VIII SA/Wa 140/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski Sędzia WSA Iwona Owsińska –Gwiazda (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 12 maja 2022 r. sprawy ze skargi R. F. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z 6 grudnia 2021 roku, nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) na podstawie art. 59 § 1 i § 2 w zw. z art. 58 ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2021 roku, poz. 735 dalej kpa) po rozpoznaniu wniosku z 18 czerwca 2021 roku złożonego przez R. F. (dalej: skarżący, strona) w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ odwoławczy) z 22 stycznia 2021 roku, nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12000 złotych – odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna. W dniu 22 stycznia 2021 roku Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 złotych. Decyzja została uznana za doręczoną w trybie art. 44 § 4 kpa w dniu 11 lutego 2021 roku tj. w ostatnim dniu 14-dniowego terminu licząc od pierwszego awizowania przesyłki, które miało miejsce 28 stycznia 2021 r. 14-dniowy termin na wniesienie odwołania rozpoczął swój bieg w dniu 12 lutego 2021 r. – następnego dnia po doręczeniu. Termin do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie upłynął w dniu 25 lutego 2021 r. W dniu 19 czerwca 2021 r. Skarżący nadał w urzędzie pocztowym R. [...] odwołanie od decyzji organu I instancji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wyjaśnił, że nie otrzymał zaskarżonej decyzji twierdząc, że mogła ona nie zostać doręczona ponieważ nie posiada dowodów awizowania kierowanej do niego przesyłki. Skarżący stwierdził, że z powodu panującej epidemii Covid-19 przesyłka mogła nie zostać doręczona przez listonosza. Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy powołał m.in art. 58 k.p.a. wskazując, że ustanawia on cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, tj.: wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której ustanowiony został przywracalny termin. Następnie podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły w/w przesłanki. Organ wskazał, że istotnym warunkiem przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest wykazanie przez wnioskodawcę braku winy przy uchybieniu terminu do dokonania czynności, w tym przypadku do wniesienia odwołania. Według organu wnioskodawca w przedmiotowej sprawie tego nie wykazał. Ponadto, w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wnioskodawca twierdzi, że kierowana do niego korespondencja zawierająca decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nie została mu doręczona przez operatora publicznego. Natomiast organ w w/w postanowieniu podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się koperta zaadresowana na prawidłowy adres strony, na której widnieje informacja operatora publicznego o podwójnym awizowaniu przesyłki i zwrocie do nadawcy z powodu braku odbioru przez adresata. Organ podkreślił, że wyjaśnienia skarżącego nie wykazują braku winy przy uchybieniu kierowanej do niego przesyłki, a jedynie kwestionują czynności dokonane przez operatora publicznego. Wnioskodawca kwestionując czynności określone w art. 44 § 2 i § 3 k.p.a., a w konsekwencji doręczenie decyzji w trybie art. 44 § 4 nie powinien wnioskować o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji, która nie została doręczona a w konsekwencji nie weszła do obiegu prawnego. Organ w uzasadnieniu podkreślił, że strona nie wykazała jakie czynności podjęła by kierowana do niej korespondencja dotarła, a tym samym, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło na skutek okoliczności niezawinionych przez stronę. Podniósł, że przedsiębiorca wiedząc o prowadzonym postępowaniu, którego był stroną pozostawał bierny do momentu otrzymania informacji o wszczęciu egzekucji będącej wynikiem wydania decyzji o nałożeniu na stronę kary i nie złożenia od niej odwołania. Zachowanie strony według organu nie dowodzi, że przedsiębiorca zachował należytą staranność by otrzymać kierowaną do niego korespondencję, a w konsekwencji, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania było spowodowane winą po stronie przedsiębiorcy. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 października 2020 roku sygn. akt I GSK 421/18 organ wskazał, że dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa daję podstawę do przyjęcia jego zawinienia w uchybieniu terminu i odmowy przywrócenia terminu. Wskazał, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie może usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Reasumując, na podstawie powyższych ustaleń i zgromadzonego materiału dowodowego, organ odwoławczy stwierdził, że korespondencja adresowana do Skarżącego była w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego skutecznie doręczona wnioskodawcy. Miał on zatem możliwość wniesienia odwołania w ustawowym terminie. Pismem z 19 stycznia 2022 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powołane na wstępie postanowienie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania w sprawie, tj. art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. - naruszenie zasad postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania, tj. art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez organ zasadności przesłanek do odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący nawiązał do art. 92 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021r., poz. 2095 ). Wskazał, że zgodnie z obowiązującymi przepisami nieodebrana przesyłka po 14 dniach oczekiwania na poczcie traktowana była w postępowaniach administracyjnych jak doręczona natomiast z powodu epidemii koronawirusa ta zasada została zlikwidowana. Skarżący zażądał dokładnych wyjaśnień czemu pomimo dwukrotnego przybycia pod wskazany adres nic nie zostało pozostawione w skrzynce pocztowej oraz dlaczego list został zakwalifikowany jako doręczony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związany granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 3 p.p.s.a.). Należy wskazać, iż przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu było postanowienie z 6 grudnia 2021 roku, odmawiające Skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 22 stycznia 2021 roku w sprawie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 12000 złotych. W ocenie Sądu skarga nie mogła odnieść zakładanego skutku ponieważ nie zostały wykazane, a wręcz nie były przedmiotem złożonego wniosku o przywrócenie terminu przesłanki przywrócenia terminu z art. 58 kpa. Wniosek o przywrócenie termin może okazać się skuteczny wtedy gdy strona nie neguje, iż faktycznie doszło do uchybienia terminu i wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie. Nie można składać wniosku o przywrócenie terminu i jednocześnie podważać skuteczność doręczenia pisma dla adresata. Fakt doręczenia pisma określonej osobie w oznaczonym miejscu i czasie może być stwierdzony wtedy kiedy jest pewne, iż otrzymała je właściwa osoba (art. 42 § 1 i art. 43 kpa) lub zostały spełnione warunki określone w art. 44 kpa. Nieskuteczne doręczenie zastępcze w ogóle nie powoduje rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania od rozstrzygnięcia organu administracji publicznej. W tej sytuacji za datę doręczenia należy uznać dzień w którym adresat faktycznie otrzymał decyzję lub się z nią zapoznał. Przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest dopuszczalne jeśli organ ustali, że decyzja w istocie została doręczona. Instytucja przywrócenia terminu ma zastosowanie tylko w przypadku uchybienia przez zainteresowanego określonego terminu. Jeżeli decyzja nie została doręczona, to nie płynie termin do jej zaskarżenia i w związku z tym nie ma podstaw do jego przywrócenia. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, iż ze stanowiska Skarżącego jasno wynika, iż neguje on by istniały podstawy do uznania, że w dniu 11 lutego 2021 roku w trybie art. 44 kpa została mu doręczona decyzja z 22 stycznia 2021 roku, ponieważ jak twierdzi Skarżący, nie posiada dowodów awizowania kierowanej do niego przesyłki. Artykuł 58 kpa określa cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą zostać spełnione kumulatywnie: 1) zainteresowany złożył prośbę o przywrócenie terminu; 2) uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie przez niego uprawdopodobniony; 3) prośba o przywrócenie terminu została złożona w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi; 4) zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin, jednocześnie ze złożeniem prośby o przywrócenie terminu. W sprawie niniejszej Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu i dopełnił czynności dla której określony był termin natomiast nie wykazał spełnienia pozostałych przesłanek z w/w przepisu. Należy zauważyć, że Skarżący składając wniosek o przywrócenie terminu sam musi uznać, iż uchybił terminowi i wówczas postępowanie w przedmiocie tego wniosku będzie się sprowadzać do tego czy wnioskujący uprawdopodobnił przede wszystkim brak winy w jego uchybieniu i czy prośba o przywrócenie terminu została złożona w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi. Wyjaśnienia Skarżącego, jak zasadnie przyjął organ, nie uprawdopodobniają braku winy Skarżącego w uchybieniu terminu do złożenia odwołania. Jednocześnie zasadnie przyjął organ, że przesyłka zawierająca decyzję z 22 stycznia 2021 r. została uznana za doręczoną. Z zalegającej w aktach administracyjnych koperty nr [...] wysłanej przez organ na adres Strony C. ul. R. 13 [...] Z. jednoznacznie bowiem wynika, iż pierwsze awizo przesyłki miało miejsce w dniu 28 stycznia 2021 r. kiedy to przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej Z., o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni pozostawiono powtórne zawiadomienie, powtórne awizo, w dniu 5 lutego 2021 r. Wobec nie podjęcia przesyłki przez adresata w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia miał miejsce jej zwrot z adnotacją: "nie podjęto w terminie" w dniu 15 lutego 2021 r. – k. 27 akt administracyjnych. W tych okolicznościach prawidłowy jest wniosek organu, iż wobec dwukrotnego awizowania przesyłki do Skarżącego doręczenie uznać należy za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 44 § 1 kpa, a pismo pozostawia się w aktach sprawy – art. 44 § 4 kpa. Odnosząc się do zarzutu Skarżącego ze skargi wskazać należy, że przywołany przepis art. 98 ust. 2 ustawy z 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych stanowi m.in., że przepisu ust. 1, a więc likwidującego zasadę traktowania przesyłki za doręczoną w sytuacji nieodebrania jej przez 14 dni oczekiwania na poczcie, nie stosuje się organów administracji publicznej – art. 98 ust. 2 pkt d cyt. ustawy, którego to punktu Skarżący nie wymienił w motywach skargi. Stąd zarzut ten nie podlega uwzględnieniu. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.