VIII SA/Wa 251/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 9 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej także: "Prezes ARiMR", "organ odwoławczy") postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2020r., poz. 256 ze. zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2020r., poz. 1427; dalej: "u.p.e.a." lub "ustawa egzekucyjna"), po rozpatrzeniu zażalenia S. K. (dalej: "skarżący", "zobowiązany", "strona"), utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Dyrektor M. OR ARiMR", "Dyrektor ARiMR", "wierzyciel") nr [...] z [...] września 2020r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dyrektor Mazowieckiego OR ARiMR w dniu [...].08.2020 r. wystawił wobec skarżącego tytuł wykonawczy (nr [...]), wskazując jako podstawę egzekwowanego obowiązku ostateczną decyzję Dyrektora ARiMR nr [...] z [...] marca 2020 r. o ustaleniu zobowiązanemu kwoty ([...] zł) nienależnie pobranych płatności z tytułu wsparcia uzyskanego za wycofanie owoców, w ramach bezpłatnej dystrybucji (powiększonej o odsetki). Decyzja ta została bowiem utrzymana w mocy decyzją Prezesa ARiMR nr [...] z [...] maja 2020 r., doręczoną pełnomocnikowi skarżącego. Na wyżej wymienioną decyzję ostateczną skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. Postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. Prezes ARiMR odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Upomnieniem nr [...] z [...] lipca 2020 r. Dyrektor ARiMR wezwał zobowiązanego do uregulowania należności ustalonych ww. decyzją. Upomnienie to zostało skutecznie doręczone. Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. wierzyciel zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec skarżącego, dołączając ww. tytuł wykonawczy. Pismem z [...] września 2020 r. skarżący wniósł do postępowania egzekucyjnego zarzuty: z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. (nieistnienia obowiązku) i z art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. (brak wymagalności obowiązku w przypadku innym niż odroczenie terminu wykonania obowiązku lub rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej). W związku z powyższym Naczelnik urzędu Skarbowego w G. przy piśmie z dnia [...] września 2020 r. na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. przekazał wierzycielowi powyższe zarzuty celem ich rozpatrzenia. W wyniku rozpatrzenia zarzutów, postanowieniem z [...] września 2020 r. na podstawie art. 34 § 2 u.p.e.a. wierzyciel zarzuty te w całości oddalił. Dyrektor M. OR ARiMR, w odniesieniu do zarzutu z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. wskazał, że podstawę egzekwowanego obowiązku stanowi ostateczna decyzja Prezesa ARiMR z [...] maja 2020 r., zatem obowiązek istnieje. W odniesieniu natomiast do zarzutu z art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności związane z brakiem wymagalności obowiązku z innego powodu. O braku wymagalności obowiązku decyduje bowiem inna kategoria zdarzeń, niż te, które zostały wskazane w uzasadnieniu złożonego zarzutu. W zażaleniu na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i uznanie wniesionych zarzutów. Postawił przy tym zarzuty naruszenia: - art. 6 k.p.a. w zw. z art. 110 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez pominięcie faktu, że wypłacona kwota wsparcia wynikała z wydanej i doręczonej przez wierzyciela decyzji administracyjnej, - art. 6 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez czerpanie korzyści z nieprawidłowego poinformowania zobowiązanego o możliwości uzyskania wsparcia i doprowadzenia do strat zobowiązanego w wyniku wykonania polecenia nieodpłatnego przekazania owoców na rzecz podmiotów wskazanych przez wierzyciela, - art. 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia prawnego dla oddalenia zarzutu opartego na art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a., tj. brak wymagalności w całości egzekwowanego zobowiązania pieniężnego na podstawie art. 80 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina. Zdaniem skarżącego, wierzyciel wystawiając tytuł wykonawczy i określając wielkość kwoty pieniężnej wymagalnej i podlegającej egzekucji na dzień wystawienia tytułu pominął obowiązujące normy prawne w zakresie określania odsetek określone w dziale III Op. Ponadto pominął fakt związania własną decyzją oraz, że "wpłata wsparcia nastąpiła po wykonaniu polecenia Wierzyciela w zakresie do nieodpłatnego przekazania wyprodukowanych przez Wierzyciela owoców podmiotom wskazanym przez Wierzyciela". Dodał, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia brak jest uzasadnienia prawnego do oddalenia zarzutu braku wymagalności obowiązku z innego powodu (art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a.), opartego na przepisach art. 80 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. Prezes ARiMR, wskazanym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z [...] grudnia 2020r. utrzymał w mocy postanowienie wierzyciela. Na wstępie, przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, jak również przytoczył treść art. 17 § 1, art. 33 § 2, art. 33 § 4, art. 34 ustawy egzekucyjnej oraz wskazał na art. 15 k.p.a. Następnie organ odwoławczy, rozpatrując ponownie wskazany przez skarżącego zarzut z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. (nieistnienia obowiązku) uznał ten zarzut za nieuzasadniony, z powodów przedstawionych przez wierzyciela w zaskarżonym postanowieniu, mimo że jak zauważył, zostały one wyrażone lakonicznie, są trafne i nie wymagają powtarzania. Uzupełniająco wskazał, że jak przyjmuje Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie pojęcie "nieistnienia obowiązku" w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (aktualnie art. 33 § 2 pkt 1 ) oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów (por. wyroki NSA z 11.12. 2019 r. sygn. akt: II FSK 227/18; LEX nr 2768223 i II FSK 794/18; LEX nr 2777933). Prezes ARiMR stwierdził, przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym nr [...] z [...] sierpnia 2020 r., wynikający z decyzji Dyrektora M. OR ARiMR z [...] marca 2020 r. o ustaleniu zobowiązanemu kwoty ([...] zł) nienależnie pobranych płatności z tytułu wsparcia uzyskanego za wycofanie owoców w ramach bezpłatnej dystrybucji (powiększonej o odsetki), utrzymanej w mocy decyzją Prezesa ARiMR nr z [...] maja 2020 r. istniał zarówno w dacie wystawienia ww. tytułu wykonawczego, jak również istnieje obecnie, czyli w dacie rozpatrywania zażalenia zobowiązanego. Zauważył, że dokumenty zgromadzone w aktach sprawy nie dają podstaw do uznania za zasadne twierdzenia zobowiązanego, iż obowiązek objęty spornym tytułem wykonawczym nie istnieje, tym bardziej, że jak wskazał, w postępowaniu egzekucyjnym nie można kwestionować zasadności decyzji administracyjnej, która stanowi podstawę wystawienia tytułu wykonawczego (por. wyrok NSA z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 469/18; LEX nr 2777596). Dodał ponadto, że orzecznictwo sądowe nie budzi wątpliwości także co do tego, że zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym zobowiązany może podnosić jedynie wówczas, gdy nieistnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, które miały miejsce po wydaniu tytułu wykonawczego (por. wyroki NSA: z 14.01.2010 r., sygn. akt II FSK 1377/08 i II FSK 1378/08; z 21.02.2014 r., sygn. akt II FSK 315/12; LEX nr 1450218 i powołane tam orzecznictwo). Tymczasem w tej sprawie, zdaniem organu odwoławczego po wydaniu wobec skarżącego tytułu wykonawczego nie wystąpiły okoliczności mogące mieć wpływ na istnienie obowiązku objętego tym tytułem. Z powyższych względów wszystkie zarzuty zażalenia organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione. Dodał, że część z nich została skierowana do postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o zwrocie płatności oraz do samych decyzji rozstrzygających sprawę zwrotu płatności, które z powołanych wyżej względów nie stanowią przedmiotu niniejszego postępowania i jako takie nie podlegały uwzględnieniu. W ocenie Prezesa ARiMR, nieuzasadniony jest również zarzut z art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a., to jest brak wymagalności obowiązku z innego powodu niż odroczenie terminu wykonania obowiązku i rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, gdyż za "inny powód" wskazany w tym przepisie nie można przyjąć powołanych przez skarżącego przepisów art. 80 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. Wprawdzie organ odwoławczy podzielił stanowisko skarżącego, że kontrolowane postanowienie zawierało niezwykle lakoniczne uzasadnienie, jednakże nie naruszało ono przepisu art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w stopniu, powodującym konieczność jego uchylenia. Uzupełniając zatem argumentację wierzyciela Prezes ARiMR zauważył, że z treści powołanych wyżej przepisów (traktujących o obowiązku odzyskiwania nienależnych płatności wraz z odsetkami), skarżący w sposób nieuprawniony wyprowadził zarzuty dotyczące rozstrzygnięcia wierzyciel w zakresie odsetek od ustalonej kwoty nienależnie pobranych płatności, zawartego w decyzji Dyrektora M. OR ARiMR z [...].03.2020 r., utrzymanej w mocy przez Prezesa ARiMR decyzją z dnia [...] maja 2020 r. Z podobnych jak wyżej względów stanowisko to nie znalazło aprobaty organu odwoławczego, który przypomniał, że w drodze zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej nie można kwestionować decyzji administracyjnej stanowiącej podstawę obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Na marginesie zauważył jedynie, że za podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie odsetek w ww. decyzjach organu I i II instancji przyjęto, nie bez przyczyny, inne przepisy tj. art. 67 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2017/891 z dnia 13 marca 2017 r. Jeżeli zaś chodzi o wskazane w uzasadnieniu zażalenia zobowiązanego wady formalne tytułu wykonawczego, to organ odwoławczy zauważył, że zobowiązany nie sprecyzował zarzutu z art. 33 § 2 u.p.e.a., w jakim te wady miałyby się mieścić, czego należy wymagać od profesjonalnego pełnomocnika, autora zażalenia oraz samych zarzutów. Mimo to Prezes ARiMR uznał, że przedmiotowy w sprawie tytuł wykonawczy spełnia wymagania formalne przepisane art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Końcowo organ odwoławczy przyjął, że na wynik sprawy nie miało wpływu błędne zatytułowanie przez oddział regionalny zaskarżonego postanowienia jako "stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów". Dodał, że od 30 lipca 2020 r., jak wskazuje aktualna treść art. 34 § 2 u.p.e.a. wierzyciel wydaje postanowienie w zakresie zarzutów zobowiązanego w sprawie egzekucji administracyjnej, a nie wyraża stanowisko w zakresie zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego. Nie budzi zatem wątpliwości Prezesa ARiMR, że ww. postanowienie wydane zostało na podstawie aktualnie obowiązującego art. 34 § 2 u.p.e.a., o czym świadczy prawidłowo sformułowana treść jego sentencji oraz uzasadnienie spójne z treścią tej sentencji (por. np. wyrok NSA z 17 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3503/13, publ. LEX nr 2021230 i powołane tam orzecznictwo). W skardze do Sądu, występując o uchylenie postanowień organów obydwu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, pełnomocnik strony (adwokat), zarzucając wydanie zaskarżonych rozstrzygnięć z rażącym naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, przepisów ustawy egzekucyjnej oraz prawa materialnego, postawił następujące zarzuty naruszenia przepisów: - art. 6 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. oraz art. 18 u.p.e.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego w zakresie istnienia zobowiązania pieniężnego w wysokości określonej przedmiotowym tytułem i błędne ustalenie co do wymagalności przedmiotowego zobowiązania pieniężnego w istniejącym stanie prawnym; - art. 6 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 33 § 2 pkt 1 oraz art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. poprzez oddalenie wniesionych zarzutów przy stanie prawnym i faktycznym skutkującym zasadnością podniesionych zarzutów; - art. 6 k.p.a. w związku z art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 27 § 1 pkt 3 w związku z art. 80 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina - poprzez stosowanie egzekucji administracyjnej do przymusowego zwrotu kwoty pieniężnej, która zwrotowi nie podlega; - art. 6 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 27 ust. 3 oraz art. 33 § 2 pkt 1 tej u.p.e.a. - poprzez określenie wielkości kwoty pieniężnej podlegającej egzekucji w wysokości nieistniejącej w dacie wystawienia tytułu wykonawczego; - art. 6 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez prowadzenie egzekucji na podstawie tytułu egzekucyjnego nie posiadającego wszystkich wymaganych ustawą elementów, oświadczenie wierzyciela o wymagalności kwoty pieniężnej określonej tytułem wykonawczym nie jest prawdziwe. W odpowiedzi na skargę, Prezes ARiMR wystąpił o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Dodatkowo, przedstawił stanowisko dotyczące sposobu naliczenia odsetek w ostatecznej decyzji stanowiącej podstawę egzekwowanego w niniejszej sprawie obowiązku, które zostały wyliczone na podstawie przepisów art. 67 ust. 1 rozporządzenia 2017/891.Wskazał, iż nie przewidują one przerw w naliczaniu odsetek, jak to uczynił ustawodawca krajowy w Ordynacji podatkowej. Tym samym stwierdził, że stanowiący obowiązek podlegający egzekucji w zakresie odsetek objęty wystawionym w sprawie tytułem wykonawczym istnieje w całości i jest wymagalny. Zarzuty skargi w tym zakresie uznał zatem za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia i postępowania poprzedzającego jego wydanie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a także wystąpienia innych przesłanek przewidzianych w przepisach art. 145 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325: dalej: "p.p.s.a."). Zarzuty skargi Sąd uznał za chybione. Dodać należy, że działając z urzędu, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie dostrzegł wystąpienia przesłanek powodujących konieczność uchylenia zaskarżonego aktu, który odpowiada prawu i został uzasadniony w sposób zrozumiały. Kontrolą Sądu w niniejszej sprawie objęte jest postanowienie Prezesa ARiMR z dnia [...] grudnia 2020 r., utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] września 2020 r. oddalające na podstawie art. 34 § 2 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone przez skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie zarówno przez wierzyciela, jak i organ odwoławczy oraz na etapie postępowania sądowo-administracyjnego jest zatem wyłącznie zasadność wniesionych przez skarżącego pismem z [...] września 2020r. zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Jak wynika z akt sprawy postępowanie to jest prowadzone na podstawie wystawionego przez Dyrektora ARiMR tytułu wykonawczego z [...] sierpnia 2020r. obejmującego kwotę nienależnie pobranych płatności ([...] zł) z tytułu wsparcia uzyskanego za wycofanie owoców, w ramach bezpłatnej dystrybucji, powiększonego o odsetki w kwocie [...] zł. Egzekwowany obowiązek wynika z decyzji Dyrektora M. OR ARiMR nr [...] z dnia [...] marca 2020 r., utrzymanej w mocy decyzją Prezesa ARiMR nr [...] z [...] maja 2020 r. Powyższe zarzuty skarżący postawił na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., wskazując na nieistnienie obowiązku w zakresie odsetek, powołując się na pominięcie przez wierzyciela przy wystawianiu tytułu wykonawczego przepisów Działu III Ordynacji podatkowej i art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a., wskazując na brak wymagalności w całości egzekwowanego zobowiązania pieniężnego, z powołaniem się na art. 80 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65, z późn. zm.; dalej: "Rozporządzenie nr 1122/2009"). Zgodnie z art. art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest nieistnienie obowiązku. W myśl zaś art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a podstawą takiego zarzutu jest brak wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b, to jest odroczenia terminu wykonania obowiązku lub rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej. Przechodząc do oceny tych zarzutów zdaniem Sądu należy podzielić stanowisko orzekających w niniejszej sprawie organów, albowiem jest ono prawidłowe. Jak wynika z treści zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, jak również zawartej w późniejszych pismach argumnetacji, zarzut nieistnienia obowiązku skarżący opiera na wadliwości określenia w tytule wykonawczym egzekwowanej kwoty, podnosząc, iż wierzyciel nie uwzględnił przy obliczaniu kwoty odsetek treści art. 54 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1000 ze zm., także jako: "Op", "Ordynacja podatkowa"), wskazującym na okres od którego nie nalicza się odsetek. Zauważyć w tym miejscu należy, iż trafnie organ odwoławczy wskazał, że pojęcie "nieistnienia obowiązku" w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, tak z mocy prawa, jak i wskutek niewydania decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też w sytuacji gdy decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zaistniała. Decyzja nr [...] Dyrektora M. OR ARiMR z dnia [...] marca 2020 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wsparcia uzyskanego za wycofanie owoców w ramach bezpłatnej dystrybucji została bowiem utrzymana w mocy decyzją Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2020 r. Wyrokiem z dnia 18 marca 2021r., sygn. akt VIII SA/Wa 479/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącego na ww. decyzję. Nie ulega zatem wątpliwości, iż w dacie wystawienia tytułu wykonawczego egzekwowany tym tytułem obowiązek istniał. Jak wynika z przywołanych wyżej decyzji, rozstrzygnięcia co do ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności obejmowały także obowiązek uiszczenia odsetek. Wbrew twierdzeniom skarżącego do obliczenia odsetek w odniesieniu do kwoty należności głównej nie mają zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 7 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 1505, dalej: "ustawa o ARiMR"), przepisy Działu III Ordynacji podatkowej znajdują jedynie odpowiednie zastosowanie do należności ustalonych decyzją wydawaną na podstawie art. 29 ust. 1 tej ustawy. Do obliczenia odsetek ma zaś zastosowanie art. 67 Rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/891 z dnia 13 marca 2017 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw, uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do kar, które mają być stosowane w tych sektorach, a także zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 (Dz. U. UE. L. z 2017 r., poz. 138 str. 4; dalej: "Rozporządzenie 217/891"). Zgodnie z art. 67 ust. 1 ww. Rozporządzenia organizacje producentów i zrzeszenia organizacji producentów lub inne odnośne podmioty zwracają nienależnie wypłaconą pomoc z odsetkami i płacą kary przewidziane w niniejszej sekcji. Odsetki są naliczane: a) na podstawie okresu, który upłynął między otrzymaniem nienależnej płatności a jej zwrotem przez beneficjenta; b) według stawek stosowanych przez Europejski Bank Centralny przy głównych operacjach refinansowania publikowanych w serii "C" Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej i obowiązujących w dniu, w którym dokonano nienależnej płatności, powiększonych o trzy punkty procentowe. W myśl ust. 2 ww. przepisu odzyskaną pomoc, odsetki i nałożone kary wpłaca się do EFRG. Z treści art. 67 Rozporządzenia 217/891 nie wynika zatem, aby przy ustalaniu kwoty odsetek organy były zobowiązane do uwzględniania przerw w ich naliczeniu, jako to wynika z przepisów Ordynacji podatkowej. Słusznie przy tym organ odwoławczy zajął stanowisko, że odpowiednie stosowanie tych przepisów oznacza, że jeżeli (tak jak w niniejszej sprawie) kwestia naliczania odsetek (wysokość, sposób obliczenia, termin za jaki odsetki należy obliczyć) została uregulowana w art. 67 ust. 1 rozporządzenia 2017/891 to znaczy, że przepisy te mają pierwszeństwo w stosowaniu przed przepisami prawa krajowego, które w sposób odmienny regulują powyższe kwestie. Brak jest zatem podstaw do dopatrywania się zasadności zarzutu nieistnienia obowiązku w jakimkolwiek zakresie wskazanym w tytule wykonawczym, stanowiącym podstawę prowadzenia postępowania egzekucyjnego, w którym zarzut został zgłoszony. Brak jest także podstaw do uznania zasadności zarzutu braku wymagalności obowiązku z art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a., z powołaniem się na art. 80 Rozporządzenia nr 1122/2009. Zgodzić się w tej mierze należy z organem odwoławczym, iż wskazując na art. 80 ww. Rozporządzenia, skarżący podważa prawidłowość rozstrzygnięcia w decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Tymczasem postępowanie w sprawie zarzutów egzekucyjnych, o którym mowa w art. 33-35 u.p.e.a., jest postępowaniem incydentalnym w ramach administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Nie jest zatem możliwe w drodze zarzutów, kwestionowanie decyzji administracyjnej, na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy i dokonanych w niej ustaleń. Ustalenia wierzyciela dokonywane podczas rozpatrywania zarzutów przy wydawaniu postanowienia na podstawie art. 34 § 2 u.p.e.a. nie mogą zatem odnosić się do prawidłowości ustaleń decyzji, o której mowa. Biorąc pod uwagę powyższe brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Ustalenia dokonane w postępowaniu podlegającym kontroli Sądu są bowiem prawidłowe i wystarczające dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Wbrew twierdzeniom skargi nie zostały naruszone art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., jak również art. 33 § 2 pkt 1 i art. 33 § 2 pkt 6 lit. c w powiązaniu z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. oraz art. 2 Konstytucji RP. Egzekwowany obowiązek znajduje bowiem podstawę w decyzji Dyrektora ARiMR z [...] marca 2020r., na postawie której określono w tytule wykonawczym prawidłową wysokość tego obowiązku, także w zakresie naliczania odsetek i która pozostaje w obrocie prawnym. Z akt administracyjnych wynika, iż Prezes ARiMR odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] maja 2020 r., utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora M. OR ARiMR nr [...] z dnia [...] marca 2020. Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 479/20 odmówił wstrzymania wykonania decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...] maja 2020 r., które to postanowienie zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny utrzymane w mocy (postanowienie z dnia 27 stycznia 2021 r. sygn. akt I GZ 418/20). Z tych względów, mając na uwadze powyższe, orzekając w trybie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę, orzekając jak w sentencji wyroku.