VIII SA/Wa 277/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk /sprawozdawca/, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2011 r. sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą z W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty B. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], Starosta B. działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98 poz. 1071 ze zm.) – odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego oraz wydania decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu infrastruktury technicznej (inwestycja celu publicznego) wraz z instalacją elektryczną pod nazwą "[...]" na działce nr ewid. [...] położonej w B., gmina P.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w wyniku wszczętego postępowania, właściciele sąsiednich działek oraz mieszkańcy wsi B., złożyli zastrzeżenie podnosząc, iż planowana inwestycja będzie wytwarzała silne promieniowanie z uwagi na bliskie położenie od zabudowań mieszkalnych oraz będzie miała niekorzystny wpływ na zdrowie mieszkańców wsi a także, że planowana budowa jest niezgodna z planem zagospodarowania przestrzennego gminy P.. Jednocześnie poinformowali, że nie mieliby zastrzeżeń w przypadku lokalizacji inwestycji w odległości co najmniej 500 m od zabudowań mieszkalnych wsi B.. Planowana inwestycja zlokalizowana została w strefie oznaczonej symbolem planu [...] - na terenie zabudowy zagrodowej. Przeznaczeniem uzupełniającym strefy są urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji. Zgodnie z § 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 219, poz. 1864 z późn. zm.) "telekomunikacyjny obiekt budowlany" to linia kablowa podziemna, linia kablowa naziemna, kanalizacja kablowa, kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe oraz wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe". Biorąc pod uwagę powyższe, organ I instancji stwierdził, że projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest urządzeniem infrastruktury technicznej, lecz telekomunikacyjnym obiektem budowlanym, a zatem inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P.. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., której zarzuciła naruszenie: 1. art. 35 ust. 1 prawa budowlanego poprzez uznanie, iż zamierzenie inwestycyjne skarżącej jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pomimo, iż zamierzenie to nie jest niezgodne z ustaleniami tego planu; 2. art. 46 ust. 1 oraz ust. 2 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 106, poz. 675) poprzez pominięcie ww. przepisów powodujące, że organ w sposób bezpodstawny i sprzeczny z postanowieniami powołanych przepisów rangi ustawowej stwierdził, że planowana inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej jest niezgodna z ustaleniami planu; 3. art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez brak wskazania przepisu planu, jaki miałby być naruszony przez planowaną inwestycję i niewskazanie przepisu planu zakazującego lokowania przedmiotowej inwestycji; 4. art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony; 5. art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania i załatwienie sprawy w sposób sprzeczny z zasadą zaufania do organu oraz pogłębiania świadomości i kultury prawnej obywateli; 6. art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 kpa poprzez dowolne i błędne ustalenia w sytuacji, gdy postanowienia planu nie stanowią o zakazie lokowania przedmiotowej inwestycji. Podnosząc te zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewoda M. decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...]działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. nr 98 z 2000 r., poz. 1071 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] sierpnia 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że według ustaleń ww. planu zagospodarowania teren, na którym planowana jest inwestycja oznaczony został symbolem [...]. Oznacza to, iż na przedmiotowym terenie można realizować wyłącznie obiekty zabudowy mieszkaniowej zagrodowej i jednorodzinnej. § 28 ww. planu zagospodarowania przestrzennego zawiera ustalenia dotyczące miejscowości B.. Jak wynika z tych ustaleń na ww. terenie przewidziano m.in.: zabudowę zagrodową, jednorodzinną i usługową, które może podlegać wymianie, rozbudowie lub przebudowie z zachowaniem jej podstawowego przeznaczenia, zmianę użytkowania istniejących budynków zabudowy zagrodowej na letniskową. Projektowana przez inwestora stacja bazowa nie jest zgodna z ustaleniami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla danej miejscowości. W ocenie organu odwoławczego podnoszone w odwołaniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego również nie znajdują potwierdzenia. Organ podjął wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia tych okoliczności. Strony zostały należycie poinformowane o prawach i obowiązkach, organ wytłumaczył i uzasadnił przesłanki, jakimi kierował się podczas rozpatrywania i załatwiana sprawy spółki. Uzasadnienie decyzji administracyjnej, jest tak zredagowane, że strona może zrozumieć przesłanki - faktyczne i prawne, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Uzasadnienie decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Decyzja wydana przez Starostę Białobrzeskiego nie narusza wskazanych w odwołaniu przepisów kpa. Zarzuty skarżącej dotyczące względów ekonomicznych, czy też potrzeb społecznych nie mogą być przedmiotem rozstrzygnięć organu administracji architektoniczno - budowlanej. Wojewoda M. nie ma w swoich kompetencjach przepisów umożliwiających rozstrzygnięcie tej gestii z uwagi na inny niż związany z prawem budowlanym charakter przedmiotu sporu. Rozpatrując powyższą sprawę w trybie odwoławczym organ II instancji nie znalazł prawnych podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, ponadto znajduje ona pełne umocowanie w obowiązujących przepisach. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody M. z dnia [...] grudnia 2010 r. złożyła [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako skarżąca) wnosząc o jej uchylenie oraz o zasadzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w przypadku braku podstaw prawnych do wydania decyzji odmownej; 2. naruszenie art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane w zw. z § 28 w zw. z §14 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru gminy P., zatwierdzonego uchwałą nr XXXVI/265/06 Rady Gminy P. z dnia 26 października 2006 r. (dalej jako "Plan") poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego i nieuzasadnione jest uznanie, iż zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie telekomunikacyjnego obiektu budowlanego – stacji bazowej telefonii komórkowej jest niezgodne z Planem w szczególności w świetle zmian prawa wprowadzonych ustawą z dnia 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. 3. naruszenie art. 46 ust. 2 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 roku, Nr 106 poz. 675), poprzez ich błędną interpretację powodującą, że organ II instancji stwierdził, że postanowienia ww. ustawy nie mają zastosowania do niniejszej sprawy. 4. naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 107 § 1 i § 3, 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji, nie wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i poczynienie ustaleń niezgodnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, 5. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania i załatwienie sprawy w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania do organu I instancji oraz świadomości i kultury prawnej obywateli; 6. naruszenie art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że plan nie formułuje zakazu lokowania telekomunikacyjnych obiektów budowlanych, a wręcz dopuszcza w § 28 ust. 3 pkt 4 lokowanie na terenach objętych oznaczeniem symbolem [...] urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji. Wskazała na treść artykułu 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, który stanowi, iż Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi". Zaś art. 75 ust. 1 ww. ustawy stanowi, iż "Przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy". Biorąc pod uwagę powyższe organy obu instancji działające zgodnie z zasadami praworządnego państwa prawa powinny wskazać na jakiej podstawie prawnej oparły swoją decyzję, biorąc pod uwagę fakt, iż wskazana powyżej tzw. ustawa szerokopasmowa wprost zakazuje w art. 46 ustanawiania zakazów, czy przyjmowania rozwiązań, które mogą uniemożliwić lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a bezsprzecznie taką właśnie inwestycją jest inwestycja Skarżącej. Dodatkowo podniosła, iż decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę organ wydaje w przypadku stwierdzenia naruszeń ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego), a zatem decyzja taka, musi być oparta na jednoznacznym i niewątpliwym ustaleniu, że zamierzenie inwestycyjne narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wymaga to zawsze wskazania konkretnego postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym zawarte jest konkretne ustalenie, którego treść uprawniałaby do stwierdzenia, że dane zamierzenie inwestycyjne jest z nim sprzeczne i tym samym jako zakazane, nie może być realizowane. Zgodnie art. 6 Ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wskazana we wniosku planowana inwestycja zalicza się do inwestycji celu publicznego, zaś zgodnie z art. 50 ust. 1. Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pełnomocnik Skarżącej podtrzymał stanowisko, iż pojęcie urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji jest pojęciem szerszym i zawierającym w swej treści również pojecie telekomunikacyjnego obiektu budowlanego - inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W ocenie pełnomocnika Skarżącej stacja bazowa telefonii cyfrowej zaliczana jest do urządzeń telekomunikacyjnych, które zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami są urządzeniami infrastruktury technicznej i mają na celu zapewnienie łączności telefonii bezprzewodowej, służącej dobru ogółu ludności. Pełnomocnik skarżącej wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 46 ustawy prawo telekomunikacyjne urządzeniami telekomunikacyjnymi są urządzenia elektryczne lub elektroniczne przeznaczone do zapewniania telekomunikacji. W ocenie pełnomocnika Skarżącej wnioskowana stacja bazowa to urządzenie przeznaczone do zapewniania telekomunikacji - a więc obiektem infrastruktury technicznej, będący inwestycją celu publicznego, wymienionym w art 2. ust. 46 prawa telekomunikacyjnego oraz w ustaleniach § 28 Planu (przeznaczenie uzupełniające). Z samej technicznej istoty urządzenia, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej, wyposażonej m.in. w anteny nadawcze i odbiorcze wynika konieczność umieszczenia ich na odpowiednio wysokiej konstrukcji wsporczej, jaką w tym wypadku jest wolnostojąca wieża antenowa. Z faktu, że jakaś część składowa urządzenia telekomunikacyjnego jest zakwalifikowana jako telekomunikacyjny obiekt budowlany nie wynika, że całość przestaje być urządzeniem telekomunikacyjnym, a w konsekwencji przestaje być urządzeniem infrastruktury technicznej. W ocenie pełnomocnika Skarżącej zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo i jako taka winna zostać uchylona a co za tym idzie również decyzja organu I instancji. Skarżąca pozostaje w przekonaniu, iż wbrew twierdzeniom organów - zarówno I jak i II instancji - przedmiotowa inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami Planu i zaktualizowały się wszelkie przesłanki uzasadniające wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielenia pozwolenia na budowę, zgodnie z treścią złożonego przezeń wniosku. Na poparcie swojej argumentacji skarżąca powołała się na orzeczenia sądów administracyjnych oraz poglądy doktryny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Punktem wyjścia dla rozpatrzenia zasadności skargi wniesionej w niniejszej sprawie uczynić należy regulację wynikającą z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którą właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Na skutek zgłoszenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę wszczyna się zatem postępowanie administracyjne mające na celu ustalenie przez właściwy organ architektoniczno - budowlany, czy zamierzona budowa lub roboty budowlane są zgodne z wymogami prawa. Konsekwencją tego postępowania jest albo możliwość realizacji tych robót, albo brak takiej możliwości ze względu na niedopuszczenie do tego przez organ. W związku z powyższym, głębszej analizy wymaga ocena charakteru zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zasad ich interpretacji, zważywszy, że ustalenia w ten sposób poczynione pozwolą na wyciągnięcie wniosków, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Zwrócić należy uwagę, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, zatem źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który go ustanowił (art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Oznacza to, że plan miejscowy jako akt normatywny stanowi podstawę do wydania decyzji administracyjnej, zaś do wykładni norm planistycznych zawartych w tym przepisie gminnym stosować należy wszystkie metody interpretacyjne właściwe dla wykładni aktów normatywnych. Orzecznictwo sądów stoi jednolicie na stanowisku akcentującym prymat wykładni językowej, dopuszczającym możliwość sięgania po inne dyrektywy interpretacyjne dopiero wtedy, gdy ta interpretacja zawodzi. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 Sędziów z dnia 22 czerwca 1998 r. (sygn. akt FPS 9/97) podkreślił, że dokonując interpretacji tekstu prawnego, trzeba kierować się znaczeniem słów danego języka etnicznego oraz tym, że ustawodawca był racjonalny, gdy używał takich, a nie innych słów i nie można a priori przyjmować, iż określonych słów używano w tekście prawnym bez wyraźnej ku temu potrzeby. Podobnie też w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 1996 r. III CZP 52/96 wyrażono pogląd, że "według utrwalonych w orzecznictwie zasad interpretacji przepisów prawa podstawowe znaczenie ma wykładnia językowa, a dopiero wtedy, gdy ta zawodzi, prowadząc do wyników nie dających się pogodzić z racjonalnym działaniem ustawodawcy i celem, jaki ma realizować dana norma, sięga się do dyrektyw wykładni systemowej i funkcjonalnej. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (por. orzeczenia: z dnia 28 maja 1986 r. U 1/86 i z dnia 5 listopada 1986 r. U 5/86 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 października 1992 r. III CRN 50/92 - OSNCP 1993, z. 10, poz. 181, które zgodnie stwierdzają, że w drodze "wykładni nie można uzupełniać ustawodawcy", a podstawy do ustalenia praw i obowiązków powinny wprost wynikać z ustawy)". Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy słuszność dokonanych przez organy obu instancji ustaleń, że podstawowym przeznaczeniem terenu oznaczonego symbolem [...] jest, zgodnie z § 28 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, budownictwo mieszkaniowe zagrodowe jednorodzinne. Należy jednak mieć na względzie, na co trafnie zwraca uwagę strona skarżąca, iż podstawową zasadą planowania przestrzennego jest dopuszczalność wszystkiego, co nie jest sprzeczne z postanowieniami planu miejscowego, a logicznym tego uzasadnieniem jest okoliczność, iż przepisy o planowaniu przestrzennym ograniczają prawa obywateli, w tym konstytucyjnie chronione prawo własności. W demokratycznym państwie prawa wpływ władzy publicznej na wykonywanie prawa własności jest ograniczony tylko do wyraźnie określonych ustawowo przypadków i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). W ocenie sądu stanowisko organów administracji budowlanej, dokonujących interpretacji postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób dopuszczający przeznaczenie tylko wyraźnie wskazane w planie, a odrzucające wszystkie inne przedsięwzięcia nie sprzeciwiające się podstawowemu przeznaczeniu, których w dodatku wyraźnie nie zabroniono, nie zasługuje na uznanie. Ocena zgodności założeń zgłoszonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie może zostać dokonana wyłącznie w oparciu o podstawowe przeznaczenie terenu. Ponadto dopuszczalność zgłoszonej inwestycji należy oceniać także w kontekście tych postanowień planu dotyczących zabudowy uzupełniającej. Tymczasem ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczają urządzenia infrastruktury technicznej. Na poparcie tych rozważań należy wskazać na następujące orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrok NSA z dnia 2 lutego 2006 r. II OSK 490/05: ,,Wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, a w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzająco - bardziej ograniczając prawo własności, niż wynika to z literalnego brzmienia ustaleń planu. Zgodnie z zasadą "złotego środka", odzwierciedlającą najlepiej istotę konstytucyjnej ochrony prawa własności, postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela, ani w sposób nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich, tak aby nie naruszało to istoty prawa własności." (LEX nr 196696). Podobną linię orzeczniczą zaprezentowały sądy administracyjne w wyrokach wskazanych w skardze. Poglądy te w całości podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Poza tym Sąd stoi na stanowisku, jakie zostało już w doktrynie i orzecznictwie wypracowane, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem infrastruktury technicznej, a tym samym jest inwestycją infrastrukturalną. Ponadto jest to inwestycja o charakterze publicznym i w konkretnym przypadku wyczerpuje znamiona definicji inwestycji celu publicznego, o której mowa w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przy takim rozumieniu charakteru inwestycji stwierdzić należy, iż jej realizacja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pogląd ten prezentuje również między innymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w cytowanym w skardze wyroku z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 417/08. Niezależnie od powyższych rozważań wskazać należy jeszcze na jedną okoliczność. Dołączona do wniosku kwalifikacja nie jest dokumentem urzędowym i podlega ocenie na ogólnych zasadach. Takiej oceny zabrakło w postępowaniu organu I instancji. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organy administracji publicznej obu instancji, rozpoznając niniejszą sprawę naruszyły przepisy prawa materialnego przez błędną ich interpretację, co miało wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 wymienionej ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.