VIII SA/Wa 173/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku I. D., S. D. o przywrócenie terminu do złożenia skargi ze skargi I. D., S. D. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2008r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia odmówić przywrócenia terminu Pismem z dnia [...] lutego 2009r. I. i S. małżonkowie D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę na postanowienie tego organu z dnia [...] maja 2008r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 kwietnia 2009r. skarżący zostali wezwani do wskazania, czy złożona przez nich skarga zawiera wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W dniu [...] kwietnia 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo skarżących, w którym oświadczyli, iż ich "wniosek dotyczy również przywrócenia terminu do złożenia skargi". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z art. 87 § 2 powołanej ustawy, we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione łącznie, aby wiosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, określają przepisy § 1-4 art. 87 p.p.s.a. Są nimi: - wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, - uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu, - powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego, - równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie ( art. 87 § 4 ). Sformułowanie "łącznie" oznacza, że w sytuacji, gdy którakolwiek z wymienionych wyżej czterech przesłanek nie zostanie spełniona, zasadnym byłoby wydanie orzeczenia odmownego. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Ani podeszły wiek ani stan zdrowia nie stanowią przesłanek wykluczających istnienie winy (por. postanowienie NSA z 28 czerwca 2007 r., II OSK 479/07, Lex nr 344095). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazali, że mimo dołożenia należytej staranności nie byli w stanie dokonać czynności procesowej w terminie. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w dniu [...] maja 2008r. Postanowienie to zostało doręczone na adres wskazany przez skarżących (dowód: karta 15 – pozbawiona numeru, tom III akt administracyjnych). Postanowienie doręczone zostało w trybie przepisu art. 44 § 4 ustawy z dnia ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. – Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm.). Tym samym termin do złożenia skargi na w/w rozstrzygnięcie upłynął w dniu [...] czerwca 2008r. Skarżący złożyli skargę po upływie 6 miesięcy od dnia doręczenia im zaskarżonego postanowienia. Dodać należy, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane na skutek złożonego przez skarżących odwołania. W tej sytuacji winni oni spodziewać się, że zostanie wydane i doręczone im rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Nie wskazali innego adresu do doręczeń. Nie ustanowili także pełnomocnika do odbioru korespondencji. Nie dbali zatem wystarczająco o swoje sprawy. Wpływu na wynik sprawy nie może mieć to, że z przedłożonych Sądowi przez skarżących dokumentów wynika, iż w okresie od [...] maja 2008 r. do [...] czerwca 2008 r. S. D. przebywał w Centrum [...] w W., a jego żona I. D. opiekowała się nim i przebywała poza R. Z powyższego wynika bowiem, że po zakończeniu hospitalizacji skarżący mogli skutecznie zapoznać się z treścią zaskarżonego aktu oraz wnieść do Sądu skargę. Skarżący nie wykazali, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożyli w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Bez konieczności kontynuowania postępowania w tym zakresie przyjąć należy, że brak jest podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Niedochowanie przez skarżących terminu do złożenia skargi nie jest bowiem następstwem okoliczności od nich niezależnych, lecz jest wynikiem niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu własnych spraw. Mając na uwadze przedstawione okoliczności faktyczne i prawne sprawy, Sąd uznał, iż nie wystąpiły okoliczności uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu i w konsekwencji, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.