VIII SA/Wa 198/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2015 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej jako: "SKO w R." lub "organ odwoławczy"), po rozpoznaniu odwołania M. i J. G. od decyzji z dnia [...] października 2014 r. znak [...] wydanej przez Wójta Gminy K. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia zamierzonego przez P. C. polegającego na "Budowie węzła do produkcji betonu o wydajności 40 m3/h mieszanki betonowej w miejscowości K. na działce nr [...] – orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu decyzji SKO w R. wskazało na następujące ustalenia faktyczne i prawne sprawy. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2014 r. P. C. wystąpił do Wójta Gminy K. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie węzła do produkcji betonu o wydajności 40 m3/h mieszanki betonowej w m. K. na działce nr [...]. Wniosek zawierał wymagane przepisami prawa załączniki. W związku z faktem, że planowane przedsięwzięcie należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla powyższego rodzaju przedsięwzięć wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dn. 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1235, dalej jako: "ustawa środowiskowa"). W dniu [...] kwietnia 2014 r. Wójt Gminy K. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, natomiast [...] maja 2014 r. wydał postanowienie o potrzebie przeprowadzenia oddziaływania na środowisko zamierzonego przedsięwzięcia. W dniu [...] czerwca 2014 r. pełnomocnik wnioskodawcy przekazał Wójtowi raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, natomiast Wójt po uprzednim wezwaniu wnioskodawcy do uzupełnienia raportu, wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. o wydanie opinii oraz określenie warunków realizacji przedsięwzięcia. W dniu [...] sierpnia 2014 r. PPIS w R. pozytywnie zaopiniował realizację zamierzonego przedsięwzięcia, natomiast postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. stosownym postanowieniem jego realizację uzgodnił RDOŚ w W. W dniu [...] września 2014 r. Wójt Gminy K. wydał informację o której mowa w art. 33 ust. 1 ustawy środowiskowej, tj. informację o postępowaniu prowadzonym z udziałem społeczeństwa. Wójt Gminy K. [...] września 2014 r. zawiadomił strony postępowania o zakończeniu postepowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, w tym o wydanych postanowieniach PPIS w R. i RDOŚ w W., jednocześnie określając termin na zapoznanie się z aktami sprawy i zgłaszanie uwag. Następnie w dniu [...] października 2014 r. Wójt Gminy K. wydał ww. decyzję, którą określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia zamierzonego przez P. C. polegającego na "Budowie węzła do produkcji betonu o wydajności 40 m3/h mieszanki betonowej w m. K.". W tym samym dniu organ I instancji obwieszczeniem poinformował o wydaniu ww. decyzji oraz o możliwości zapoznania się z jej treścią. Zgodnie z załączonymi do akt sprawy informacjami wszystkie ww. obwieszczenia podano do publicznej wiadomości poprzez opublikowanie na stronie internetowej BIP Urzędu Gminy w K. i wywieszenie na tablicy ogłoszeń w UG w K. Od ww. decyzji odwołanie w ustawowym terminie złożyli M. i J. G. Odwołujący zarzucili, że organ I instancji w sposób niewyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, jak również nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, czym naruszył art. 7, 77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: "kpa"). Ponadto ww. podnieśli, że organ I instancji oparł swe rozstrzygnięcie o dokumenty przedłożone przez inwestora oraz opinie i uzgodnienia organów, nie dokonując własnej oceny materiałów zebranych w sprawie. Ich zdaniem decyzja została w sposób nieprawidłowy uzasadniona, bowiem zawarto w niej jedynie ogólne stwierdzenia, przede wszystkim zaś nie zawarto w niej informacji, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, SKO w R. ww. decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w całości w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia SKO w R. przede wszystkim wskazało, że materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowią przepisy ww. ustawy z dn. 3 października 2008 r. tj. ustawy środowiskowej oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. nr 213 poz. 1397). W ocenie organu odwoławczego, Wójt Gminy K. prawidłowo oparł rozstrzygnięcie na ustaleniach wynikających z przedłożonego przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu na środowisko zamierzonego przedsięwzięcia oraz na postanowieniach opiniujących PPIS w R. i RDOŚ w W. – zgodnie z art. 80 ustawy środowiskowej. Sentencja wydanej przez organ I instancji decyzji ujmuje wszystkie uwarunkowania wskazane przez organy uzgadniające oraz wynikające z opracowanego raportu. Stwierdzono ponadto, że organ I instancji przeprowadził postępowanie administracyjne zgodnie z przepisami kpa i regulacjami szczególnymi zawartymi w ustawie środowiskowej, w szczególności dokonywano obwieszczeń o kolejnych fazach postępowania i umożliwiono na każdym etapie postepowania zarówno stronom, jak również społeczeństwu składanie wniosków, czy wyjaśnień. SKO w R. w prowadzonym postepowaniu odwoławczym dokonało weryfikacji raportu o oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na środowisko i w związku z tym, w odniesieniu do poszczególnych zagadnień stwierdziło co następuje: 1. Planowana inwestycja nie jest zlokalizowana na terenach chronionych przyrodniczo. 2. Powstające w trakcie użytkowania obiektu odpady będą segregowane i gromadzone w przeznaczonych do tego odpowiednich oznakowanych pojemnikach lub kontenerach. W sytuacji przekazywania przedmiotu jako odpadu następować to będzie z udziałem firm posiadających stosowne zezwolenia. 3. Powstające ścieki bytowe pochodzące z terenu przedsięwzięcia odprowadzane będą do szczelnego zbiornika bezodpływowego, a następnie wywożone do oczyszczalni. 4. W przypadku planowanej betoniarni hałas pochodzić będzie ze źródeł nieruchomych (mieszarka do betonu, podajnik kruszywa, zasobnik na kruszywo) i ruchomych (ładowarka, samochody ciężarowe i osobowe). Dla określenia wpływu planowanego przedsięwzięcia na klimat akustyczny przeprowadzono symulacje hałasu. Z otrzymanych wyników wyprowadzono wniosek, że przy zakładanym sposobie prowadzenia prac nie nastąpi przekroczenie norm hałasu na najbliższe tereny podlegające ochronie, tj. mieszkaniowe. Jednocześnie zaznaczono, że w ustalonych w sprawie okoliczności, najbliższe zabudowania mieszkalne znajdują się w odległości ok. 200 m od planowanej betoniarni. Pozostałe tereny są to bowiem obszary użytkowane rolniczo. Oceniając tę kwestię organ odwoławczy stwierdził, że na terenie nieruchomości zabudowanych leżących najbliżej betoniarni nie wystąpią przekroczenia norm hałasu, a tym samym nie można mówić o negatywnym oddziaływaniu w tym zakresie planowanego przedsięwzięcia. 5. Oceniając zagrożenia wynikające z zanieczyszczeń powietrza stanowiącego negatywne oddziaływanie na teren nieruchomości znajdujących się w pobliżu planowanej inwestycji, organ stwierdził, ze przeprowadzone badania wykazały, że planowana inwestycja nie będzie generowała zanieczyszczeń powietrza w rozmiarach większych niż dopuszczalna częstość przekraczania dopuszczalnego poziomu. 6. Organ wskazał, że planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na walory krajobrazowe, obiekty zabytkowe, dobra materialne oraz na ludzi. Przedsięwzięcie nie będzie również w sposób transgraniczny wpływało na środowisko, jak również nie przewiduje się, aby oddziaływało na powierzchnię ziemi, klimat i krajobraz. 7. Wreszcie organ wskazał, że inwestycja nie jest zaliczona do zakładów o zwiększonym, czy dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. SKO w R. oceniając całokształt ustaleń dowodowych w sprawie, stwierdziło, że materiał dowodowy został zebrany kompleksowo, w sposób prawidłowy i odpowiedni dla podjęcia rozstrzygnięcia sprawy. Jednocześnie SKO wyeksponowało znaczenie i treść sporządzonego raportu środowiskowego, podkreślając że dokument ten spełnia wymogi stawiane przez art. 66 ustawy środowiskowej, a z jego treści wynika, że projektowana inwestycja nie będzie stwarzać znacznych zagrożeń dla środowiska, w tym dla zdrowia i życia ludzi pod warunkiem prawidłowej eksploatacji oraz zastosowania zalecanych w raporcie rozwiązań technicznych i określonych postanowieniami uzgadniającymi PPIS w R. i RDOŚ w W. warunków realizacji przedsięwzięcia. Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO stwierdziło, że inwestor w przedstawionych materiałach uwzględnił jako uciążliwości planowanej betoniarni hałas oraz emisję pyłów i gazów. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika jednak, aby realizacja inwestycji spowodowała przekroczenia norm ustalonych przepisami. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, pismem z dnia [...] lutego 2015 r. skargę na ww. decyzję SKO w R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. G. (dalej również jako: "skarżący") reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 kpa poprzez przyjęcie przez organ II instancji (w ślad za organem I instancji) ustaleń i założeń na podstawie których został sporządzony raport środowiskowy w sprawie, a które to założenia są sprzeczne ze sobą, nielogiczne i w oczywisty sposób wzajemnie się wykluczają, co organy administracyjne winny poddać ocenie w związku z wydawaniem decyzji; 2) art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy środowiskowej poprzez nie wypowiedzenie się w jakim zakresie oraz w jaki sposób organ tak I jak i II instancji uwzględnił ustalenia zawarte w raporcie środowiskowym, uzgodnienia PPIS w R. i RDOŚ w W. zawarte w wydanych przez te organy postanowieniach. Ponadto skarga zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nie zobowiązanie wnioskodawcy do przedstawienia analizy porealizacyjnej zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej. W związku z tymi zarzutami skarżący w skardze wniósł o uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi przedstawiono odmienne dane odnoszące się do wykazanych w raporcie środowiskowym wyliczeń poziomu hałasu, stężeń zanieczyszczeń powietrza. Dla wiarygodności tych danych, jako załącznik do skargi, dołączona została opinia biegłego dr inż. W. R. pt. "Przewidywana realizacja węzła do produkcji betonu na działce nr ew [...] w m. K. w świetle opracowanego przez firmę [...] w maju 2014 r. raportu o oddziaływaniu tej inwestycji na środowisko." W odpowiedzi na skargę SKO w R. wniosło o jej oddalenie, podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.), określanej w treści niniejszego uzasadnienia jako ustawa środowiskowa. W myśl z art. 71 ust. 1 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Z kolei ust. 2 tego artykułu stanowi, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kompetencje do określenia w drodze rozporządzenia rodzajów przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ustawodawca powierzył Radzie Ministrów (art. 60 ustawy). Prawidłowo organ pierwszej instancji zakwalifikował wnioskowane zamierzenie inwestycyjne do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. nr 213, poz. 1397). Stosownie zaś do art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Przepis art. 63 ust. 1 stanowi, iż obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniając łącznie uwarunkowania dotyczące rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, usytuowania przedsięwzięcia, rodzaju i skali możliwego oddziaływania przedsięwzięcia. W niniejszej sprawie Wójt Gminy K. postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia i określił jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zaznaczyć należy, że przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: - weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, - uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, - zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W ramach postępowania w niniejszej sprawie przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o zapisy raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko sporządzonego na potrzeby niniejszego postępowania, złożonego w dniu [...] czerwca 2014 r. przez inwestora, który organy prawidłowo oceniły jako zgodny z wyznaczonym zakresem oraz odpowiadający w pełni wymogom art. 66 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku. Organ pierwszej instancji podkreślił, że przestawione w raporcie warunki realizacji przedsięwzięcia i projektowane rozwiązania chroniące środowisko zostały zaproponowane racjonalnie i adekwatnie do charakteru i skali oddziaływania inwestycji na środowisko. Podkreślił, że w otoczeniu planowanego przedsięwzięcia znajdują się tereny użytkowane rolniczo, a najbliższe zabudowania mieszkalne znajdują się w odległości ok. 200 m od planowanego usytuowania betoniarni. Zgodnie z wymogiem art. 77 ust. 1 ustawy organ prowadzący postępowanie w sprawie uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowisk w W., który postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. określił warunki tej realizacji, jak również pozyskał opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] lipca 2014 r. określającą warunki realizacji przedsięwzięcia, które w całości zostały uwzględnione przez organ pierwszej instancji. Kwestionowana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach spełnia wymogi przewidziane w art. 82 ust. 1 ustawy, albowiem zawiera wszystkie elementy tam określone. Załącznikiem do decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia, która jest odzwierciedleniem Karty informacyjnej przedsięwzięcia (art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy), a zawierającej podstawowe informacje o przedsięwzięciu. W decyzji określono szczegółowo warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji i użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Ustalono również wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji pozwolenia na budowę, o której mowa w art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej. W ocenie Sądu organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę - wbrew stanowisku skarżącego - w weryfikowanym postępowaniu, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa, dokonały wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. Organy oceniły także, pozostając w zgodzie z art. 80 kpa, czy raport uwzględnia wszystkie ewentualne zagrożenia związane z realizacją przedmiotowego zamierzenia, aby następnie określić konkretne wymagania ochrony środowiska na następnym etapie procesu inwestycyjnego. Chybiony jest zarzut nieodniesienia się przez organy do postanowień uzgadniających raport PPIS w R. i RDOŚ w W. W tym zakresie organy administracji orzekające w sprawie, zarówno I instancji, jak i SKO w R, poczyniły obszerne i konkretne wywody w treści uzasadnień wydanych decyzji. Za nieuprawnione należy również uznać zarzuty skargi dotyczące wewnętrznej sprzeczności i nielogiczności opracowanego w sprawie raportu środowiskowego. Sąd podziela oceny organów administracji, że przedmiotowy raport jest dokumentem charakteryzującym się wewnętrzną spójnością i wbrew twierdzeniom skarżącego, przedstawione w nim założenia nie wykluczają się wzajemnie. Wywody skargi w odniesieniu do przewidywanego poziomu hałasu wytwarzanego przez funkcjonujące w betoniarni urządzenia oraz przez wykonujące obsługę komunikacyjną zakładu samochody ciężarowe i osobowe, są subiektywnymi ocenami skarżącego, które nie mogą być traktowane jako wiarygodne dane. W doktrynie i orzecznictwie jest przyjęte jako niekwestionowane, że zarzut stawiany raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien być oparty na wykazaniu jego niezgodności z konkretnym przepisem, czyli art. 66 ustawy środowiskowej, a także przepisem prawa materialnego w oparciu o który została ustalona treść raportu. Oznacza to, że postawienie postępowaniu dowodowemu w tym zakresie, a w szczególności środowi dowodowemu w postaci raportu tylko ogólnego zarzutu niezgodności raportu, jego niekompletności, jest zarzutem chybionym (vide J. Stelmasiak Komentarz do ustawy o ochronie środowiska LEX 2015r., wyrok NSA z dn. 23.11.2010 r. sygn. II OSK 1848/10). Odnosząc się do tez skargi wynikających z załączonego do niej jako załącznik "Opinii o przewidywanej realizacji węzła do produkcji betonu" wykonanej przez dr inż. W. R., Sąd stwierdza, że nie może być to dokument mający wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy. Po pierwsze został on przedłożony po zakończeniu postępowania i wydania decyzji w sprawie i organy nie mogły w przebiegu postępowania odnieść się do niego, a Sąd dokonuje kontroli orzeczenia według stanu sprawy z dnia wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia. Ponadto zasadnicza konkluzja tego dokumentu, stwierdzająca niezgodność planowanego przedsięwzięcia ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K., jest całkowicie chybiona w kontekście jednolitej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, że organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej powinien badać jej zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a nie ze Studiu, w świetle jednoznacznej dyspozycji art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej (vide wyroki NSA z 26.04.2014 r. sygn. II OSK 2628/11, z dn. 14.03.2014 r. sygn. II OSK 2546/12, z 6.10.2015 r. sygn. II OSK 294/140). Wreszcie za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 82 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej przez odstąpienie od zobowiązania inwestora do przedstawienia analizy porealizacyjnej. Należy podzielić pogląd organu, że ponieważ planowane przedsięwzięcie nie zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć znacząco negatywnie wpływających na środowisko, brak było podstaw prawnych do nakładania tego obowiązku. Organy administracji w niniejszej sprawie uwzględniły wskazane wyżej przepisy ustawy i przeprowadziły postępowanie zgodnie z regułami, wynikającymi z kpa i ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, rozważając wszystkie okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.