VIII SA/Wa 187/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W. P. o przywrócenie terminu do złożenia skargi ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] listopada 2008r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia odrzucić wniosek o przywrócenie terminu Pismem z dnia 12 lutego 2009r. skarżąca W. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. skargę na decyzję tego organu z dnia [...] listopada 2008r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Jednocześnie złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na powołaną wyżej decyzję wskazując, iż uchybiła terminowi do złożenia skargi z powodu choroby. Na tę okoliczność skarżąca przedstawiła zaświadczenie lekarskie stwierdzające, że w okresie od [...] grudnia 2008r. do [...] stycznia 2009r. W. P. przebyła przewlekłą infekcję grypową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z art. 87 § 2 powołanej ustawy, we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione łącznie, aby wiosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, określają przepisy § 1-4 art. 87 p.p.s.a. Są nimi: - wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, - uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu, - powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego, - równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie ( art. 87 § 4 ). Sformułowanie "łącznie" oznacza, że w sytuacji, gdy którakolwiek z wymienionych wyżej czterech przesłanek nie zostanie spełniona, zasadnym byłoby wydanie orzeczenia odmownego. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym ( art. 88 p.p.s.a. ). Termin ten liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od daty, w której strona dowiedziała się o uchybieniu terminu. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Ani podeszły wiek ani stan zdrowia nie stanowią przesłanek wykluczających istnienie winy (por. postanowienie NSA z 28 czerwca 2007 r., II OSK 479/07, Lex nr 344095). W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wykazała, że mimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie dokonać czynności procesowej w terminie. Zaskarżona decyzja wydana została w dniu [...] listopada 2008r., doręczona zaś skarżącej w dniu 27 listopada 2008r. (dowód: karta 7, tom II akt administracyjnych). Tym samym termin do złożenia skargi na w/w rozstrzygnięcie upłynął w dniu 29 grudnia 2008r. W świetle powołanych wyżej przepisów wniosek W. P. z dnia 17 lutego 2009r. należy uznać za spóźniony, bowiem jego wniesienie do Sądu nastąpiło z naruszeniem ustawowego terminu, określonego w omawianym przepisie art. 87 § 1 p.p.s.a. Należy wskazać, że termin 7 dni do wniesienia wniosku liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu ( por. Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek; Zakamycze 2005, s. 217 ). Uznając za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu dzień, w którym skarżąca odzyskała zdolność do pracy tj. dzień 11 stycznia 2009r. to i tak termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upłynął w dniu 19 stycznia 2009r. W konsekwencji wniosek złożony w dniu 17 lutego 2009r. uznać należy za spóźniony i jako taki podlegający odrzuceniu. Skarżąca nie wykazała, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożyła w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Bez konieczności kontynuowania postępowania w tym zakresie przyjąć należy, że brak jest podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Niedochowanie przez skarżącą terminu do złożenia skargi nie jest bowiem następstwem okoliczności od niej niezależnych, lecz jest wynikiem niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu własnych spraw. Na marginesie należy zaznaczyć, iż w otwartym terminie do wniesienia skargi tj. do dnia 29 grudnia 2008r. skarżąca była zdrowa i nie zaistniały przesłanki wykluczające wniesienie skargi, niezdolność do pracy stanowiąca przeszkodę do dokonania wskazanej czynności zaistniała już po upływie terminu do wniesienia skargi tj. od dnia 30 grudnia 2009r. Mając na uwadze przedstawione okoliczności faktyczne i prawne sprawy, Sąd uznał, iż nie wystąpiły okoliczności uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu i w konsekwencji, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.