VIII SA/Wa 262/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2011 r. sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej określane jako "SKO w R.") po rozpoznaniu wniosku [...] sp. z o. o., w imieniu której działała B. S. prezes zarządu spółki o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] wydanej przez Burmistrza Miasta P. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie [...] zł, powołując się na art. 162 i art. 163 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j Dz. U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm., dalej określana jako "Op.") odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Powołaną wyżej decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Burmistrz P. określił dla [...] sp. z o. o. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2010 r. Powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu [...] sierpnia 2010 r., co zostało ustalone na podstawie zwrotnego potwierdzenia odbioru. Decyzja zawierała stosowne pouczenie o terminie i sposobie wniesienia odwołania. W dniu [...] września 2010 r. odwołanie od powyższej decyzji, działając w imieniu strony wniosła B. S., prezes zarządu wymienionej spółki. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. znak [...] SKO w R. powołując się na art. 228 §1 pkt 2 Op. stwierdziło, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia i pozostawiło je bez rozpoznania. Następnie w dniu [...] listopada 2010 r. (wpływ do organu w dn. [...] grudnia 2010 r.) B. S. jako prezes zarządu skarżącej spółki złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od w/wym. decyzji Burmistrza P.. W uzasadnieniu wniosku prośbę o przywrócenie terminu motywowała względami zdrowotnymi tj. stanem zdrowia wynikającym z zagrożonej ciąży, co potwierdziła kserokopią stosownego zaświadczenia lekarskiego. SKO w R., po rozpoznaniu wspomnianego wniosku, powołując jako podstawę prawną art. 162 i art. 163 Op., odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wydanego postanowienia SKO wskazało, że jedną z przesłanek koniecznych od zaistnienia której zależy przywrócenie terminu jest, aby podanie w tym przedmiocie było wniesione w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Ponieważ strona w treści złożonego wniosku nie wskazała z jaką datą ustała przyczyna uniemożliwiająca wniesienie w terminie odwołania ustąpiła, SKO przyjęło, że był to dzień wniesienia przez B. S. odwołania tj. [...] września 2010 r. Ponieważ wniosek o przywrócenie terminu został złożony do organu w dniu [...] grudnia 2010 r., SKO uznało, że przekroczony został termin 7-dniowy wynikający z art. 162 § 2 Op. i w związku z tym odmówiło przywrócenia wnioskowanego terminu do wniesienia odwołania. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi, jaką skarżąca spółka reprezentowana przez B. S. prezes zarządu złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze skarżąca podniosła zarzuty naruszenia przepisów postępowania art. 7, art. 8, art. 10 art. 11 kodeksu postępowania administracyjnego oraz odpowiednich przepisów Ordynacji podatkowej i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi skarżąca wywodzi, że data wskazana przez SKO tj. [...] września 2010 r. jako ostatni dzień do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania została zastosowana błędnie i bez należytego rozpoznania. Jednocześnie skarżąca podniosła, że przeszkoda do złożenia wniosku o przywrócenie terminu w rzeczywistości nie ustała i trwa nadal, ponieważ skarżąca dalej nie jest w stanie zdrowia pozwalającym jej na udział w postępowaniu. Argumentując o zasadności swojej skargi stwierdziła, że przywrócenie terminu nie jest prawem majątkowym, ale prawem do skorzystania ze środków proceduralnych, zmierzających do wydania w sprawie rozstrzygnięcia opartego na słusznym interesie strony i w oparciu o przepisy prawa. W odpowiedzi na skargę SKO w R. wniosło o jej oddalenie, podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone m.in. w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.), oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz.1270 ze zm. dalej określana jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego bądź przepisów postępowania. Ponadto zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej chyba, że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Rozpoznawana pod względem przytoczonych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy stwierdzić, że stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie jest w istocie niesporny pomiędzy stronami tj. skarżącą i organem. Skarżąca nie kwestionuje, że odwołanie od decyzji Burmistrza P. złożyła z uchybieniem ustawowego terminu. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest rozstrzygnięcie, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminowi, w szczególności, czy w dacie złożenia odwołania (jak to przyjęło w zaskarżonym postanowieniu SKO), czy też wg oceny skarżącej, z której wynika, że wniosek o przywrócenie terminu złożyła ona stosownie do ustawowych wymagań z uwzględnieniem stanu jej zdrowia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela ocenę przyjętą w zaskarżonym postanowieniu przez SKO w R., że 7-dniowy termin do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu, na tle ustalonego w sprawie stanu faktycznego, należy liczyć od daty złożenia odwołania przez skarżącą, którą to datę należy uznać za obiektywną datę ustania przyczyny uchybienia terminowi. Nie można podzielić ocen skarżącej, że w rzeczywistości po dziś dzień nie ustała przyczyna uchybienia terminowi po jej stronie i tylko działalnie w stanie wyższej konieczności wymusiło na niej złożenie odwołania i wniosku o przywrócenie terminu w związku ze stanem jej zdrowia wynikającym z zagrożonej ciąży. Mający zastosowanie w rozpoznawanej sprawie art. 162 §1 Op stanowi, że "w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy." Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin ( art. 162 § 2 Op). Orzecznictwo sądowe w związku z przywracaniem terminu wskazywało okoliczności, które zwalniają od winy przy uchybieniu terminu i takie, które od winy nie uwalniały. Samo posiadanie zwolnienia lekarskiego orzecznictwo sądowe uznaje za okoliczność, która nie jest potwierdzeniem braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu. Nie wyklucza ono bowiem możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę, np. sporządzenia odwołania i nadania go przez pocztę osobiście lub przez domownika (vide wyrok NSA z dn. 11 marca 1998 r. sygn. I SA/Po 865/97). Ponadto orzecznictwo sądowe w tym zakresie eksponuje brak podstaw do tego, aby to strona według swego uznania, w przypadku choroby, dokonywała wyboru czynności, które może i chce dokonać, a których nie mogła dokonać. W tego rodzaju sytuacjach orzecznictwo przyjmuje, że skoro strona mimo choroby decyduje się podjąć określone czynności w postępowaniu administracyjnym, to powinna również dopełnić wszystkich obowiązków z tym związanych. Nie do przyjęcia jest interpretacja dopuszczająca dokonywanie wyboru czynności, które strona chce podjąć w okresie choroby. Albo strona jest chora i nie podejmuje żadnej czynności, albo uznaje, że czuje się na siłach prowadzić postępowanie w swojej sprawie i dokonuje wszelkich czynności wymaganych prawem (vide wyrok WSA w Warszawie z dn. 30 listopada 2005 r. sygn. III SA/Wa 2670/05 LEX nr 198841). W odniesieniu do rozpoznawanej sprawy, z ustaleń organów wynika, że skarżąca odwołanie od decyzji złożyła w dniu [...] września 2010 r., a wniosek o przywrócenie terminu w dn. [...] listopada 2010 r., podczas gdy przedłożone przez skarżącą zwolnienie lekarskie dotyczy okresu od [...] września do [...] października 2010 r. Jednocześnie w przedłożonej dokumentacji lekarskiej brak jest wzmianki, czy wskazania, że ze względu na rodzaj choroby czy przyjmowane leki, skarżąca nie mogła podejmować działań których dotyczyła zwłoka. Powyższe pozwala zasadnie stwierdzić, że w okolicznościach stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, SKO w R. prawidłowo, stosownie do art. 162 §1 Op ustaliło uchybienie terminu, zasadnie przyjęło, kiedy przyczyna uchybienia terminu ustała i właściwie rozstrzygnęło odmawiając przywrócenia terminu. Odnosząc się do zarzutów skargi o braku przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia braku winy strony w niedochowaniu terminu, należy stwierdzić, że do postępowań w zakresie przywrócenia terminu nie jest konieczne przeprowadzenie postępowania dowodowego w takim znaczeniu, jak o tym stanowią przepisy art. 180 i nast. Op. Nie ma tu bowiem konieczności udowodnienia, że zainteresowany nie dotrzymał terminu bez swojej winy. Wystarczy uprawdopodobnienie, które jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym. Prawdopodobieństwo jest środkiem, który nie musi dawać pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Nie stosuje się zatem wówczas reguł postępowania dowodowego (vide wyrok NSA z dn. 27 lipca 1995 r. sygn. SA/Po 797/95). Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art.151 p.p.s.a., skargę jako niezasadną oddalił.