VIII SA/Wa 154/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2008 r. sprawy ze skargi P.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 rok oddala skargę. 1.1. Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2008 r., po rozpatrzeniu odwołania P.M. (dalej: "skarżący"), Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] grudnia 2007 r. w sprawie określenia skarżącemu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. Powołał się przy tym między innymi na art. 27a ust. 6 oraz art. 45 ust. 1 i ust. 6 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej: "u.p.d.o.f."), a także art. 7 ust. 13 ustawy z 9 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 104, poz. 1104; dalej: "ustawa zmieniająca") 1.2. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie oraz powołał się na ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji po przeprowadzeniu kontroli. Z ustaleń tych wynika między innymi, że w zeznaniu podatkowym za 2002 r. (PIT - 36) skarżący zawyżył o 50.342,01 zł odliczenia od dochodu z tytułu kontynuacji wydatków na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami mieszkalnymi na wynajem (dalej: "wydatki budowlane"). W zeznaniu podatkowym wykazał odliczenia z tego tytułu w kwocie 87.792,01 zł. Kontrolujący ustalili zaś, że posiadał stosowne dowody dokumentujące poniesienie wydatków jedynie na kwotę 37.450 zł. Skarżący zawyżył także odliczenia od podatku o kwotę 380 zł z tytułu wydatków na odpłatne kształcenie i doskonalenie zawodowe. Nie przedstawił bowiem dowodów poniesienia na ten cel wydatków, dających prawo do odliczeń od podatku wykazanych w zeznaniu podatkowym za 2002 r. (PIT - 36). Innych nieprawidłowości organy nie stwierdziły. 1.3. Odnosząc się do zarzutów i argumentacji skarżącego przedstawionych w odwołaniu, Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że to na podatniku spoczywa ciężar wykazania, że nabył prawo do odliczeń od dochodu i od podatku. Skarżący nie posiada zaś stosownych dokumentów potwierdzających poniesienie wydatków dających prawo do ulg podatkowych, wykazanych przez niego w zeznaniu podatkowym. Wskazywanych przez niego dowodów nie posiadała także Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego prowadząca odrębne postępowanie, w ramach którego zabezpieczyła dokumentację skarżącego. O przekazanie tych dokumentów wystąpił do ABW organ I instancji. Zeznanie podatkowe skarżącego organy uznały zatem za nierzetelne. Organ odwoławczy nie znalazł także podstaw faktycznych i prawnych umożliwiających zaakceptowanie przedstawionych przez skarżącego wyliczeń. Zdaniem skarżącego, w zeznaniu podatkowym za 2002 r. może on odliczyć wydatki budowlane poniesione przez niego w latach 2000 - 2001. Wydatków tych skarżący nie wykazał bowiem w złożonych za te lata zeznaniach podatkowych. Organ odwoławczy pouczył skarżącego o możliwości skorygowania zeznań podatkowych, jeżeli rzeczywiście nie dokonał odliczeń od dochodu, do których nabył prawo. Wskazał jednocześnie na obowiązujące wówczas limity odliczeń. W konsekwencji, podzielając stanowisko organu I instancji, nie znalazł podstaw do uchylenia jego decyzji i umorzenia postępowania podatkowego, o co występował skarżący w odwołaniu. 2. Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięciem organu odwoławczego z [...] marca 2008 r. nie zgodził się skarżący. Pismem z 23 kwietnia 2008 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Występując o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, postawił zarzuty naruszenia przepisów art. 26 i art. 45 u.p.d.o.f. oraz art. 7 ustawy zmieniającej. Uzasadniając skargę podniósł, że dokonał odliczeń w prawidłowej wysokości. Nie było zatem podstaw do uznania jego zeznania podatkowego za nierzetelne. 3. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 4.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest przy tym według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu może nastąpić wówczas, gdy zostanie spełniona przynajmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 145 u.p.p.s.a. 4.2. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji. 5.1. Zdaniem Sądu, organy ustaliły okoliczności faktyczne sprawy w sposób wystarczający do wydania zaskarżonych decyzji. Dokonały prawidłowej, w granicach art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Trafnie przyjęły, iż decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma to, iż skarżący przedstawił dowody poniesienia w 2002 r. wydatków budowlanych na kwotę 37.450 zł i tylko ta kwota podlegała odliczeniu od dochodu w ramach ulgi związanej z budową stanowiącego współwłasność budynku mieszkalnego wielorodzinnego z przeznaczeniem znajdujących się w nim lokali mieszkalnych na wynajem. Wpływu na wynik sprawy nie mają zaś wydatki skarżącego poniesione w latach 2000 - 2001, skoro nie wykazał z tego tytułu odliczeń od dochodu w zeznaniach podatkowych za te lata. Tym bardziej, że wydatek poniesiony w roku 2000 mógłby co najwyżej mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego za ten rok lub za rok następny. Oczywiście gdyby został przez podatnika wykazany w zeznaniu podatkowym (art. 26 ust. 4 u.p.d.o.f. oraz art. 7 ust. 12 ustawy zmieniającej). Wydatek poniesiony przez skarżącego w 2001 r. nie mógł być natomiast odliczony od dochodu z powodu przekroczenia obowiązujących wówczas limitów odliczeń (art. 26 ust. 2 - 3 u.p.d.o.f.). Organy przedstawiły w tym zakresie stosowne wyliczenia. Skoro bezsporne jest, że skarżący w 2002 r. poniósł wydatki budowlane (wykończenie mieszkań na wynajem) w kwocie 37.450 zł (udokumentowane zgodnie z art. 26 ust. 7 u.p.d.o.f.), to tylko ta kwota mogła zostać przez niego odliczona od dochodu za 2002 r. (PIT - 36). Zgodnie z art. 7 ust. 12 - 13 ustawy zmieniającej, podatnik miał prawo do odliczenia wydatków, które nie znalazły pokrycia w uzyskanych dochodach, ale tylko w zgodzie z przepisami u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2001 r. 5.2. Bezsporne jest, że skarżący nie przedstawił dowodów potwierdzających poniesienie wydatków na odpłatne kształcenie i doskonalenie zawodowe, które mogłyby stanowić podstawę do odliczenia od podatku kwoty 380 zł wykazanej przez niego w zeznaniu podatkowym za 2002 r. Takich dowodów nie posiadała Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Ustaliły to organy podatkowe weryfikując wyjaśnienia skarżącego. Skarżący był kilkakrotnie wzywany do przedstawienia dowodów stanowiących podstawę odliczeń od podatku na podstawie art. 27a ust. 1 pkt 3 lit. e) i ust. 6 u.p.d.o.f. w związku z art. 287 § 3 Ordynacji podatkowej (przykładowo: k. 4, k. 187, k. 196 i k. 264 akt administracyjnych). Skoro nie posiadał on stosownych dowodów i pomimo składanych zobowiązań (k. 261) nie podjął działań zmierzających do ich uzyskania, to wskazywanie przez niego nieokreślonego bliżej stowarzyszenia "Ordynacka" jako podmiotu, który mógłby posiadać te dowody, nie obligowało organów do nieograniczonego poszukiwania dowodów, które powinien posiadać podatnik dokonując odliczeń podatkowych. Tym bardziej, że skarżący nie wskazał adresu tego stowarzyszenia. Z akt sprawy nie wynika nadto, aby występował w tym zakresie ze stosownym wnioskiem dowodowym. 5.3. Znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma fakt, iż organy uznały za nierzetelne złożone przez skarżącego zeznanie podatkowe za 2002 r. (PIT - 36). Tym samym, wpływu na wynik nie mogą mieć z tym związane zarzuty skarżącego. Szczególnie w sytuacji, gdy organy działając na podstawie art. 45 ust. 1 i ust. 6 u.p.d.o.f. zasadnie wydały decyzje w sprawie określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego za 2002 r. w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie większej od deklarowanej przez niego. 5.4. Skarżący zarówno w trakcie postępowania podatkowego, jak i w skardze, nie wskazał podstawy prawnej, która uzasadniałaby dokonanie odliczeń od dochodu w zeznaniu podatkowym za 2002 r. na podstawie wydatków poniesionych przez niego w latach 2000 - 2001, których nie wykazał w zeznaniach podatkowych za te lata. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, iż takowe przepisy nie obowiązywały w 2002 r. Skargę należało zatem uznać za niezasadną. Tym bardziej, że skarżący nie uzasadnił naruszenia wskazanych przez niego wszystkich przepisów art. 26 i art. 45 u.p.d.o.f. oraz art. 7 ustawy zmieniającej. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.