VIII SA/Wa 132/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi Ł. F. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w bazie ewidencji gruntów oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga Ł. F. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Nr [...] z [...] listopada 2016 r. w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w bazie ewidencji gruntów i budynków. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z [...] lutego 2015 r. (data wpływu do organu) Ł. F. (dalej: skarżący, wnioskodawca, strona) zwrócił się do Starosty Powiatowego w P. (dalej: Starosta, organ I instancji) o uaktualnienie danych objętych ewidencją gruntów i budynków zgodnie z mapą planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącą działek nr [...] i nr [...] o powierzchni ogólnej 1,5727 ha. Do wniosku załączone zostały poświadczone za zgodność z oryginałem wypis i wyrys z rejestru gruntów działki nr [...] i nr [...], położonych w miejscowości K., gmina W.. Decyzją znak [...] z [...] marca 2015 r. Starosta, działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm., zwanej dalej: k.p.a.) i art. 24 pkt 2c (powinno być ust. 2c) ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm., zwana dalej: p.g.k.), orzekł o odmowie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków obrębu K., gmina W. na podstawie wniosku o uaktualnienie danych objętych ewidencją gruntów i budynków zgodnie z mapą planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącą działek nr [...] i nr [...] o powierzchni ogólnej 1,5727 ha. Organ I instancji stwierdził, że przedmiotowy wniosek nie kwalifikuje się do ujawnienia w rejestrze ewidencji gruntów, bowiem nie spełnia ustawowych warunków określonych w art. 2 pkt 8 p.g.k. Wskazując treść obowiązujących w tym zakresie przepisów (art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 24 ust. 2b pkt 1h p.g.k. oraz § 10 ust. 1 pkt 1, § 46 ust. 1, § 67 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454 ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem MRRiB) wywiódł, iż zmiana w ewidencji gruntów i budynków nie może być wprowadzona na podstawie planu zagospodarowania przestrzennego, lecz na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W odwołaniu złożonym na powołaną decyzję skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uaktualnienie ewidencji gruntów i budynków zgodnie z mapą zagospodarowania przestrzennego dotyczącą nieruchomości nr [...] o powierzchni 0,6327 ha oraz nieruchomości nr [...] o powierzchni 0,94 ha bądź uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zdaniem skarżącego w ewidencji gruntów dotyczących przedmiotowych nieruchomości przedmiotowe działki powinny być oznaczone jako "tereny rekreacyjne", zgodnie z obowiązującym na tym terenie planem zagospodarowania przestrzennego. Widniejące obecnie w ewidencji gruntów oznaczenie przedmiotowych działek jako "tereny zabudowane inne" oraz "grunty orne" jest sprzeczne z tym planem. Decyzją znak [...] z [...] maja 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej: WINGiK, organ odwoławczy) orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Wyrokiem z 13 lipca 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 581/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi wnioskodawcy stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji (organu odwoławczego). Sąd stwierdził bowiem, iż złożone przez skarżącego odwołanie dotknięte było brakiem formalnym (brak podpisu), którego organ nie dostrzegł i którego w ramach prowadzonych czynności nie usunął. Rozpoznał natomiast odwołanie merytorycznie, wydając zaskarżoną decyzję, czym rażąco naruszył art. 63 § 1 – 3 i art. 64 § 2 k.p.a. Sąd zalecił, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy wezwał skarżącego do podpisania złożonego odwołania w trybie art. 64 § 2 k.p.a., pod rygorem wskazanym w tym przepisie. Wykonując ww. zalecenia WINGiK pismem z 28 października 2016 r. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia stwierdzonego braku podpisu na odwołaniu. W odpowiedzi na powyższe skarżący złożył – w zakreślonym przez organ odwoławczy terminie – podpisane odwołanie. Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie decyzją Nr [...] z [...] listopada 2016 r. WINGiK, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu podjętej decyzji WINGiK podał, iż w stwierdzonych okolicznościach faktycznych i prawnych podtrzymuje swoje stanowisko w sprawie wyrażone w decyzji z [... maja 2015 r., bowiem żądanie skarżącego nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym sprawy oraz obowiązujących w tym zakresie przepisach prawa. Wskazał, iż w ramach dodatkowego postępowania wyjaśniającego otrzymał od Wójta Gminy W. kopię aktualnego zaświadczenia, wedle którego działki nr [...] i nr [...] z obrębu K., gmina W. - zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego sołectw: K., B. i G., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy W. Nr [...] z [...] kwietnia 1998 r. - położone są na terenach oznaczonych symbolem O-RP, tj. tereny upraw rolnych. Podał, iż aktualnie w ewidencji gruntów i budynków obrębu wsi K. dla działek nr [...] i nr [...] wykazane są użytki gruntowe R V (rola, grunt orny klasy V) oraz Bi (inne tereny zabudowane i zurbanizowane). Wywiódł dalej, że zasady zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych szczegółowo określa załącznik nr 6 do rozporządzenia MRRiB, który nie przewiduje ustalenia rodzaju użytku gruntowego w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ewidencja gruntów ma bowiem na celu gromadzenie informacji o faktycznym, istniejącym aktualnie na gruncie sposobie użytkowania konkretnego terenu, a nie jego planowanym w przyszłości przeznaczeniu. Zdaniem organu odwoławczego plany zagospodarowania przestrzennego terenu są opracowywane w celu wskazania przyszłościowych kierunków rozwoju i zagospodarowania terenu (miasta, gminy lub ich części), ale realizacja tych planów zależy głównie od inwestorów i właścicieli gruntów. Nie ma ustawowego obowiązku zmiany "z dnia na dzień" sposobu użytkowania i przeznaczenia terenu, do zgodności z planami zagospodarowania. Ponadto skarżący nie przedłożył, ani nie wskazał żadnej dokumentacji geodezyjnej przyjętej do zasobu geodezyjnego, świadczącej o tym, że nastąpiły faktyczne zmiany w sposobie użytkowania jego działek, które mogłyby stanowić podstawę zmian danych ewidencyjnych. Skargę do sądu administracyjnego na powołane rozstrzygnięcie złożył skarżący, wnioskując o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w całości oraz zwrot kosztów postępowania. Wydanemu rozstrzygnięciu postawił zarzut naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, tj.: 1. § 44 pkt 2 rozporządzenia MRRiB poprzez zaniechanie przez Starostę utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi; 2. § 47 ust. 3 rozporządzenia MRRiB poprzez zaniechanie przez organy obu instancji przeprowadzenia postępowania administracyjnego dotyczącego aktualizacji operatu ewidencyjnego; 3. art. 64 § 2 k.p.a. poprzez brak wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku przez przedstawienie dokumentów niezbędnych do wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków dotyczących działek nr [...] i nr [...]; 4. art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; 5. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą zaufania obywatela do władzy publicznej; 6. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności poprzez nieumożliwienie wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego w sytuacji, gdy nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od ww. zasady. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że Starosta nie wykonał wynikającego z § 44 pkt 2 rozporządzenia MRRiB obowiązku utrzymania ewidencji w stanie zgodności z dokumentami i materiałami źródłowymi. Z pisma wnioskodawcy wynika niezbicie, że istnieją dokumenty, na podstawie których możliwe jest dokonanie zmiany w ewidencji. Dokumenty te (mapy) znajdują się w posiadaniu Wójta Gminy W., bowiem stanowiły podstawę uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem winny znajdować się także w dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego. Wskazał, że jeżeli do wniosku nie zostały dołączone niezbędne dokumenty organ rozpoznający wniosek powinien, zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., zażądać od strony ich przedłożenia. Ocenił przy tym, iż orzekające w sprawie organy nie przeprowadziły żadnego postępowania dowodowego. Z decyzji nie wynika, aby mapy, na które powołuje się skarżący, były przedmiotem badania organów. To na organach spoczywał obowiązek podjęcia wszystkich czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji organy nie rozpoznały istoty sprawy. Stwierdził także, że przed wydaniem zaskarżonych decyzji organy nie zawiadomiły go o możliwości końcowego zaznajomienia się z aktami postępowania, możliwości zgłoszenia wniosków dowodowych, a także o konsekwencjach braku wniosków dowodowych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności podać należy, że przedmiotowa sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z 13 lipca 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 581/15 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji z 20 maja 2015 r. z uwagi na rażące naruszenie przepisów postępowania. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Analizując wydane aktualnie decyzje Sąd stwierdza, że w postępowaniu prowadzonym po wyroku organy prawidłowo wykonały zalecenia określone ww. orzeczeniem. Podstawę prawną podjętych w sprawie rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Na wstępie należy zwrócić uwagę na charakter ewidencji gruntów i budynków oraz związany z tym tryb wprowadzania w niej zmian. Zgodnie z art. 2 pkt 8 p.g.k., ewidencja gruntów i budynków stanowi jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących nimi. Ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie (art. 22 ust. 1). Obejmuje ona informacje wskazane w art. 20 ustawy, w tym w szczególności informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty (art. 20 ust. 1 pkt 1 p.g.k.). Zgodnie z art. 20 ust. 3 p.g.k., grunty rolne i leśne obejmuje się gleboznawczą klasyfikacją gruntów, przeprowadzaną w sposób jednolity dla całego kraju, na podstawie urzędowej tabeli klas gruntów. Zaliczanie gruntów do odpowiednich użytków gruntowych określa załącznik nr 6 do rozporządzenia MRRiB. W myśl art. 24 ust. 2a pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 2b p.g.k., aktualizacja operatu ewidencyjnego odbywa się z urzędu lub na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania i w zależności od jej podstawy, następuje w drodze czynności materialno - technicznej lub w drodze decyzji administracyjnej. Wg ust. 2c tego artykułu, odmowa aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej. Zasady prowadzenia ewidencji gruntów i wprowadzania w niej zmian unormowane zostały rozporządzeniem MRRiB. Zgodnie z jego § 44 pkt 2, obowiązek utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi spoczywa na staroście, który dokonuje aktualizacji poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust. 1), stosując odpowiednio przepisy § 35 i § 36 rozporządzenia (§ 45 ust. 2). Według treści § 45 ust.1 rozporządzenia MRRiB, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: 1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi, 2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych, 3) wyeliminowania danych błędnych. Wskazać należy, że wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków może nastąpić w trybie czynności materialno-technicznej poprzez wprowadzenie do bazy danych zmiany na podstawie udokumentowanego zgłoszenia zmiany, o którym organ tylko zawiadamia strony, bądź w trybie decyzji administracyjnej wprowadzającej zmiany lub odmawiającej wprowadzenia żądanej zmiany (§ 47 ust. 3 rozporządzenia MRRiB). Zgodnie z przepisem § 59 pkt 6 rozporządzenia MRRiB, danymi dotyczącymi gruntów są m.in. dane dotyczące użytków gruntowych i klas gleboznawczych. W myśl § 66 ust. 1 ww. rozporządzenia, danymi ewidencyjnymi dotyczącymi użytków gruntowych i klas gleboznawczych są: 1) numeryczne opisy konturów tych użytków i klas, 2) oznaczenia użytków gruntowych i klas gleboznawczych w granicach poszczególnych konturów oraz numery tych konturów. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym za utrwalone należy uznać stanowisko, że zapisy w ewidencji dotyczące uprawnień do gruntu mają charakter pochodny w stosunku do informacji wynikających ze źródeł wskazanych w § 12 ust. 1 rozporządzenia oraz że w postępowaniu dotyczącym wprowadzenia zmian w ewidencji źródeł tych nie można interpretować w sposób dowolny. Organ ewidencyjny może wpisać do ewidencji gruntów i budynków tylko takie prawo do nieruchomości, które jednoznacznie, w sposób niewątpliwy wynika z dokumentów wskazanych w rozporządzeniu, nie może zaś takiego prawa ani ustanowić, ani wyinterpretować z przesłanek pośrednich (por. wyrok NSA z dnia 19 marca 2003 r., sygn. akt II SA 1018/02, publ. cbosa). Powyższe związane jest z tym, że ewidencja gruntów ma charakter techniczno-deklaratoryjny, a nie konstytutywny. Nie kształtuje więc nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan zaistniały wcześniej (rejestruje zmiany dokonane w innych postępowaniach). Natomiast rejestr ewidencji gruntów i budynków jest odzwierciedleniem danych wynikających z przedłożonych organowi dokumentów, a organ ewidencyjny na podstawie wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów powinien ocenić zasadność wprowadzenia żądanych zmian. W niniejszej sprawie skarżący domaga się aktualizacji wpisów w operacie ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do nieruchomości położonych w miejscowości K., gmina W., oznaczonych numerami: [...] i [...] o łącznej powierzchni 1,5727 ha, polegającej na zmianie wpisu dotyczącego użytków gruntowych z terenów gruntów ornych - rola, grunt orny klasy V – symbol R i innych terenów zabudowanych i zurbanizowanych – symbol Bi, na działki rekreacyjne, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na potwierdzenie zmiany przeznaczenia ww. działek skarżący nie przedstawił żadnej dokumentacji geodezyjnej. Jako podstawę powyższego wskazał mapy dla celów uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika (zaświadczenie Wójta Gminy W. z [...] października 2016 r. oraz notatka służbowa Wójta z [...] listopada 2016 r.), że zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego sołectw B., G. i K., w skład którego wchodzą miejscowości B., K., G., K., K., Z., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy w Wieniawie Nr XLV/268/98 z 27 kwietnia 1998 r. – działki nr [...] i nr [...] znajdują się na terenach O-RP- terenach upraw rolnych. Wójt Gminy W. nie przewiduje przeznaczenia ww. spornych nieruchomości na tereny zabudowane przeznaczone pod obiekty obsługi rekreacji i turystyki (symbol Z-UT) oraz tereny przeznaczone pod budownictwo letniskowe (symbol Z-ML). Prawidłowe było zatem stanowisko organów, że skoro skarżący nie przedstawił dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego uzasadniającej dokonanie aktualizacji informacji zawartej w ewidencji gruntów i budynków, to brak było podstaw do uwzględnienia jego wniosku (por. wyrok WSA w Warszawie z 7 września 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 30/15, publ. cbosa). Skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających, że grunty, na których położone są działki nr [...] i nr [...] stanowią tereny rekreacyjno-wypoczynkowe w rozumieniu załącznika nr 6 do rozporządzenia MRRiB. Zgodnie z treścią cytowanego załącznika, do terenów rekreacyjno-wypoczynkowych (Bz) zalicza się niezajęte pod budynki i związane z nimi urządzenia: 1) tereny ośrodków wypoczynkowych, tereny zabaw dziecięcych, plaże, urządzone parki, skwery, zieleńce (poza pasami ulic); 2) tereny o charakterze zabytkowym, takie jak: ruiny zamków, grodziska, kurhany, pomniki przyrody; 3) tereny sportowe, takie jak: stadiony, boiska sportowe, skocznie narciarskie, tory saneczkowe, strzelnice sportowe, kąpieliska, pola golfowe; 4) tereny spełniające funkcje rozrywkowe, takie jak: lunaparki, wesołe miasteczka; 5) ogrody zoologiczne i botaniczne; 6) tereny zieleni nieurządzonej niezaliczone do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych; 7) tereny rodzinnych ogrodów działkowych urządzonych na gruntach, które nie nadają się do upraw rolniczych, w tym na gruntach leśnych oraz zadrzewionych i zakrzewionych. Skarżący na żadnym etapie postępowania nie przedstawił organowi I instancji takiej dokumentacji, z której ewidentnie wynikałoby, że przedmiotowe działki zmieniły przeznaczenie, a co za tym idzie i gleboznawczą klasyfikację gruntów. Sąd podziela ocenę organów geodezyjnych, że plany zagospodarowania przestrzennego terenu opracowywane są w celu przyszłościowych kierunków rozwoju i zagospodarowania terenu, ale ich realizacja zależy głównie od inwestorów i właścicieli gruntów. Plany miejscowe nie są dokumentem źródłowym, na podstawie którego organ I instancji ma obowiązek naniesienia zmian w ewidencji gruntów i budynków (por. art. 23 p.g.k., z którego wynika, że taką podstawą do wpisu do ewidencji gruntów i budynków są np.: odpisy prawomocnych orzeczeń sądów, aktów notarialnych, poświadczeń dziedziczenia, ostatecznych decyzji administracyjnych). Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, iż w sprawie niniejszej prowadzonej z wniosku skarżącego, inicjatywa dowodowa spoczywa na wnioskodawcy, który - inicjując przedmiotowe postępowanie - winien wykazać istnienie przesłanek do aktualizacji. Trudno skutecznie zarzucić organowi brak właściwego wyjaśnienia sprawy w sytuacji, gdy sam wnioskodawca nie przedstawia dokumentów na poparcie swoich twierdzeń. Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy podjął wszelkie czynności w celu wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wystąpił m.in. do właściwego organu gminy o wskazanie, jakie jest oznaczenie i przeznaczenie spornych działek. Organ odwoławczy prawidłowo zebrał, omówił i ocenił materiał dowodowy zebrany w sprawie. Wywiódł z niego uprawniony - w ocenie Sądu - wniosek, że brak podstaw do aktualizacji wpisów w operacie ewidencji gruntów i budynków w sposób żądany przez skarżącego. Taka ocena mieści się w ramach przepisów regulujących postępowanie dowodowe i odpowiada przepisom prawa materialnego cytowanym wyżej. Bezzasadne są więc zarzuty sformułowane w skardze naruszenia przepisów art. 7 k.p.a. (zasady prawdy obiektywnej), art. 8 (zasady zaufania obywateli do władzy publicznej) oraz przepisów § 44 pkt 2 i § 47 ust. 3 rozporządzenia MRRiB. Niezasadny jest również zarzut skargi naruszenia przez organ art. 64 § 2 k.p.a. przez brak wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku przez przedstawienie dokumentów niezbędnych do wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków dotyczących przedmiotowych działek w sytuacji, kiedy organ odwoławczy ustalił, że plan miejscowy, na który powołuje się skarżący, nie przewiduje przeznaczenia nieruchomości o numerach: [...] i [...] na tereny zabudowane przeznaczone pod obiekty obsługi rekreacji i turystyki oraz tereny przeznaczone pod budownictwo letniskowe. Zasadny jest natomiast zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Z akt administracyjnych wynika, że organy przed wydaniem decyzji w każdej instancji nie umożliwiły skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jednak naruszenie to, zdaniem Sądu, nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem skuteczność tego zarzutu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Przy czym to na stronie stawiającej taki zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 494/17, publ. Lex nr 2347570). Mając na uwadze powołane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.