VIII SA/Wa 190/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Protokolant Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi H.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] września 2007r. Nr [...] Burmistrz Gminy K. działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm., zwana dalej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1980r. Nr 9, poz. 26 ze. zm., zwana dalej Kpa) po rozpoznaniu wniosku [...] z dnia [...] marca 2007r. orzekł o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej K. P. usytuowanej na działce nr [...] przy ulicy [...] w K.. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. Nr [...] Burmistrz Gminy K. działając na podstawie art. 104 i art. 149 Kpa po rozpatrzeniu wniosku Z. G. pełnomocnika H. K. z dnia [...] kwietnia 2009r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] września 2007r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. działając na podstawie art. 138 § 2 Kpa uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Postanowieniem z dnia [...] października 2009r. Burmistrz Gminy K. biorąc za podstawę art. 154 § 1 pkt 5 (organ omyłkowo wskazał art. 154 zamiast art. 145), art. 149 § 1 i art. 150 § 1 Kpa orzekł o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] września 2007r. Decyzją z dnia [...] października 2009r., Nr [...] Burmistrz Gminy K. biorąc za podstawę art. 104 i art. 151 § 1 Kpa po rozpatrzeniu wniosku Z. G. pełnomocnika H. K. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Burmistrza Gminy K. z dnia [...] września 2007r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił szczegółowo przebieg postępowania w sprawie. Wskazał, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu [...] kwietnia 2009r. Jako podstawę wznowienia wskazano nowe okoliczności faktyczne istotne dla sprawy, istniejące w dniu wydania rozstrzygnięcia, nieznane organowi, który wydał decyzję. Podał, iż wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wpłynął do organu w dniu [...] marca 2007r. Wobec braków wniosku inwestor był wezwany do jego uzupełnienia. W dniu [...] kwietnia 2007r. wniosek został uzupełniony między innymi o raport oddziaływania inwestycji na środowisko (w którym inwestor określił elementy z jakich będzie się składać stacja telefonii komórkowej, określono rodzaje anten i ich parametry), oryginalną kopię mapy sytuacyjno-wysokościowej oraz kopię mapy, na której inwestor określił teren objęty wnioskiem oraz obszar oddziaływania inwestycji. Podniósł, iż zarówno uczestnicy postępowania jak i właściciele nieruchomości położonych w sąsiedztwie planowanej inwestycji (H. i F. K., Spółdzielnia Mieszkaniowa w K.) byli pisemnie informowani o podejmowanych przez organ czynnościach procesowych (wszczęciu postępowania, złożeniu raportu o oddziaływaniu na środowisko, zakończeniu postępowania), jednak żadna ze stron postępowania w trakcie jego prowadzenia nie zgłaszała zastrzeżeń. Projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego został pozytywnie uzgodniony z Marszałkiem Województwa [...], Wojewodą [...] i Starostą K.. Wydane rozstrzygnięcie, zgodnie z art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakładało na inwestora obowiązek wystąpienia z wnioskiem w sprawie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podniósł, iż w czasie trwania postępowania i wydania spornej decyzji, wówczas obowiązujące przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006r. nr 129 poz. 902 ze zm., zwana dalej ustawą Prawo o ochronie środowiska) nie określały na jakim etapie inwestor zobowiązany jest do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja w tym przedmiocie wydawana jest w odrębnym postępowaniu po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji i uzgodnieniu środowiskowych uwarunkowań z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym i Wojewodą. W niniejszej sprawie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem znak: [...] z dnia [...] maja 2007r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia uznając, że z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, iż pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy większej od 0,1 W/m2 wystąpią wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności, na minimalnej wysokości dla anten sektorowych 28,9m n.p.t i anten radiolinii na wysokości 34,6m n.p.t. Wojewoda [...] po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej, po uzupełnieniu przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu stacji na obszar Natura 2000 i po dostosowaniu raportu do zmienionego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2007r. nr 158, poz. 1105, zwane dalej rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko), wydał decyzję umarzającą postępowanie w sprawie uzgodnienia warunków do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzając, że planowana inwestycja zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie podlega uzgodnieniu w zakresie ochrony środowiska. Ocena oddziaływania na środowisko projektowanej stacji telefonii komórkowej przeprowadzona była w oparciu o raporty oddziaływania na środowisko ustalające, że obszary o gęstości mocy przekraczającej wartość dopuszczalną nie wystąpią w miejscach dostępnych dla mieszkańców okolicy oraz będą spełnione wymagania w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów dotrzymania tych poziomów (zgodnie rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych oraz sposobów sprawowania dotrzymania tych poziomów Dz. U. nr 192, poz. 8183). Powyższe stanowiło podstawę wydania przez organ pierwszoinstancyjny decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ wskazał nadto, iż decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008r. Starosta K. udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Orzekający w trybie odwoławczym Wojewoda [...] utrzymał w mocy sporną decyzję (decyzja nr [...] z dnia [...] czerwca 2008r.). Oceniając legalność decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 372/08 oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd ustalił, że w postępowaniach poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji nie stwierdził nieprawidłowości, a zebrane w sprawie dowody - opinie i uzgodnienia są kompletne i zebrane są zgodnie z obowiązującymi przepisami. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. biorąc za postawę art. 138 § 1 pkt 1 Kpa po rozpatrzeniu odwołania H. K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz stan faktyczny i prawny sprawy. Kolegium wskazało, iż wniesiony przez pełnomocnika skarżącej wniosek o wznowienie postępowania oparty został na przepisie art.145 § 1 pkt 5 Kpa wobec uznania przez stronę, iż wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Jako nowe okoliczności faktyczne strona wskazała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanego w dniu 22 kwietnia 2009r. w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 372/08. Strona wywiodła, iż wydając w dniu [...] września 2007r. decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla stacji telefonii komórkowej organ zastosował przepisy obowiązujące przed nowelizacją ustawy Prawo ochrony środowiska, która weszła w życie w dniu 19 sierpnia 2008r. oraz rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które weszło w życie w dniu 31 sierpnia 2007r., co jest tożsame z tym, że decyzja nie mogła być wydana. Organ podał, że powoływane przez stronę orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2009r. dotyczyło decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008r. (utrzymującej w mocy decyzję Starostę K.) o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej K.P. na działce nr [...] położonej przy ulicy R. w K.. Sąd oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej w K. oraz H. i F. K.. Zdaniem Kolegium powołane orzeczenie nie wskazuje żadnych okoliczności, które mogłyby być uznane za nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji ([...] września 2007r.), nieznane organowi wydającemu decyzję. Okoliczności takich nie wskazuje też strona, podnosi ona jedynie, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydana została z naruszeniem przepisów obowiązujących w dacie jej wydania. Nawet przy przyjęciu, że z uzasadnienia prawnego wyroku strona skarżąca wysnuła wniosek, że decyzja o lokalizacji inwestycji wydana została z naruszeniem prawa, to nie stanowi to nowej okoliczności faktycznej, będącej przesłanką wznowienia postępowania. Kolegium zaznaczyło, iż w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, organ I instancji wskazał przepis art.151 § 1 Kpa nie precyzując, czy chodzi o pkt 1 czy pkt 2 tego przepisu. Z treści uzasadnienia wynika jednak, że podstawą prawną jest przepis art.151 § 1 pkt 1 Kpa. Uchybienie to nie wpływa na prawidłowość zaskarżonej decyzji. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził zasadność rozstrzygnięcia Burmistrza Gminy K.. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożyła H. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wydanemu rozstrzygnięciu strona postawiła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c i art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że organ wiedział, iż typy anten, ich moce winny zostać wskazane, lecz świadomie i celowo ich zaniechał oraz przepisów postępowania - art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77, art. 107 § 3, art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 1 Kpa poprzez przyjęcie, iż organ I instancji miał wiedzę o nowelizacji ustawy i rozporządzenia, lecz świadomie pominął je przy wydawaniu decyzji nie wyjaśniając powyższych ustaleń. Skarżąca za bezsporne uznała przyjęcie przez Kolegium, iż wydając decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, organ I instancji orzekał na podstawie przepisów, które zostały znowelizowane, nie rozstrzygał jednak w oparciu o ich nową treść, tym samym dopuścił się przestępstwa z art. 231 i art. 271 kodeksu karnego. Organ zaniechał wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w tym zakresie. Wskazała, iż w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego organ w sposób nieprawidłowy określił rodzaj inwestycji, jak wynika bowiem z orzecznictwa sądów administracyjnych (w tym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 listopada 2008r., sygn. akt II SA/Go 400/08) w przypadku ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego koniecznym jest konkretne wskazanie, jakiego typu są anteny, o jakiej są mocy oraz z ilu anten ma się składać planowana wieża telekomunikacyjna. Precyzyjne wskazanie w decyzji tych elementów jest niezbędne, bowiem zgodnie z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają, zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się, więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba, że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Istotną dla rozpoznania niniejszej sprawy jest kwestia związana ze wznowieniem postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną w przepisach prawa procesowego art. 145 § 1 Kpa (W. Dawidowicz "Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu", W-wa 1983 r. s. 242; B. Adamiak, J. Borkowski "Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne", Wyd. Naukowe PWN, W-wa 1992 r., s. 214; E. Mzyk "Wznowienie postępowania administracyjnego", W-wa - Zielona Góra 1994 r., s. 19). Wznowienie postępowania następuje z urzędu z wyjątkiem art. 145 § 1 ust. 4 i 145a lub na żądanie strony. W sprawie wznowione zostało postępowanie na wniosek skarżącej. Wszczęcie postępowania o wznowienie postępowania rozpoczyna nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Enumeratywne wymienione podstawy wznowienia postępowania w art. 145 § 1 Kpa nakazują organom dokonywanie ich precyzyjnej interpretacji, zwłaszcza iż wznowienie postępowania jest szczególnym nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji ostatecznych. Wskazywaną przez skarżącą podstawą prawną wznowienia postępowania w niniejszej sprawie był przepis art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Powołany przepis wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Spełnienie warunku ujawnienia nowych okoliczności i dowodów należy odnieść do organu, a nie do strony. Oznacza to, że organ nimi nie dysponował i nie były one mu znane (E. Mzyk "Wznowienie postępowania administracyjnego", op. cit., s. 78). Z powyższych ustaleń wynika, iż nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, iż w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Powołany przepis stanowi, że wznawia się postępowanie zakończone ostateczną decyzją, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Zatem nie każde nowe okoliczności faktyczne lub dowody, które po wydaniu decyzji i uzyskaniu przez nią przymiotu ostateczności wyszły na jaw, mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania, a tylko te, które są istotne dla sprawy, to znaczy takie, które mogłyby wpłynąć na rozstrzygnięcie. Okoliczność, że w dacie wydania decyzji obowiązywał w sprawie inny stan prawny, aniżeli przepisy prawa stanowiące podstawę decyzji nie stanowi ustawowej przesłanki wznowienia postępowania w sprawie. Okoliczność ta może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji, z uwagi na wady prawne rozstrzygnięcia. Błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego. Stanowi ją natomiast wadliwe ustalenie stanu faktycznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 1997r., I SA/Łd 674/96, Lex nr 30328). W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, organy I jak i II instancji prawidłowo ustaliły, iż w sprawie nie zaistniały ustawowe przesłanki wznowienia postępowania. Sąd nie dopatrzył się także żadnych uchybień w zakresie objętym wydanymi decyzjami, ani też naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisów postępowania. Mając na uwadze w/w okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.