VIII SA/Wa 1302/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. S. o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia : wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. M. S. (dalej: "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji. Z uzasadnienia skargi oraz uzasadnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż w obiekcie, co do którego orzeczono nakaz rozbiórki zamieszkuje wraz z konkubiną i małoletnimi dziećmi z uwagi na brak innych możliwości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozpatrując wniosek skarżącego w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd związany jest zamkniętym katalogiem dwóch alternatywnych przesłanek pozytywnych, którymi są: 1) niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz 2) niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. W orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2012 r. sygn. II OZ 1054/12). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, co uzasadnia zastosowanie wobec niego ochrony tymczasowej. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest bowiem nakaz rozbiórki, a rozbiórka obiektu budowlanego z reguły powoduje trudne do odwrócenia skutki, ponieważ zrealizowanie na nowo takiego obiektu zazwyczaj wiąże się ze stosunkowo dużymi nakładami, nawet jeśli nie finansowymi, to organizacyjnymi. Niezależnie zatem od wartości zniszczonych w wyniku rozbiórki elementów – przywrócenie stanu poprzedniego obiektu, w razie uchylenia zaskarżonej decyzji, poprzez ponowną jego realizację – będzie wymagało niewątpliwie poniesienia przez skarżącego dużego nakładu pracy oraz środków, biorąc w tym względzie pod uwagę także sytuację finansową rodziny (por. uchwała NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r. sygn. I GPS 1/07, postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. II OSK 369/15). Nie bez znaczenia pozostaje także wskazywana przez skarżącego okoliczność zamieszkiwania rodziny w spornym obiekcie z uwagi na brak innej możliwości na zaspokojenie jej potrzeb mieszkaniowych. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.