VIII SA/Wa 181/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi Stowarzyszenia Na Rzecz Osób Niepełnosprawnych "[...]" z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] grudnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie określenia kwoty zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 22 stycznia 2018 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) Stowarzyszenie Na Rzecz Osób Niepełnosprawnych "[...]" z siedzibą w R. (zwane także dalej: skarżący), reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] grudnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie określenia kwoty zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części utrzymania w mocy decyzji (zobowiązującej do zwrotu dotacji w łącznej kwocie [...] zł wraz z odsetkami) z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, iż całkowity zysk stowarzyszenia, w tym także z działalności gospodarczej jest przekazywany na cele stowarzyszenia, które utrzymuje się tylko i wyłącznie z dotacji, które muszą być rozliczone, a zaoszczędzone środki oddane do podmiotu ich udzielającego. Pozycji budowanej przez lata ciężkiej pracy przez stowarzyszenie, nigdy nie udałoby się odbudować. Do skargi – w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy - skarżący złożył formularz PPPr, w którym wykazał, iż wysokość kapitału zakładowego według bilansu za 2016 r. wynosi [...] zł, wartość środków trwałych - [...] zł, a zysk za ostatni rok obrotowy - [...] zł. Stan konta na dwóch rachunkach bankowych wynosi [...] zł, zaś stan środków w kasie [...] zł. Zobowiązania kredytowe według bilansu na koniec 2017 r. stanowią [...] zł. Przedłożył również sprawozdanie finansowe (bilans) sporządzone na dzień 31 grudnia 2016 r. z wykazanymi aktywami i pasywami na kwotę [...] zł, rachunek zysków i strat za 2016 r. z wykazaną kwotą przychodów [...] zł (za 2015 rok – [...] zł) i zyskiem [...] zł (za 2015 rok stratą [...] zł) oraz informacją dodatkową do ww. sprawozdania finansowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwana dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wymaga zaznaczenia, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi być poprzedzone analizą umotywowania wniosku pod kątem spełnienia przesłanek z ww. art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena wniosku jest bowiem możliwa i w dużym stopniu zależy od uzasadniania przedstawionego przez wnioskodawcę. W judykaturze od dawna utrwalone jest stanowisko, że to na nim ciąży obowiązek przedstawienia argumentacji i poparcia jej dowodami pozwalającymi na dokonanie merytorycznej oceny wniosku. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu występowały w sprawie. Sąd musi mieć o nich wiedzę. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość ich weryfikacji. W ocenie Sądu umotywowanie rozpatrywanego wniosku nie pozwala na zastosowanie wobec skarżącego wyjątkowej instytucji jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przede wszystkim rodzaj obowiązku nałożony na stowarzyszenie nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny. Decyzją objętą wnioskiem zobowiązano je do zwrotu dotacji w kwocie [...] zł. Chodzi zatem o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GZ 80/09 publ. cbois). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu skarżącemu kwoty dofinansowania orzeczonej w zaskarżonej decyzji. Należy w tym miejscu zauważyć, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Oczywiste jest zatem, że w wyniku dobrowolnej zapłaty lub przymusowej egzekucji dotacji dojdzie do pomniejszenia majątku stowarzyszenia, a wskutek tego utrudnień w prowadzeniu jego statutowej działalności. Skarżący winien więc wykazać, że na skutek zapłaty kwoty [...] zł grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji, gdyż przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wyraźnie stanowi o szkodzie znacznej, a nie o szkodzie jakiejkolwiek. Analiza dokumentów finansowych stowarzyszenia złożonych na potrzeby postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy nie potwierdza twierdzeń skarżącego, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika ze złożonych dla celów prawa pomocy dokumentów przychód uzyskany przez skarżącego w 2015 r. wynosił [...] zł, zaś strata [...] zł, natomiast za 2016 r. przychód wyniósł [...] zł i zyskiem [...] zł. Nastąpiło zatem zwiększenie przychodów stowarzyszenia, nadto w 2016 r. odmiennie od 2015 r. osiągnęło ono zysk, nie stratę. Należy zaznaczyć, że dla oceny zdolności płatniczych osoby prawnej lub innej organizacji nieposiadającej osobowości prawnej nie jest istotna kategoria "dochodu/zysku" (rozumianego jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania), lecz właśnie "przychodu". Brak zysku nie oznacza bowiem automatycznie braku środków finansowych, lecz jest skutkiem nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, a to oznacza jedynie brak dochodu do opodatkowania, tj. brak obowiązku zapłaty podatku dochodowego. Stan konta na dwóch rachunkach bankowych skarżącego w dacie złożenia skargi wynosił [...] zł, zaś stan środków w kasie [...] zł. Jednakże zdaniem Sądu chwilowy brak wystarczających środków pieniężnych w kasie bądź na koncie stowarzyszenia nie oznacza, iż nie ma ono możliwość zwrotu dofinansowania. Skoro aktualnie stowarzyszenie nie jest w posiadaniu środków finansowych pozwalających na jednorazowy zwrot dotacji, może zwrócić się do organu o rozłożenie tego zobowiązania na raty. Reasumując, w ocenie Sądu, stowarzyszenie nie uprawdopodobniło zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., zatem Sąd nie ma do czynienia z sytuacją, która uzasadniałaby zastosowanie wobec skarżącego wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.