VIII SA/Wa 211/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku [...] Sp. j. z siedzibą w S. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz do usunięcia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi [...] Sp. j. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym postanawia : odmówić przywrócenia wnioskowanego terminu. Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. [...] Sp. j. z siedzibą w S. (dalej: skarżąca, spółka") wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym. Pismami z dnia [...] kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wykonując zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] marca 2015 r., wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od ww. skargi oraz do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpis z KRS) w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwań, pod rygorem jej odrzucenia. Skarżącej prawidłowo doręczono powyższe wezwania w dniu [...] kwietnia 2015 r. Wyznaczony przez Sąd termin upłynął zatem [...] kwietnia 2015 r. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. skarżąca zawarła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenie wpisu sądowego od skargi oraz do usunięcia braków formalnych skargi. Uzasadniając, reprezentujący skarżącą współwłaściciel G. S., wskazał, iż z uwagi na jego wyjazd w sprawach służbowych (poza granice kraju) nie był w stanie dokonać przelewu, jak i doręczyć KRS firmy. Ponadto podniósł, iż nikt w jego firmie nie jest upoważniony do tego rodzaju czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a., we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione łącznie aby wiosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, określają przepisy § 1-4 art. 87 p.p.s.a. Są nimi: – wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, – uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu, – powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego, – równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie ( art. 87 § 4 ). W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że zawarta w dyspozycji art. 86 § 1 p.p.s.a. przesłanka braku winy, warunkująca pozytywne rozpoznanie wniosku, oznacza wykazanie okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były przez niego nie do przewidzenia i nie do usunięcia. Kierunek wykładni sądowej tego przepisu wskazuje, że winę wykluczają przeszkody, których wnioskodawca nie był w stanie przewidzieć, ani im zapobiec. A contrario, negatywnej przesłanki zawinienia, która wyłącza możliwość przywrócenia terminu, należy upatrywać w zaniechaniu przez wnioskodawcę tym wszystkim czynnościom, które przy dołożeniu przez niego należytej staranności, zapobiegłyby konsekwencjom, jakie ustawodawca wiąże z upływem terminów do dokonania określonych czynności procesowych. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą NSA, brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 12 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA/Wr 1744/00, niepublikowane). W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie wielokrotnie wskazywano też, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że nie mogą odnieść pożądanego skutku podnoszone przez skarżącą argumenty. Zdaniem Sądu, spółka nie przedstawiła okoliczności, które uprawdopodobniałyby brak jej winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz do usunięcia braków formalnych skargi. Taką okolicznością nie jest wyjazd w sprawach służbowych poza granice kraju. Sąd zauważa, iż G. S. – współwłaściciel "[...]" Sp. j. z siedzibą w S. osobiście dokonał odbioru przesyłek sądowych zawierających odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego oraz wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi (por. zwrotne potwierdzenia odbioru k. 17 i 18 akt sądowych). A zatem posiadając wiedzę o nałożonych przez Sąd obowiązkach i terminie ich realizacji, mógł zapewnić ich prawidłowe wykonanie przed ewentualnym wyjazdem. Na uwzględnienie – w ocenie Sądu – nie zasługuje również twierdzenie skarżącego, iż nikt w jego firmie nie jest upoważniony do realizacji tego rodzaju czynności. Z przedstawionego Sądowi odpisu z KRS skarżącej wynika bowiem, iż uprawnionymi do reprezentowania spółki są wspólnicy – G. S. i B. S. (jednoosobowo każdy ze wspólników). Uznając, że niedochowanie przez stronę skarżącą terminu do uiszczenia wpisu sądowego nie jest następstwem okoliczności niezależnych od strony, lecz jest wynikiem niedostatecznej staranności w prowadzeniu własnych spraw, Sąd uznał, iż nie wystąpiły okoliczności uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu. W konsekwencji, działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.