nie obejmuje przypadków określonych w § 48 ust. 4 pkt 1a) rozporządzenia VAT, więc ten przepis rozporządzenia został wydany bez upoważnienia ustawowego i jako taki jest niekonstytucyjny. 6. Spółka [...]została wykreślona z urzędu z rejestru podatników VAT postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - [...] z [...] lutego 2007 r., z czego - zdaniem Skarżącego - wynika, że do tego czasu była czynnym podatnikiem VAT. 7. Odnośnie faktury wystawionej w lutym 2003 r. przez firmę [...] – M. Z., która dotyczyła sprzedaży paliwa w lutym 2003 r. Skarżąca zauważa, że [...] Urząd Skarbowy w R. w innym postępowaniu kontrolnym dokonał kontroli krzyżowej podobnych transakcji firmy [...]w styczniu 2003 r. i w wyniku tej kontroli nie stwierdził nieprawidłowości, zatem nieuprawnione było stwierdzenie organu podatkowego, że w następnym miesiącu taka transakcja nie mogła mieć miejsca. Organ podatkowy nie dokonał przy tym ustaleń, czy firma [...] dokonała rozliczeń podatkowych z zakwestionowanej faktury. 8. Odnośnie nie uwzględnionej przez Skarżącą w rozliczeniu za maj 2003 r. podatku VAT od faktury za sprzedaż ciągnika siodłowego pełnomocnik Skarżącej podniósł, że była to tylko sprzedaż pro forma na zabezpieczenie zobowiązań Skarżącej wobec firmy nabywcy [...], do faktycznej sprzedaży nie doszło, pojazd nigdy nie został zarejestrowany przez firmę [...], a potwierdza to fakt, że w kolejnym miesiącu dokonano korekty tej faktury. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd rozpoznając sprawę w postępowaniu organów nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, jak też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdzono też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania podatkowego. Rozważając zarzuty skargi Sąd wziął pod uwagę co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać ramy materialnoprawne sprawy niniejszej, to jest w szczególności: • przepisy art. 19 ust. 1 -2 ustawy o VAT co do zakwestionowanego prawa do odliczeń podatku VAT naliczonego od faktur wystawionych Skarżącej przez spółkę [...] (za usługi transportowe) i przez [...] za zakup paliwa, zgodnie z którymi podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku VAT naliczonego przy nabywaniu towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną, • przepisy art. 2 ust. 1, art. 6. ust. 4 i art. 13 i art. 15 ust. 1 ustawy o VAT co do nie uwzględnionego przez Skarżącą w deklaracji VAT 7 podatku VAT należnego od sprzedaży ciągnika siodłowego dla firmy [...], zgodnie z którymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegała w szczególności sprzedaż towarów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a podstawą opodatkowania była kwota należna z tytułu sprzedaży towarów. Zadaniem Sądu jest ocena: 1) Czy organy dokonały prawidłowej wykładni norm prawa wynikających z tych przepisów ? 2) Czy organy zgodnie z normami przepisów postępowania podatkowego dokonały ustalenia faktów, których ustalenie jest niezbędne dla zastosowania tych norm ? 3) Czy organy dokonały właściwej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do właściwie odczytanej treści norm? Analiza sprawy pozwala Sądowi na stwierdzenie, że na wszystkie te pytania należy odpowiedzieć pozytywnie. Ad 1) Odnośnie wykładni przepisów prawa dotyczących prawa do odliczenia podatku naliczonego (art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o VAT), to należy zauważyć, że z samej tylko treści przepisów ustawy wynika, że podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez zbywcę nabytych przez podatnika towarów wyłącznie w odniesieniu do tych faktur, które dokumentują faktyczny, rzeczywisty obrót towarem rodzący u wystawcy faktury obowiązek podatkowy z tytułu realizacji tego rzeczywistego obrotu. Faktura nieodzwierciedlająca rzeczywiście dokonanej czynności przez jej wystawcę, która rodziłaby u niego obowiązek podatkowy, nie daje odbiorcy tej faktury prawa do odliczenia wykazanego w niej podatku. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 26 lutego 2008 r., I FSK 780/07, z 27 maja 2009 r. I FSK 321/08, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych adres: www.nsa.gov.pl). Prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego jest następstwem powstania obowiązku podatkowego z tytułu faktycznej czynności podatnika wystawiającego fakturę, czyli obowiązku podatkowego powstałego na poprzednim etapie obrotu. Jeżeli brak jest takiej faktycznej czynności u wystawcy faktury, to nie może z jej tytułu powstać obowiązek podatkowy, a tym samym nie powstaje prawo do odliczenia podatku z takiej faktury. Umożliwienie w takiej sytuacji skorzystania z prawa do odliczenia podatku z faktury dokumentującej czynność faktycznie nie istniejącą i nie rodzącą obowiązku podatkowego byłoby sprzeczne z konstrukcją podatku od towarów i usług, umożliwiającą wyłącznie odliczenie zawartych w cenach towarów podatków faktycznie należnych z tytułu czynności ich nabycia (patrz uchwała Naczelnego Sadu Administracyjnego z 29 czerwca 2009 r. I FPS 7/08 dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych adres: www.nsa.gov.pl). Ponieważ wskazane przepisy rangi ustawowej stanowiły wystarczającą podstawę wydania przez organy podatkowe decyzji podatkowych w sprawie, zbędne i nie mające znaczenia dla wyniku sprawy, było powoływanie jako podstawy rozstrzygnięć przepisu § 48 ust. 4 pkt. 1 lit. a) rozporządzenia VAT. Bez znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonych decyzji są w tej sytuacji zarzuty Skarżącej co do wpływu na wynik tej sprawy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 27 kwietnia 2003 r. (sygn. K 24/03), zwłaszcza że wyrok ten nie dotyczy art. 19 ust. 1 -2 ustawy o VAT, ani nawet wskazywanego § 48 ust. 4 pkt. 1 lit. a) rozporządzenia VAT, lecz § 48 ust. 4 pkt 2 tego rozporządzenia. Również nie mające znaczenia dla wyniku sprawy było bliżej niesprecyzowane powoływanie się przez Skarżącą na treść przepisów VI Dyrektywy UE, zwłaszcza że sprawa niniejsza dotyczy zdarzeń mających miejsce przed przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. W wyroku z [...] sierpnia 2004 r. (sygn. akt [...], OSNP [...] Sąd Najwyższy wyjaśnił, że do dnia przystąpienia Polski do Unii nie miała zastosowania zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego, zwłaszcza gdyby miała prowadzić do wykładni contra legem. Gdyby nawet jednak stosować przy wykładni prawa polskiego wykładnię prowspólnotową, uwzględniając konstrukcję i historię podatku od towarów i usług, orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości co do tych kwestii, to i tak nie pozwalałoby to na zakwestionowanie zastosowanej przez organy wykładni prawa. Reasumując tę część wywodów, należy stwierdzić, że organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni prawa materialnego w zakresie prawa do odliczeń podatku VAT naliczonego uznając, że podstawą do takich odliczeń nie mogą być faktury, które nie odzwierciedlają wbrew ich treści rzeczywistego obrotu towarami. Również prawidłowa była wykładnia przepisów art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 4, art. 13 i art. 15 ust. 1 ustawy o VAT dotycząca zarzutu nieuwzględnienia przez Skarżącą podatku VAT należnego od dokonanej w maju 2003 r. sprzedaży ciągnika siodłowego na rzecz [...]. Z treści tych przepisów organy słusznie wywiodły normę, z której wynika, że w przypadku dokonania sprzedaży towaru (w tym środka trwałego) i wystawienia faktury dokumentującej tą sprzedaż obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, przy czym obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży. Ad 2) Analizując prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych przez organy, a będących podstawą rozstrzygnięcia należy zauważyć, że dotyczyły one trzech kwestii: a) wystawionej przez [...] M. Z. dla Skarżącej jako nabywcy faktury VAT nr [...] z [...].02.2003 r. za paliwo, b) sprzedaży ciągnika siodłowego przez Skarżącą dla [...] K. T. zafakturowanej fakturą VAT [...] z [...].05.2003r. c) wystawionych przez spółkę [...] dla skarżącej w listopadzie i grudniu faktur za usługi transportowe. Sąd uznał ustalenia faktyczne dokonane w tym zakresie za prawidłowe, dokonane z zachowaniem przepisów prawa postępowania. Co do kwestii rzekomego zakupu paliwa od [...] organy miały prawo uznać na podstawie dowodów zebranych przez Urząd Kontroli Skarbowej w P. i przez Prokuraturę Okręgową w K., a przyjętych jako dowody w sprawie, że firma [...] M. Z. nie sprzedawała faktycznie paliwa w lutym 2003 r., a tym samym wystawiona przez tę firmę dla Skarżącej faktura nie dokumentowała rzeczywistej sprzedaży paliwa. Wnioski wyciągnięte: • z zeznań M. Z., który konsekwentnie twierdził, że faktycznie nie sprzedawał paliwa, a tylko wystawiał fikcyjne faktury, • z faktu, że firma [...] nie miała żadnego zaplecza technicznego do obrotu paliwami, • z faktu, że według treści faktur jedynym podmiotem, od którego firma [...] miała nabywać paliwo była firma [...], która również wystawiała tylko fikcyjne faktury nie dokonując żadnego faktycznego obrotu, były prawidłowe, wynikające z wszechstronnej analizy materiału dowodowego prowadzonej w celu ustalenia obiektywnie istniejącego stanu faktycznego. Oceny tej nie może zmieniać podnoszony przez Skarżącą zarzut, że kontrola krzyżowa faktur wystawianych przez [...] w styczniu 2003 r. nie wykazała nieprawidłowości, zwłaszcza, że kontrola ta sprowadzała się nie do potwierdzenia faktycznego obrotu towarowego, a do potwierdzenia, czy oryginały faktur u odbiorcy są potwierdzone kopiami faktur u wystawcy. Również składanie przez [...] deklaracji podatkowych (w tym za luty 2003), a nawet wywiązywanie się z obowiązków podatkowych nie mogą wpływać na zmianę tej oceny, gdyż okoliczności te same przez się nie stanowią dowodu na to, że wystawiane przez [...] faktury dokumentowały rzeczywisty obrót towarowy. Również prawidłowa była ocena organów co do tego, że w związku z wystawieniem przez Skarżącą faktury na sprzedaż ciągnika siodłowego dla firmy [...] powstał obowiązek podatkowy. Fakt wystawienia faktury i jej treść nie była w istocie kwestionowana przez Skarżącą, a treścią tej faktury była sprzedaż pojazdu, podatek VAT określony w fakturze był uwzględniony jako podatek naliczony w rozliczeniach podatku VAT dokonywanych przez nabywcę. Z okoliczności tych prawidłowo wyciągnięto wniosek, że sprzedaż, a więc czynność podlegająca opodatkowaniu miała miejsce i obowiązek podatkowy Skarżącej w związku z tą sprzedażą powstał z chwilą wystawienia faktury. Fakt, że firma [...] nie zarejestrowała na siebie zakupionego ciągnika i po 3 miesiącach odsprzedała go, oraz to, że skarżąca dokonała korekty tej faktury nie wpływają na ocenę, że obowiązek podatkowy powstał w związku z wystawieniem faktury dokumentującej sprzedaż w dacie wystawienia faktury. Również bez wpływu na taką ocenę pozostają twierdzenia Skarżącej, że sprzedaż ciągnika miała służyć wyłącznie zabezpieczeniu należności [...] u Skarżącej, a więc była sprzedażą "pro forma", zwłaszcza, że przeczy temu treść faktury, z której wynika że dokonano zapłaty gotówką, a Skarżąca nie przedstawiła też żadnych dowodów dla wykazania, jaki był faktyczny cel sprzedaży. Nawet gdyby uznać w tym zakresie twierdzenia Skarżącej za prawdziwe, to i tak zamiar stron co do tego, jakim celom ma służyć sprzedaż towaru nie wpływa na powstanie obowiązków podatkowych od tej sprzedaży w zakresie podatku VAT. Ustalenia organów co do tego, że faktury wystawione przez spółkę [...] nie dokumentowały rzeczywistego obrotu, to jest usług transportowych były również zgodne z przepisami Ordynacji podatkowej, w szczególności z zasadami ogólnymi postępowania i art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy przeprowadził wszechstronne działania zmierzające do przesłuchania właściciela i zarazem prezesa zarządu spółki [...] Pana D. i dwóch pracowników tej spółki. Działania te mimo starań organu okazały się bezskuteczne. W tej sytuacji wobec ustalonych na podstawie dokumentów okoliczności faktycznych dotyczących spółki [...] takich jak: • Spółka nie miała żadnych środków transportu, • Spółka nie zatrudniała w okresie przedmiotowych dostaw (listopad – grudzień 2003 r.) żadnych pracowników, • Spółka nie dysponowała lokalem (umowa najmu została rozwiązana w marcu 2003), • Spółka nie składała deklaracji za listopad i grudzień 2003 r., • Wskazywany przez Skarżącą jako telefon kontaktowy z tą spółką nigdy do niej nie należał, • Płatności dokonywane przez Skarżącą były dokonywane według zeznań jej pełnomocnika tylko gotówkowo, organy prawidłowo wyciągnęły wnioski, że Spółka [...] nie mogła w listopadzie i grudniu wykonywać usług transportowych, a więc wystawione przez nią faktury były fikcyjne, a nawet spółka ta w tym okresie była w istocie podmiotem faktycznie nieistniejącym. Skarżąca nie wskazała przy tym żadnych dowodów, które mogłyby choć uprawdopodobnić faktyczne wykonywanie usług dla niej przez spółkę [...]. Za takie dowody nie można było uznać twierdzeń Skarżącej, że usługi te "odsprzedawała" dla firm [...] i [...] w sytuacji, gdy podmioty te potwierdziły jedynie ogólnie fakt wykonywania przez Skarżącą usług transportowych, nie przedstawiając jednak bardziej szczegółowych informacji. Ad 3) Organy podatkowe prawidłowo dokonały subsumcji prawidłowo ustalonego stanu faktycznego do właściwie odczytanej treści odpowiednich norm prawnych. Ustalenia, że zakwestionowane faktury firm [...] i [...] były fikcyjne, nie dokumentowały rzeczywistego obrotu towarowego i usługowego musiały doprowadzić do prawidłowej konkluzji, że w świetle art. 19 ust. 1- 2 ustawy o VAT Skarżąca nie mogła uwzględnić podatku VAT naliczonego w tych fakturach w swoich rozliczeniach tego podatku. Również ustalenie, że Skarżąca wystawiła dla firmy [...] fakturę VAT dokumentującą sprzedaż ciągnika siodłowego, która to sprzedaż była uwzględniona w rozliczeniach podatkowych podatku VAT u nabywcy było wystarczające dla uznania powstania u Skarżącej obowiązku podatkowego w zakresie podatku VAT powstałego w miesiącu dokonania tej sprzedaży i wystawienia faktury. Ostatnia kwestia - nieprawidłowe odliczenie przez Skarżącą podatku VAT naliczonego w fakturze wystawionej przez [...] S.A. z [...].01.2003 r. płatnej do [...].02.2003 r. w styczniu 2003 r. zamiast w lutym 2003 r. nie była wprawdzie kwestionowana przez Skarżąca, jednak i tu Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu organów naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania. Ponieważ Sąd nie będąc związany granicami skargi, badając sprawę z urzędu, nie dopatrzył się innych wskazanych w art. 145 u.p.p.s.a przesłanek powodujących potrzebę wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a należało skargę oddalić.