VIII SA/Wa 229/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2008 r.. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia : zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz J.K. kwotę 4.696 zł (cztery tysiące sześćset dziewięćdziesiąt sześć złotych) tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania sądowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 listopada 2008r. uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] maja 2008r. nr [...]. Zawarte w pkt 3 wyroku postanowienie o kosztach na skutek zażalenia wniesionego przez Dyrektora Izby Skarbowej zostało uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2009r. sygn. akt II FZ 114/09.. Uchylenie decyzji administracyjnej zaskarżonej skargą w niniejszej sprawie było procesowym skutkiem zaskarżenia tej decyzji przez skarżącego, gdyż bez tej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miałby proceduralnej możliwości zbadania zaskarżonej decyzji i jej uchylenia wynikającego z jej wadliwości. Jednakże należy wziąć pod uwagę, że zaskarżona decyzja została uchylona nie tyle w efekcie uwzględnienia podstawowych zarzutów skargi wniesionej przez pełnomocnika skarżącego, lecz ze względu na uchybienia proceduralne w zakresie stosowania Ordynacji podatkowej, które Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wziął pod uwagę rozpatrując sprawę zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. dalej "u.p.p.s.a.) w sposób szerszy, niż wynikało to z zarzutów i wniosków skargi oraz powołanych w niej podstaw prawnych. Nie został też uwzględniony podstawowy zarzut skarżącego zmierzający do uzyskania zwrotu – nadpłaconego zdaniem skarżącego – podatku dochodowego. W tej sytuacji rozstrzygając ponownie o kosztach Wojewódzki Sąd Administracyjny brał pod uwagę przede wszystkim przepisy art. 199, art. 200 i art. 206 u.p.p.s.a. Podstawową zasadą jest wynikająca z art. 199 u.p.p.s.a. zasada ponoszenia przez strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Z kolei z art. 200 u.p.p.s.a. wynika, że organ powinien zwrócić skarżącemu całość kosztów w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji, jednakże zakres stosowania tego przepisu jest ograniczony przepisem art. 206 pozwalającym (przez użycie słów: "sąd może"), a nie nakazującym zasądzenie na rzecz skarżącego od organu tylko części kosztów procesu w razie częściowego uwzględnienia skargi. Za częściowe uwzględnienie skargi w rozumieniu art. 206 u.p.ps.a. należy uznać nie tylko sytuację , gdy w sentencji wyroku sąd w części zaskarżoną decyzję uchyla, a w części skargę oddala, ale również taką sytuację jak w sprawie niniejszej, gdy wprawdzie ze względu na konstrukcję decyzji i samej skargi nie jest możliwe jej uchylenie częściowe, a tylko w całości, jednakże uchylenie nie jest spowodowane uznaniem zasadności podstawowych zarzutów skargi i nie prowadzi do uzyskania przez skarżącego pożądanego efektu skargi w postaci zwrotu zasadniczej części zapłaconego podatku. W sprawie niniejszej nie da się zastosować zasady miarkowania zwrotu kosztów w oparciu o proporcjonalność, jak to na może mieć miejsce w sytuacjach, gdy kwotowo określona część skargi zostanie uwzględniona, a w pozostałej części skarga zostanie oddalona. Miarkując więc zgodnie z dyspozycją art. 206 u.p.p.s.a wysokość kosztów, jakie Dyrektor Izby Skarbowej powinien zwrócić skarżącemu, należy brać pod uwagę niezbędność kosztów, jakie musiał skarżący ponieść dla osiągnięcia efektu skargi przynajmniej w takim zakresie, w jakim ten efekt w postaci wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję w sprawie osiągnął. Ponieważ bez wniesienia skargi nie doszłoby do uchylenia wyroku, należy uznać za konieczne zasądzenie skarżącemu na podstawie art. 200 u.p.p.s.a zwrotu kwoty 4096 zł uiszczonej tytułem wpisu. Bez uiszczenia takiego wpisu przeprowadzenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie odbyłoby się, zwłaszcza że to sąd określił taką wysokość wpisu (skarżący w swej skardze wskazywał, że "wartość przedmiotu sporu nie występuje") . Również zasadne jest zasądzenie częściowego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Należy tu zauważyć, że jeden z podnoszonych w skardze zarzutów w postaci naruszenia art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej został przez sąd uwzględniony i stał się podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponieważ jednak w zakresie skutków finansowych (wysokości należnego podatku dochodowego) w wyniku ostatecznego rozpoznania zagadnień podatkowych, z którymi związane jest postępowanie w sprawie niniejszej rozbieżność miedzy podatnikiem, a organami podatkowymi dotyczyć może co najwyżej kwoty w przychodzie w wysokości 9000 zł (a więc podatku w wysokości 3600), zatem zdaniem sądu uzasadnione jest zasądzenie na rzecz Skarżącego niezbędnych kosztów zastępstwa procesowego jakie wystąpiłyby przy tak określonej wartości przedmiotu sprawy to jest w wysokości 600 zł zgodnie z § 6 pkt. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 czerwca 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002r. Nr. 163 poz. 1349 ze zmianami). Dlatego też z powyżej przedstawionych względów zasadne było zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego tytułem częściowego zwrotu kosztów kwoty łącznej 4696zł.