VIII SA/Wa 147/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2015 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej także: "organ", "Kolegium"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267; dalej: "k.p.a.") po rozpoznaniu wniosku [...] z siedzibą w [...] (dalej także: "skarżąca", "Spółka") o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem Kolegium z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] sprostowanego postanowieniem Kolegium z dnia [...] grudnia 2014 r. o odmowie wszczęcia z wniosku Spółki postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie ekologicznej elektrowni słonecznej, polegającej na instalacji ok. [...] baterii słonecznych, na działce nr ewid. [...] w miejscowości R. gm. [...] - orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. Powyższe postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. znak [...] Wójt Gminy [...] ustalił na wniosek [...] sp. z o.o. w W. sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ekologicznej elektrowni słonecznej, polegającej na instalacji ok. [...] baterii słonecznych na działce nr ew. [...], położonej w miejscowości R. gmina [...]. [...] z siedzibą w [...] wnioskiem z dnia 1 sierpnia 2013 r. (data wpływu do organu – 8 sierpnia 2013 r.) wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2011 r. o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji. Skarżąca wskazała wady decyzji oraz uzasadniła swój interes prawny w żądaniu do stwierdzenia nieważności decyzji. Podniosła, iż decyzja o warunkach zabudowy została wydana na wniosek [...] Sp. z o.o., której jedynym wspólnikiem był i jest A.[...]. W dniu 10 września 2012 r. A.[...] zawarł z [...] Warunkową Umowę Sprzedaży Udziałów w kapitale zakładowym [...] Sp. z o.o., na podstawie której [...] miał nabyć 100 % udziałów [...] Sp. z o.o. w celu realizowania projektów solarnych. Umowa ta została podpisana tylko i wyłącznie z uwagi na projekty solarne realizowane przez [...] Sp. z o.o. Wobec tego, iż decyzja o warunkach zabudowy jest obarczona wadą nieważności udziały będące przedmiotem tej transakcji są bezwartościowe. W tej sytuacji skarżąca odstąpiła od umowy i doprowadziła do jej rozwiązania. Mimo tego, A.[...]. wystosował do [...] wezwanie do zapłaty oraz przeciwko poręczycielowi wszczął postępowanie egzekucyjne. Cena za udziały nie została zapłacona, prawo własności udziałów nie zostało przeniesione, a w sądzie prowadzone jest postępowanie mające na celu zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Skarżąca wskazała, iż rozstrzygnięcie o tym, czy decyzja o warunkach zabudowy jest nieważna będzie kluczowe dla stron Warunkowej Umowy Sprzedaży Udziałów i będzie miało wpływ na dalsze postępowanie sądowe i egzekucyjne. Kolegium postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. na podstawie art. 61a k.p.a. po rozpoznaniu wniosku skarżącej odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] (po sprostowaniu) z dnia [...] lipca 2011 r. znak [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż skarżąca nie wykazała, że jej żądanie oparte jest na przepisie prawa materialnego, lecz wywodzone jest z umowy sprzedaży udziałów Spółki. Nie zostało też wniesione przez stronę postępowania. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem [...] z dnia [...] października 2013 r. wystąpiła [...] z siedzibą w [...]. Skarżąca wskazała, że przysługuje jej status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Wyjaśniła, iż źródłem interesu prawnego może być również norma prawa cywilnego. W okolicznościach niniejszej sprawy istotne są przepisy art. 560 § 1 k.c. i art. 471 k.c. Podniosła, iż pierwszy z powołanych przepisów dotyczy złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o odstąpieniu od Warunkowej Umowy Sprzedaży Udziałów, spowodowanego wadą nieważności kwestionowanej decyzji, zaś drugi stanowi podstawę żądania przez skarżącą odszkodowania od A.[...]. W odniesieniu do normy prawa administracyjnego, z którego skarżąca wywodzi interes prawny, wskazano art. 29 ust. 1 i następne ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, wskazując jednocześnie, iż kontrola legalności decyzji o warunkach zabudowy w trybie nadzwyczajnym jest niezbędna dla oceny czy możliwe jest uzyskanie ważnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpoznaniu powyższego wniosku postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] orzekło o utrzymaniu w mocy własnego postanowienia z dnia [...] października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie VIII SA/Wa 247/14 po rozpoznaniu skargi [...] z siedzibą w [...] stwierdził nieważność ww. postanowienia Kolegium z dnia [...] grudnia 2013 r. Rozpoznając sprawę ponownie, po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie VIII SA/Wa 247/14, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. wskazanym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie Kolegium orzekło o utrzymaniu w mocy własnego postanowienia z dnia [...] października 2013 r. o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2011 r. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium przypomniało dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie i poczynione ustalenia. Wskazało, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wpłynął od podmiotu, który nie ma przymiotu strony w tym postępowaniu, co sprawia, iż brak jest podstaw do uchylenia, bądź zmiany postanowienia Kolegium z dnia [...] października 2013 r. Kolegium podniosło, że żądanie stwierdzenia nieważności dotyczyło decyzji o warunkach zabudowy wydanej na wniosek inwestora [...] Sp. z o.o. i to ta spółka miała przymiot strony w sprawie oraz właściciele działek graniczących z terenem inwestycji. Jednocześnie wskazało, iż stronami postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy są inwestor, a także właściciele działek przeznaczonych pod inwestycję oraz działek sąsiednich i tych w zasięgu oddziaływania inwestycji. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji biorą udział nie tylko podmioty uznane za stronę w postępowaniu zwykłym, ale także te które mają interes prawny w dacie składania wniosku. Kolegium rozpoznając sprawę dokonało oceny wniosku skarżącej pod kątem zbadania posiadania przez skarżącą interesu prawnego, który dawałby podstawę do wszczęcia tego postępowania. Wskazano, iż w myśl art. 28 k.p.a. powinien on wynikać z konkretnego przepisu prawa materialnego. Kolegium podniosło także, że nie można interesu prawnego wywodzić z nabycia udziałów od jednego ze wspólników - [...] Sp. z o.o., tym bardziej, że była to umowa warunkowa i od której skarżąca odstąpiła. Organ uznał, iż skoro wnioskodawcą, inwestorem i adresatem decyzji była i jest [...] Sp. z o.o., to jedynie spółka ta ma interes prawny do występowania w tej sprawie. Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. [...] złożyła na powyższe postanowienie z dnia [...] grudnia 2014 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uwzględnienie skargi oraz stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2011 r. w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonego oraz poprzedzającego zaskarżone - postanowienia Kolegium. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła: - naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez odmówienie skarżącej statusu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2011 roku znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu dla inwestycji zamierzonej przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, polegającej na budowie ekologicznej elektrowni słonecznej obejmującej instalację ok. [...] baterii słonecznych na działce o nr ewid. [...] w miejscowości R. w gminie [...], pomimo tego, iż skarżąca ma interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy, - naruszenie art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez nie podjęcie przez Kolegium czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, wykluczenie skarżącej z kręgu stron postępowania, a tym samym uniemożliwienie skarżącej, będącej stroną postępowania czynnego udziału w sprawie, - naruszenie art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. poprzez odmówienie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2011 roku znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu dla inwestycji zamierzonej przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. polegającej na budowie ekologicznej elektrowni słonecznej obejmującej instalację ok. [...] baterii słonecznych na działce o nr ewid. [...] w miejscowości R.i w gminie [...], podczas gdy decyzja ta została wydana z oczywistym i rażącym naruszeniem przepisów prawa, tj. przepisów ustawy środowiskowej określającej zasady i tryb postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, - naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 oraz art. 71 ust. 2 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 8 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227, ze zm.) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 52 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397), poprzez ich niezastosowanie, - naruszenie art. 61a § 1 k.p.a. poprzez zastosowanie tego przepisu, podczas gdy brak ku temu jakichkolwiek podstaw zarówno prawnych jak i faktycznych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], z którego wynika, że skarżąca nie ma interesu prawnego w toczącym się postępowaniu jest nieprawidłowe i świadczy o niezrozumieniu procedur obowiązujących w procesach inwestycyjnych, powiązań kapitałowych i właścicielskich spółek celowych powoływanych do realizacji konkretnych inwestycji oraz interpretacji i stosowania procedur administracyjnych, w tym w szczególności art. 28 k.p.a. W ocenie skarżącej oczywistym i bezspornym jest, iż doszło do współzależności sfer prawnych spółki [...] Sp. z o.o. i skarżącej, której wspólnym mianownikiem są decyzje o warunkach zabudowy, w tym kwestionowana decyzja Wójta Gminy [...]. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym jest instytucją procesową pojemną zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym oraz zawiera regulacje prawa publicznego i prywatnego. Kolegium myli się odmawiając racji poglądowi, iż przedmiotem interesu prawnego mogą być prawa m.in. takie jak własność, ograniczone prawa rzeczowe, stosunki zobowiązaniowe, czy też pewne stany faktyczne, w tym realizowanie inwestycji oraz prawo do ochrony przed naruszeniami wynikającymi z realizacji uprawnienia przez inny podmiot. Skarżąca wskazała także, iż normy prawa cywilnego, z których wywodzi interes prawny, to w szczególności przepisy art. 560 § 1 k.c. oraz art. 471 k.c. Pierwszy z przywołanych wyżej przepisów dotyczy złożonego przez skarżącą oświadczenia o odstąpieniu od Warunkowej Umowy Sprzedaży Udziałów, przy czym powodem odstąpienia była wada decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie skarżącej bowiem decyzja ta jest nieważna, podczas, gdy A.[...] twierdzi, iż nie ma ona wady - tzn. jest ważna i skuteczna oraz że może stanowić podstawę uzyskania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. W tej sytuacji koniecznym jest rozstrzygnięcie sporu w trybie sądowo-administracyjnym. Drugi z przywołanych wyżej przepisów stanowi natomiast podstawę dla skarżącej do ewentualnych roszczeń odszkodowawczych, w sytuacji gdyby doszło do wybudowania farmy fotowoltaicznej na podstawie nieważnych decyzji administracyjnych. Skarżąca wyjaśniła przy tym, że kwestia możliwości żądania odszkodowania przez osoby (podmioty) niebiorące udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem wadliwej decyzji administracyjnej była przedmiotem orzekania sądów i zgodnie z jednolitą i ugruntowaną linią orzeczniczą Sądu Najwyższego osobom (podmiotom) niebiorącym udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem wadliwej decyzji administracyjnej przysługuje status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., gdyż są uprawnione do dochodzenia odszkodowania związanego z wydaniem wadliwej decyzji administracyjnej. W odniesieniu do norm prawa administracyjnego, z których skarżąca wywodzi interes prawny, wskazano na art. 29 ust. 1 i nast. ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo Budowlane, podnosząc, iż w zaistniałej sytuacji kontrola legalności decyzji o warunkach zabudowy w trybie nadzwyczajnym jest niezbędna dla oceny, czy możliwe jest uzyskanie ważnej i zgodnej z przepisami prawa decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę opartej na ww. decyzji o warunkach zabudowy oraz wybudowanie na tej podstawie farmy fotowoltaicznej. Rozstrzygniecie, w tym przedmiocie ma kluczowe znaczenie dla prowadzonego obecnie w Starostwie Powiatowym w [...] postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wydane dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymujące w mocy postanowienie własne z dnia [...] października 2013 r. odmawiające wszczęcia na wniosek skarżącej postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2011 r. o ustaleniu warunków zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie ekologicznej elektrowni słonecznej, polegającej na instalacji ok. [...] baterii słonecznych, na działce Nr [...] położonej w miejscowości R. gm. [...]. Przyczyną rozstrzygnięcia, wydanego na podstawie art. 61a k.p.a. jest ustalenie organu o braku posiadania przez skarżącą interesu prawnego w postępowaniu, o którego wszczęcie skarżąca wnosi. Tym samym w niniejszej sprawie spór sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii posiadania przez skarżącą interesu prawnego we wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wójta Gminy [...]. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zgodnie z treścią art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Jednakże samo złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest tożsame z wszczęciem postępowania w sprawie. Wniosek taki uruchamia bowiem etap wstępny w ramach, którego organ bada jedynie kwestie formalne w postaci wniesienia podania przez legitymowany podmiot, czy wskazanie podstawy z art. 156 § 1 k.p.a. Zatem we wstępnej fazie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ może uznać, że podanie nie pochodzi od osoby będącej stroną tego postępowania, bądź wniosła je strona nie mającą zdolności do czynności prawnych i na podstawie art. 61a k.p.a. odmówić wszczęcia postępowania w sprawie. W odniesieniu do pierwszej z przesłanek, odmowa ta może nastąpić tylko wtedy, gdy brak przymiotu strony wnoszącego podanie jest oczywisty i nie budzi żadnych wątpliwości. Z taką oczywistością braku legitymacji do żądania stwierdzenia nieważności decyzji będziemy mieli do czynienia w sytuacji, gdy już z treści samego wniosku wynika, w sposób niebudzący żadnych wątpliwości, że wnoszący podanie takiego interesu prawnego w tym konkretnym postępowaniu nie posiada. Odnosząc się do ustalenia interesu prawnego danego podmiotu w oparciu o art. 28 k.p.a. wskazać należy, że w celu wykazania legitymacji procesowej w konkretnym postępowaniu administracyjnym dany podmiot powinien wykazać, że załatwienie sprawy dotyczy bezpośrednio jego sfery prawnej. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga bowiem ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie prawa materialnego. Interes prawny musi być ponadto aktualny, a zatem uzasadniony okolicznościami i zdarzeniami, które wystąpiły lub nadal trwają. Nie jest zatem legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, które wystąpią dopiero w przyszłości (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 458/10 - LEX nr 952049 i wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1916/12 - LEX nr 1495125). Od tak pojętego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny tj. sytuację, w której dany podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie znajduje oparcia w przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego. Zdarzenia przyszłe, a także nawet niepewne mogą stanowić nie o interesie prawnym, ale o interesie faktycznym, który nie daje uprawnień strony w postępowaniu administracyjnym. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy przypomnieć należy, iż skarżąca swój interes prawny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2011 r. o ustaleniu warunków zabudowy upatruje w okolicznościach wydania decyzji o warunkach zabudowy na wniosek [...] Sp. z o.o., której jedynym wspólnikiem był i jest A.[...], w powiązaniu z zawarciem w dniu 10 września 2012 r. przez A.[...] i [...] Warunkowej Umowy Sprzedaży Udziałów w kapitale zakładowym [...] Sp. z o.o., na podstawie której [...] miał nabyć 100 % udziałów [...] Sp. z o.o. w celu realizowania projektów solarnych. Wskazano jednocześnie, iż umowa ta została podpisana tylko i wyłącznie z uwagi na projekty solarne realizowane przez [...] Sp. z o.o., wskazano tym samym, iż w sytuacji obarczenia decyzji o warunkach zabudowy wadą nieważności, udziały będące przedmiotem tej transakcji są bezwartościowe. Powyższe zadecydowało o odstąpieniu przez skarżącą od umowy, o której mowa i doprowadzeniu do jej rozwiązania, a w konsekwencji do sporu pomiędzy stronami umowy. Z tych względów, jak wskazuje skarżąca rozstrzygnięcie o tym, czy decyzja o warunkach zabudowy jest nieważna będzie kluczowe dla stron Warunkowej Umowy Sprzedaży Udziałów i będzie miało wpływ na dalsze postępowanie sądowe i egzekucyjne. Wobec powyższego skarżąca swój interes prawny w niniejszym postępowaniu wywodzi z art. 560 § 1 i art. 471 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 j.t. ze zm.; także jako: "k.c." oraz art. 29 i nast. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 j.t. ze zm.; także jako: "Prawo budowlane"). Zgodnie z art. 560 § 1 k.c., jeżeli rzecz sprzedana ma wadę, kupujący może złożyć oświadczenie o obniżeniu ceny albo odstąpieniu od umowy, chyba że sprzedawca niezwłocznie i bez nadmiernych niedogodności dla kupującego wymieni rzecz wadliwą na wolną od wad albo wadę usunie; ograniczenie to nie ma zastosowania, jeżeli rzecz była już wymieniona lub naprawiana przez sprzedawcę albo sprzedawca nie uczynił zadość obowiązkowi wymiany rzeczy na wolną od wad lub usunięcia wady. W myśl zaś art. 471 k.c., dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Art. 29 Prawa budowalnego zawiera natomiast regulację co do tego, które przedsięwzięcia budowlane wymagają, a które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Powyższe przepisy prawa materialnego, wskazywane przez skarżącą, jako uzasadniające posiadanie interesu prawnego w niniejszym postępowaniu, w okolicznościach niniejszej sprawy stanowią o posiadaniu jedynie interesu faktycznego, rozumianego jako sytuację, w której dany podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie znajduje oparcia w przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego. Dążenie do wykazania, braku podstaw do uzyskania pozwolenia na budowę w odniesieniu do przedsięwzięcia, o którym mowa w kwestionowanej decyzji, czy też wykazania wady przedmiotu sprzedaży i odpowiedzialności kontraktowej w odniesieniu do Warunkowej Umowy Sprzedaży Udziałów, stanowi bowiem o zamiarze uzyskania przez skarżącą dowodów i argumentów w sporze z kontrahentem powyższej umowy celem zagwarantowania sobie korzystanego dla siebie wyniku tego sporu. Tym samym w ocenie Sądu powyższe okoliczności, jako zdarzenia przyszłe, a także niepewne nie mogą stanowić o interesie prawnym, ale o interesie faktycznym. Tymczasem interes faktyczny nie daje uprawnień strony w postępowaniu administracyjnym. Tym samym wbrew zarzutom skargi Kolegium nie dopuściło się naruszenia art. 28 k.p.a., a także art. 6, art. 8, jak również art. 10 w zw. z art. 28 k.p.a. Okoliczności przedstawione przez skarżącą, jako uzasadniające posiadanie interesu prawnego w niniejszym postępowaniu zostały przez organ zbadane w sposób wystraczający dla ich prawidłowej oceny i wyprowadzenia wniosków, uzasadniających zastosowanie art. 61a k.p.a. Nie został też naruszony art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a., albowiem organ prawidłowo zastosował art. 61a k.p.a., dokonując oceny formalnej wniosku o stwierdzenie nieważności i odmawiając wszczęcia w tym przedmiocie postępowania administracyjnego. Tym samym organ nie dokonywał oceny merytorycznej wniosku, w ramach której przedmiotem jego zainteresowania i ustaleń byłoby wystąpienie przesłanek nieważnościowych wskazywanych w art. 156 § 1 k.p.a., nie mógł tym samym dopuścić się naruszenia powyższego przepisu, także w powiązaniu art. 7 k.p.a. Z tych samych względów brak jest podstaw do stawiania organowi zarzutu naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 oraz art. 71 ust. 2 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 8 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227, ze zm.) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 52 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397), poprzez ich niezastosowanie, które podnoszone są w kontekście argumentacji wykazującej na nieważność kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy. Jak już wskazano argumenty te pozostają poza oceną okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem nie doszło do jej rozpoznania merytorycznego, wobec rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy z przyczyn wskazanych w art. 61a § 1 k.p.a. W tych okolicznościach wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, orzekając jak w wyroku.