VIII SA/Wa 289/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi M. D. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...]lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanowił: odrzucić skargę. Pismem z 29 lutego 2016 r. M. D. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powołaną wyżej interpretację indywidualną Ministra Finansów z [...] lutego 2016 r. Przedmiotowe rozstrzygnięcie wraz ze stosownym pouczeniem co do trybu i terminu do wniesienia środka zaskarżenia zostało doręczone skarżącej 17 lutego 2016 r. Skarżąca nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiadając na skargę Minister Finansów wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Podkreślenia na wstępie wymaga, że sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu administracyjnego (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Stosownie zaś do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (§ 3). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej spawy stwierdzić należy, że jak słusznie zauważył Minister Finansów skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie art. 52 § 3 p.p.s.a., a więc nie wyczerpała trybu do jej wniesienia do Sądu. Zgodnie z poglądem prawnym zaprezentowanym w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1123/09 wymóg złożenia w określonym terminie wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest formalnym wymogiem skargi i obciąża wnoszącego skargę. Brak wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie określonym w art. 52 § 3 p.p.s.a. rodzi obowiązek odrzucenia przez sąd administracyjny skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z uwagi na niedopuszczalność wniesienia skargi W tej sytuacji uznać należało, że złożona skarga jako przedwczesna jest niedopuszczalna. Skarżąca nie wyczerpała bowiem trybu jej wniesienia do sądu. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia, czyli skargę odrzucił.