VIII SA/Wa 265/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda M. (dalej także: "organ odwoławczy", "Wojewoda") decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) (dalej: "k.p.a.") w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010r. nr 243 poz. 1623 z późn. zm.) (dalej: "Prawo budowlane"), po rozpatrzeniu odwołania R. G. (dalej: "skarżący") oraz M. L.-W. od decyzji Nr [...] znak: [...] wydanej w dniu [...] listopada 2012r. przez Starostę K. (dalej: "organ I instancji"), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego z lokalizacją na działkach nr [...] i [...] położonych przy ul. B. C. w K. dla J. W., K. W., H. K. oraz W. i B. K. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty K. z dnia [...] listopada 2012r., Nr [...] znak:[...]. Decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Inwestorzy: J. W., K. W., H. K., W. i B. K. w dniu [...] listopada 2011 r. wystąpili z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę budynku handlowo - usługowego z lokalizacją na działkach Nr [...] i [...] bezpośrednio przy granicy z działkami Nr [...] i [...] położonymi przy ul. B. C. w K. Z uwagi na wskazaną lokalizację projektowanego budynku zawiadomienie o wszczęciu postępowania otrzymali współwłaściciele działki Nr [...] – E. P., T. L. i M. L.-W. oraz właściciel działki Nr [...] – R. G., będący stronami w przedmiotowym postępowaniu. Starosta K. decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2012r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wskazanej we wniosku inwestycji. Od tej decyzji odwołanie wnieśli: R. G. (właściciel działki Nr [...]) oraz M. L. – W. (współwłaścicielka działki Nr [...]). Wojewoda M. decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W dniu [...] września 2012r. inwestorzy dostarczyli nowe oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz nową decyzję o warunkach zabudowy znak [...] z dnia [...] sierpnia 2012r. wydaną przez Burmistrza Gminy K. Po rozpoznaniu zastrzeżeń złożonych przez E. P. i M. L.-W. oraz ponownym sprawdzeniu akt sprawy i szczegółowym przeanalizowaniu projektu budowlanego z zapisami nowej decyzji o warunkach zabudowy oraz biorąc pod uwagę wskazane w decyzji Wojewody M. Nr [...] nieprawidłowości oraz braki, postanowieniem z dnia [...] października 2012r. nałożono na inwestora obowiązki: sporządzenia projektu zagospodarowania działek na aktualnej mapie zasadniczej, wprowadzenia zmian w projekcie budowlanym (powierzchnia zabudowy jest większa niż powierzchnia działek), sporządzenia ekspertyzy technicznej stanu obiektów istniejących oraz dostarczenia decyzji o warunkach zabudowy z klauzulą ostateczności. Organ I instancji stwierdził, że inwestorzy wywiązali się z nałożonego obowiązku w terminie. W tych okolicznościach po sprawdzeniu dostarczonych dokumentów z wprowadzonymi zmianami nałożonymi ww. postanowieniem oraz całości akt sprawy, organ I instancji stwierdził, że: - inwestor uzupełnił dokumenty o oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością złożone przez wszystkich inwestorów oraz o nową decyzję o warunkach zabudowy określającą warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej dwie działki: Nr [...] i [...]; - inwestor dostarczył ekspertyzę techniczną stanu budynków na działce Nr [...] z której wynika, że: wzniesienie budynku handlowo - usługowego w bezpośrednim sąsiedztwie budynków istniejących: handlowo - usługowego i mieszkalnego nie powoduje zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tych budynków i nie obniży ich przydatności do użytkowania, projektowany budynek w pozytywny sposób będzie oddziaływał na budynki istniejące; - dołączony do wniosku projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiednich specjalnościach oraz posiada opinie rzeczoznawców budowlanych ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, sanitarno - higienicznych, bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymogami ergonomii; - w decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Burmistrza Gminy K. znak [...] z dnia [...] sierpnia 2012r. dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego na działkach nr [...] i [...] położonych przy ul. B. C. w K., wskazano warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: określając wysokość kalenicy projektowanego budynku do 11,50 m, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do 7,50 m (w nawiązaniu do wysokości budynku na działkach Nr[...],[...] i [...]); szerokość elewacji frontowej równej sumie szerokości działek oraz maksymalną powierzchnię działek przeznaczonych pod zabudowę do 100% w liniach rozgraniczenia inwestycji; - projekt budowlany spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez Burmistrza Gminy K.; - rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) (dalej: "rozporządzenie") przewiduje sytuacje, w których dopuszczalne jest usytuowanie budynku w granicy z działką sąsiednią, jeżeli wynika to z decyzji o warunkach zabudowy (§12, ust. 2), co jak wskazano zachodzi w niniejszej sprawie (możliwość zabudowy działek w 100% oraz szerokość elewacji frontowej równa sumie szerokości działek), ponadto projekt zagospodarowania terenu został pozytywnie uzgodniony z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. W związku z powyższym organ I instancji uznał, iż projekt zagospodarowania terenu spełnia warunki techniczno-budowlane sytuowania budynku bezpośrednio przy granicy. Wskazano jednocześnie, iż projektowany budynek nie wpłynie na pogorszenie warunków nasłonecznienia budynków na działkach sąsiednich, ponieważ istniejące budynki na działkach sąsiednich zwrócone są ścianami nie posiadającymi otworów okiennych w stronę projektowanego budynku. W tych okolicznościach organ I instancji decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego z lokalizacją na działkach Nr [...] i [...] położonych przy ul. B. C. w K. Odwołania od tej decyzji wnieśli M. L.-W. oraz R. G. R. G. w swoim odwołaniu wniósł o uchylenie decyzji w całości lub o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisu art. 12 ust. 4 rozporządzenia, przez pominięcie faktu, iż działka ta jest w granicy z działką nr [...] (należącą do skarżącego), jest objęta obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i wyrażenie zgody na budowę w granicy, podczas gdy skarżący nie uzyskał takiej zgody i warunkiem budowy jego budynku był odstęp 1,5 m od granicy, 2. naruszenie przepisu art. 14 rozporządzenia przez ograniczenie możliwości dojścia i dojazdu do budynku skarżącego, przez ograniczenie szerokości przejścia do 1,5 m, wbrew temu, jakie wymogi stawia cytowany przepis oraz uniemożliwienie dojścia do miejsc parkingowych, 3. dowolne i błędne przyjęcie, że mający powstać budynek nie będzie w sposób niekorzystny oddziaływał na budynek skarżącego, podczas gdy ograniczy możliwości komunikacyjne do tego budynku w sposób oczywisty, co wpłynie na jego użyteczność i bezpieczeństwo, w tym w ekspertyzie technicznej załączonej do wniosku, 4. pominięcie interesu skarżącego przez nieuwzględnienie jego sprzeciwu, co do zgody na budowę w granicy działek [...] i [...], Wojewoda M. decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty K. z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał treść art. 28 ust. 1, art. 3 pkt 12, art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Wskazał, iż do akt sprawy załączona jest decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...] wydana przez Burmistrza Gminy K. Analiza akt sprawy pozwala na stwierdzenie, iż zatwierdzony omawianą decyzją Starosty K. projekt budowlany jest zgodny z wytycznymi zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy. W ww. decyzji o warunkach zabudowy wskazano warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego określając m.in.: wysokość kalenicy projektowanego budynku do 11,50 m, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do 7,50 m, szerokość elewacji frontowej oraz maksymalną powierzchnię przeznaczoną pod zabudowę - do 100% w liniach rozgraniczenia inwestycji. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, iż z przeprowadzonej analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że inwestorzy wypełnili wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Złożyli prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego oraz spełniono wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. nr 120 poz. 1133), projekt jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Wojewoda odniósł się także do treści dołączonej do akt ekspertyzy technicznej stanu budynków, jak również do treści § 13, § 57 i § 60 oraz § 12 ust. 4 rozporządzenia, nie dopatrując się nieprawidłowości w zastosowaniu tych przepisów w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutów naruszenia § 12 ust. 4 rozporządzenia organ odwoławczy stwierdził, że nie znajdują one potwierdzenia. Wskazując na § 12 ust. 2 rozporządzenia podniesiono, iż sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o warunkach zabudowy dopuszcza takie usytuowanie projektowanego budynku. Ponadto działka R. G. została uznana za znajdującą się w obszarze oddziaływania projektowanego budynku, gdyż jak wynika z akt sprawy skarżący został uznany za stronę postępowania i w związku z tym mógł złożyć odwołanie od omawianej decyzji Starosty K. Oceniając całość zgromadzonej w postępowaniu dokumentacji Wojewoda stwierdził, że udzielone pozwolenie na budowę jest zgodne z wymogami ustawy Prawo budowlane, jak i rozporządzeniem, a zarzuty podniesione w odwołaniach nie znajdują potwierdzenia. W tych okolicznościach, jak wskazano, zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym wskazując, iż decyzja organu I instancji jest prawidłowa organ odwoławczy był zobligowany do utrzymania jej w mocy. Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. R. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody M. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty K. z dnia [...] listopada 2012 roku nr [...] oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) (dalej: "p.p.s.a.") w związku z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy przez niezastosowanie § 12 ust. 2 rozporządzenia i wyrażenie w konsekwencji zgody na zabudowę działek nr [...] i [...] do 100% w liniach rozgraniczenia, 2. na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a., przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz pominięcie słusznego interesu skarżącego, 3. na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 77 § 1 k.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w postaci decyzji o pozwoleniu na budowę wydanego dla działki skarżącego, jego sprzeciwu wobec możliwości zabudowy przedmiotowych działek w linii granicy z jego działką, 4. na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez brak uzasadnienia faktycznego, co do pozostałych zarzutów odwołań, nie wskazując nawet, o jakie zarzuty chodzi; 5. na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 107 § 4 k.p.a. przez pominięcie uzasadnienia w części dotyczącej pozostałych zarzutów skarg, czego nie można było uczynić, gdyż zaskarżona decyzja nie uwzględnia w całości żądania strony skarżącej, ponadto decyzja ta ma rozstrzygnąć sporne interesy stron i została wydana na skutek odwołania, Skarżący wniósł także na zasadzie art. 106 § 3 p.p.s.a., w związku z naruszeniem przez organy art. 7 k.p.a. o dopuszczenie dowodu z decyzji o pozwoleniu na budowę dla nieruchomości skarżącego, która zawiera istotne rozstrzygnięcie pomiędzy tą nieruchomością, a nieruchomościami wymienionymi w przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł między innymi, iż działki, na które udzielono pozwolenia na budowę graniczą z zabudowaną działką skarżącego. Pozwolenie na budowę, które uzyskał skarżący uwzględniało między innymi fakt, iż w granicy działki skarżącego i przedmiotowych działek z zaskarżonej decyzji jest i była droga, która umożliwia dojazd do obu nieruchomości. W przypadku nieruchomości skarżącego zapewnia użytkownikom dojazd do zaplecza. Skarżący wskazał także, iż wyrażał sprzeciw odnośnie zabudowy sąsiedniej działki w linii granicy. Jego budynek posadowiony jest w odległości 1 m od granicy, co sprawia, że budowa na sąsiedniej działce w granicy pozbawi go jakiegokolwiek dojazdu. Wobec powyższego oraz niezmiennego stanowiska skarżącego co do braku zgody na zabudowę w spornej granicy działek w ocenie skarżącego organ odwoławczy naruszył treść § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wojewoda M. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie naruszył prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 p.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, które to przepisy nie mają w niniejszej sprawie zastosowania z uwagi na jej przedmiot. Tym samym rozpoczęcie wskazanej we wniosku inwestycji zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy dokonały trafnej oceny, iż w niniejszej sprawie zostały spełnione określone przepisami prawa wymogi, o których mowa wyżej, zarówno w zakresie wskazanym przepisami Prawa budowlanego, jak i rozporządzenia, co sprawia, iż w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego organy nie mogły odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wbrew twierdzeniom skargi organy nie dopuściły się naruszenia § 12 ust. 2 rozporządzenia. Zgodnie z jego brzmieniem sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (to jest w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną), dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z treści zaskarżonej decyzji, jak również decyzji organu I instancji wynika, iż orzekające w sprawie organy dokonały prawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy i wykładni przepisu, o którym mowa, udzielając pozwolenia na budowę bezpośrednio przy granicy z działką skarżącego. Inwestorzy przedstawili bowiem decyzję o warunkach zabudowy Burmistrza Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2012 roku, w której wskazano, iż szerokość elewacji frontowej ma się równać sumie szerokości działek [...] i [...] położonych przy ul. B. C. w K., a maksymalna powierzchnia działki przeznaczonej pod zabudowę określona została na wartość do 100 % w liniach rozgraniczenia inwestycji. Z uzasadnienia decyzji o warunkach zabudowy wynika jednocześnie, iż działki objęte inwestycją nie są objęte ustaleniami żadnego obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie ogłoszono o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego w odniesieniu do tego terenu. Tym samym wobec braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego odnośnie terenu, o którym mowa, należy dokonywać oceny zgodności projektu budowlanego, wskazanego we wniosku wszczynającym postępowanie w niniejszej sprawie z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] sierpnia 2012 r., jaką przedstawili inwestorzy. Decyzja ta, jak trafnie wskazują orzekające w niniejszej sprawie organy dopuszcza sytuowanie projektowanego budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi, tym samym także z działką skarżącego. Wobec tego, wbrew twierdzeniom skarżącego brak jest podstaw do dopatrywania się naruszenia art. 35 ust.1 Prawa budowlanego, jak i § 12 ust. 2 rozporządzenia. W ocenie Sądu organy nie naruszyły także postanowień art. 7 i 77 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy dokonują bowiem oceny wskazanego we wniosku projektu budowlanego w kontekście zgodności z przepisami prawa oraz ustalonymi warunkami zabudowy, nie zaś rozstrzygnięciami wydawanymi w stosunku do działki skarżącego. Z uwagi na zgłaszane przez skarżącego zarzuty wskazać jedynie należy, iż z decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] grudnia 2001 r. wydanej między innymi dla działki Nr [...] na wniosek skarżącego, z której to decyzji (kserokopii) oraz kserokopii decyzji Starosty K. nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 roku w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dla skarżącego budynku mieszkalnego z częścią handlową na działkach nr [...], [...] i [...] przy ul. B. C. w K. Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadził dowód, wynika, iż szerokość inwestycji skarżącego określono w liniach rozgraniczenia, a wjazd od ul. B. C. Z dokumentacji znajdującej się w aktach administracyjnych nie wynika, aby pomiędzy działkami objętymi projektowaną inwestycją i działką skarżącego znajdowała się droga. Ze stanowiska skarżącego przedstawianego przed organami administracji publicznej, jaki przed Sądem nie wynika, aby przejazd biegnący, jak wskazuje skarżący w części przez działki objęte inwestycją został ustalony ze skutkiem prawnym w postaci chociażby służebności przejazdu. Wskazywane przez skarżącego ustalenia z poprzednimi właścicielami sąsiednich nieruchomości takiego skutku nie wywierają. Tym samym ani obecni właściciele, a zarazem inwestorzy, ani organy nie są zobowiązane do uwzględnienia tych ustaleń i sytuowania inwestycji, jak to sugeruje skarżący w odległości 1,5 m od granicy jego działki, umożliwiając wjazd na część działki znajdującą się za budynkiem. Wobec tego, iż budynek skarżącego znajduje się bezpośrednio przy ul. B. C. i z tej ulicy został określony do niego dojazd, projektowana inwestycja nie narusza postanowień § 14 rozporządzenia, który to zarzut skarżący zawarł w odwołaniu. Wskazać jednocześnie należy, iż udzielenie pozwolenia na budowę nie jest uzależnione od zgody podmiotów wymienionych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, w tym właściciela nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie naruszył art. 107 § 4 k.p.a., albowiem organ nie odstąpił od uzasadnienia decyzji. W ocenie Sądu nie zasadny jest zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. Zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 107 § 1 k.p.a. Na podzielenie zasługuje zarzut skarżącego, iż organ odwoławczy nie wskazał precyzyjnie, które z zarzutów odwołania skarżącego pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie, czym dopuścił się naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc jednak pod uwagę wyjaśnienie przez organ odwoławczy przyczyn uznania skarżącego za stronę postępowania, wynikające z uznania nieruchomości skarżącego za znajdującą się w obszarze oddziaływania projektowanego budynku, z jednoczesnym wyjaśnieniem dopuszczalności projektowanej zabudowy bezpośrednio przy granicy z działką skarżącego, jak również okoliczności, iż uwzględnienie interesów stron w kontekście wartości użytkowych działki, które następuje w ramach obowiązujących z tej mierze przepisów prawa, wynika, iż zarzuty odwołania skarżącego, które potraktowane ogólnie jako pozostające bez wpływu na rozstrzygnięcie dotyczą naruszenia § 14 rozporządzenia oraz nie uwzględnienia sprzeciwu skarżącego co do budowy w granicy działek nr [...] i [...]. Wobec tego, iż ze zgromadzonych przez organy dokumentów wynika, iż działka skarżącego nie została pozbawiona dojścia ani dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej, jak również zgoda skarżącego, czy też brak jego sprzeciwu nie są wymagane dla udzielenia pozwolenia na budowę bezpośrednio przy granicy z jego działką, powyższe uchybienie treści art. 107 § 3 k.p.a. pozostaje bez wpływu na wynik sprawy i nie daje podstaw do uwzględnienia skargi . W tych okolicznościach wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, skarga podlega oddaleniu, o czym na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł w wyroku.