VIII SA/Wa 289/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]września 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 rok oddala skargę. Burmistrz Miasta i Gminy [...] (dalej: organ podatkowy I instancji, Burmistrz), decyzją z [...] maja 2018 r., znak: [...], działając na podstawie art. 21 § 1, art. 47 § 1, art. 63 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej: o.p.), art. 2 - 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785, dalej: ustawa o podatkach i opłatach lokalnych), uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2013 r. poz. 12401), ustalił D. J. (dalej: strona, skarżąca) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 rok w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji podano, że skarżąca jest użytkownikiem wieczystym gruntów (działka nr [...]), położonych w L. przy ul. S., o powierzchni 0,0385 ha, sklasyfikowanych jako tereny zabudowane inne, symbol "Bi" oraz właścicielem usytuowanych na tej działce budynków o przeznaczeniu handlowo – usługowym o łącznej powierzchni zabudowy 254 m2. Organ podatkowy I instancji wskazał, że skarżąca, pomimo wezwania do złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz sposobie wykorzystywania budynków będących jej własnością, oświadczyła, że nie jest w stanie złożyć jakichkolwiek informacji o nieruchomościach przy ulicy S., stanowiących podmiot i przedmiot opodatkowania, z braku ostatecznych, niekwestionowanych ustaleń i granic. Podniosła, że toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy L. z [...] czerwca 2007 r. o podziale działki nr [...], a ponadto w Sądzie Rejonowym w Z. postępowanie o rozgraniczenie jej działki (sygn. akt [...]) oraz postępowanie o ustalenie posiadania według treści ksiąg wieczystych (sygn. akt [...]). Organ wyjaśnił, że przy wymiarze podatku od nieruchomości związany jest danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu jak i budynku (lokalu) mają dla organu podatkowego charakter bezwzględnie wiążący i nie mogą przezeń samodzielnie być korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmian tych wpisów w ewidencji gruntów i budynków. W toku prowadzonego postępowania podatkowego skarżąca została poinformowana, że część działki znajduje się w pasie drogi wojewódzkiej nr 747. Skarżąca zawarła porozumienie z Dyrekcją MZDW w W., które określa granice pasa drogowego i granice działki. W związku z powyższym na skarżącej spoczywał obowiązek uregulowania stanu faktycznego działki. Powierzchnia przedmiotowej działki (385 m2) nie może być przez organ podatkowy zaniżona, gdyż jest ona zgodna z zapisami w ewidencji gruntów i budynków. Dopiero po zmianie w zapisach ewidencji gruntów i budynków nowe dane będą podstawą do zmiany powierzchni gruntu przy wymiarze podatku od nieruchomości. Mając na uwadze powyższe organ I instancji powierzchnię działki ustalił na podstawie zapisów w ewidencji gruntów i budynków. Natomiast w celu ustalenia powierzchni użytkowej budynków został powołany biegły. Po dokonaniu pomiarów ustalono, iż łączna powierzchnia: mieszkalna, użytkowa i pomocnicza (piwnice) wynosi 366,85 m2, natomiast do wymierzenia podatku przyjęto powierzchnię 353,31 m2 (po odjęciu powierzchni klatki schodowej – 13,54 m²). Ustalono też, że od 1 października 2015 r. w części budynku na powierzchni 148,14 m2 była prowadzona działalność gospodarcza (zakład fryzjerski). Również powierzchnia gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej ustalona została na 148 m2. Dodatkowo, z uwagi na fakt, że dane co do funkcji budynku nie były spójne z ewidencją budynku, gdzie widnieje funkcja handlowo - usługowa, organ przeprowadził przeciwdowody (wpis w księdze wieczystej Nr [...], akt notarialny Rep. [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. oraz pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r.), które potwierdziły, że jest to budynek usługowo - mieszkalny. W związku z powyższym, organ podatkowy I instancji ustalił podatek od nieruchomości za 2015 r. w rozbiciu na dwa okresy: 1) podatek od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 października 2015 r. (za 10 miesięcy) ustalono w następujący sposób: - od budynków mieszkalnych o powierzchni 205,17 m2 według stawki [...] zł = [...] zł - od pozostałych budynków i ich części o powierzchni 148,14 m2 według stawki [...] zł = [...] zł, - od gruntów pod budynkami o powierzchni 385 m2 według stawki [...] zł = [...] zł. Podatek za 10 miesięcy wyniósł zatem [...] zł; 2) podatek od nieruchomości za okres od 1 listopada 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. (za 2 miesiące) ustalono w następujący sposób: - budynki mieszkalne o powierzchni 205,17 m2 według stawki [...] zł = [...] zł, - budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 148,14 m2 według stawki [...] zł = [...] zł, - grunty pod budynkami o powierzchni 237 m2 według stawki [...] zł = [...] zł, - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 148 m2 według stawki [...] zł = [...] zł. Podatek od nieruchomości za 2 miesiące wyniósł zatem [...] zł, natomiast za cały 2015 rok łącznie – [...] zł. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła skarżąca zarzucając, że nieprawdziwe są twierdzenia organu, że opinia biegłego G. S. nie była przez nią kwestionowana. Wskazała, że organ podatkowy I instancji w świadomy i umyślny sposób ukrywa dokumentację prawną dotyczącą nieruchomości przy ul. S. [...] i [...] oraz, że chce okraść ją z gruntu, wywłaszczyć, wymusza składanie niewiarygodnych i nierzetelnych danych, od 10 lat celowo i świadomie pomija fakty, tj. stan i charakter jej posiadania, brak granic działek przebiegających także wewnątrz jej lokali i pomieszczeń, całkowity brak wejścia do kotłowni jej budynku, brak prawa własności do budynków i gruntów, o których mowa w piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...]. Decyzją z [...] września 2018 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: organ odwoławczy, SKO, Kolegium), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu podatkowego I instancji. Kolegium zrelacjonowało dotychczasowy przebieg postępowania. Przypomniało, że decyzją z [...] lipca 2017 r. uchyliło decyzję Burmistrza z [...] marca 2017 r., ustalającą skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 rok w kwocie [...] zł i przekazało sprawę organowi podatkowemu I instancji do ponownego rozpoznania. Kolegium wskazało wówczas konieczność przeprowadzenia podatkowego postępowania dowodowego z udziałem Starostwa Powiatowego w [...], jak też Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] i ustalenie, czy faktycznie budynek znajdujący się na działce nr [...] pełni w części funkcję mieszkalną, a jeżeli tak to od kiedy, także w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium podzieliło ustalenia organu podatkowego I instancji, że skarżąca jest użytkownikiem wieczystym gruntów położonych w [...] przy ul. S., sklasyfikowanych jako tereny zabudowane inne, symbol "Bi" o powierzchni 0,0385 ha. Z wypisu z rejestru budynków wynikało nadto, że skarżąca jest właścicielką czterech obiektów budowlanych, znajdujących się na ww. działce. Nie budziło wątpliwości SKO, że wymienione wyżej przedmioty opodatkowania (grunty, budynki) podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Kolegium powołało treść art. 2, art. 4, art. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i wywiodło, że podatnik ma obowiązek złożyć do organu podatkowego informacje o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Skarżąca nie wywiązała się z tego obowiązku, pomimo kilkukrotnego wystosowania do niej wezwań z wyjaśnieniem podstaw prawnych. W swoich licznych pismach wskazywała, że nie jest możliwe złożenie deklaracji podatkowej zgodnie ze stanem prawnym i faktycznym niebudzącym żadnych problemów i zastrzeżeń każdej ze stron, ponieważ stan działek wciąż nie został uregulowany prawnie. Sporne są granice nieruchomości. W związku z powyższym, organ podatkowy I instancji postanowił powołać biegłego w celu dokonania pomiaru powierzchni użytkowej budynku, będącego własnością skarżącej. Z dokonanego przez biegłego zestawienia powierzchni budynku wynika, że łączna powierzchnia użytkowa: mieszkalna, użytkowa i pomocnicza (piwnice) wynosi 366,85 m2, natomiast do wymierzenia podatku - 353,31 m2 (po odjęciu powierzchni klatki schodowej), w tym powierzchnia mieszkalna wynosi 205,17 m2 wraz z pomieszczeniem przynależnym – piwnicą, a powierzchnia usługowa 148,14 m2. Ustalono też, że od 1 października 2015 r. w lokalu o powierzchni 148,14 m2 prowadzona była działalność gospodarcza (zakład fryzjerski). Informację w sprawie podatku od nieruchomości, o treści jak wyżej, złożyła do organu podatkowego A. P.. W związku z powyższym organ podatkowy I instancji, mając na uwadze wskazania Kolegium zawarte w decyzji z dnia [...] lipca 2017 r., uwzględnił przeciwdowody, tj. wpis w księdze wieczystej Nr [...], akt notarialny Rep. A Nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. oraz pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r., które potwierdziły, że jest to budynek usługowo - mieszkalny. Zdaniem SKO organ podatkowy I instancji prawidłowo wyliczył wysokość podatku od nieruchomości, ustalając w sposób prawidłowy powierzchnię i funkcję gruntów i budynków oraz stosując prawidłową stawkę. Odnosząc się do zarzutów skarżącej Kolegium zauważyło, że neguje ona każdą decyzję podatkową i nawet znaczące obniżenie podatku poprzez przyjęcie funkcji usługowo - mieszkalnej przedmiotowego budynku i opodatkowanie części budynku stawką dla budynku mieszkalnego wyraża stwierdzeniem, że w posiadanym przez nią budynku brak jest pomieszczeń mieszkalnych. Jednocześnie SKO wskazało, że skarżąca nie kwestionowała zestawienia biegłego dotyczącego powierzchni budynku, położonego na działce nr [...] przy ul. S. w [...]. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze skarżąca wskazała, że od kilku lat toczy nierówną walkę o swoją własność z Burmistrzem. W urzędach nieustannie wydawane są sprzeczne ze sobą dokumenty dotyczące należących do niej gruntów i budynków. Skarżąca nie zgodziła się ze stwierdzeniem SKO, że żadna decyzja ustalająca wysokość podatku od nieruchomości nie będzie przez nią akceptowana. W odpowiedzi na skargę, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, a także postępowania poprzedzającego jej wydanie, działając przy tym z urzędu na podstawie art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd uzna, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się bowiem naruszenia przez organy podatkowe orzekające w sprawie przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie wystąpiły zatem podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów art. 145 § 1 p.p.s.a. W sprawie niniejszej przedmiotem sporu jest decyzja ustalająca skarżącej zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2015 rok. Istota sporu dotyczy zaś zasadności przyjęcia do podstawy opodatkowania danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez właściwego starostę. Skarżąca konsekwentnie kwestionuje działania organów podatkowych i innych organów zajmujących się jej budynkami i należącym do niej prawem wieczystego użytkowania gruntów wskazując, że nie jest możliwe złożenie przez nią informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz sposobie wykorzystania budynków będących jej własnością, gdyż nie został uregulowany stan prawny gruntów, na których są one usytuowane. Spór dotyczy zatem zasadności opodatkowania nieruchomości gruntowej, zlokalizowanej w [...] przy ulicy S. (nr działki [...]) i posadowionych na tym gruncie obiektów budowlanych (magazyn oraz budynki o funkcji mieszkalnej i usługowej). Za podstawę wymiaru podatku, w świetle treści art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2019 poz. 725 j.t., dalej: p.g.k.), w odniesieniu do nieruchomości gruntowej organy podatkowe przyjęły dane wynikające z rejestru gruntów (385 m2), uwzględniając bezsporną okoliczność prowadzenia od 1 października 2015 r. w jednym z budynków działalności gospodarczej . W odniesieniu zaś do wymiaru podatku od budowli i budynków organy podatkowe ustaliły na korzyść skarżącej, że zastosować należy stawki podatku w części przewidziane dla powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych, zamiast pozostałych budynków, a w części stawki dla pozostałych budynków i ich części (odpowiednio 205,17 m2 oraz 148,14 m2), uwzględniając fakt prowadzenia od 1 października 2015 r. na powierzchni 148,14 m2 działalności gospodarczej. Ustalenia powyższe zostały przeprowadzone na podstawie opinii, sporządzonej przez biegłego powołanego przez organ podatkowy I instancji. Zdaniem Sądu dokonane przez organy podatkowe ustalenia faktyczne i wyliczenia są prawidłowe. Organy podatkowe zebrały materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zgodnie z art. 122 i art. 187 § 1 o.p., a jego ocena została dokonana w zgodzie z art. 191 o.p. Dowodem w sprawie była między innymi opinia biegłego dotycząca powierzchni użytkowej budynków mieszkalno – usługowych, posadowionych na działce nr [...]. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zrozumiałe i odpowiada dyspozycjom przepisów art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. Zgodnie z przepisami art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają między innymi grunty oraz budynki lub ich części. Podatnikami podatku od nieruchomości, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, są zaś między innymi osoby fizyczne, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, a także będące użytkownikami wieczystymi gruntów. Podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów – powierzchnia, a dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W świetle art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości. Z art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika zaś, że obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Zgodnie z art. 21 ust. 1 p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Powyższe oznacza, że organy podatkowe związane są takimi danymi przy wymiarze podatków, w tym podatku od nieruchomości. Sąd podziela też orzecznictwo dotyczące związania organów danymi ujawnionymi w ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok NSA z 16 listopada 2017 r., II FSK 1600/17, publ. CBOSA). Niewątpliwie ewidencja gruntów i budynków ma walor dokumentu urzędowego, o jakim mowa w art. 194 § 1 o.p., a więc stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Dokonując interpretacji art. 21 ust. 1 p.g.k., na potrzeby rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, nie można zapominać, że jest w nim mowa o ewidencji prowadzonej w sposób prawidłowy, stosownie aktualizowanej. Trzeba też mieć w polu widzenia, że w każdym przypadku powołanie się przez organ na ewidencję gruntów i budynków, jako podstawę wymiaru podatków, musi służyć realizacji zasad postępowania podatkowego, w tym w szczególności art. 120, art. 121 § 1, art. 122 o.p., bowiem postępowanie podatkowe zawsze musi doprowadzić do wymiaru podatków zgodnie ze stanem rzeczywistym, nie zaś wyłącznie zgodnie z treścią dokumentów, jeśli zawierają one błędne czy nieaktualne zapisy. Konieczność respektowania w postępowaniu podatkowym zasady prawdy obiektywnej przemawia za taką wykładnią art. 21 ust. 1 p.g.k., która prowadzi do wymiaru podatku na podstawie ewidencji gruntów, ale pod warunkiem, że ta ewidencja gruntów, w okolicznościach konkretnej sprawy podatkowej, korzysta z domniemania zgodności ze stanem rzeczywistym, przewidzianego dla dokumentów urzędowych w art. 194 § 1 o.p. Nie można przy tym pomijać, że jest to domniemanie podlegające obaleniu w postępowaniu podatkowym, o czym stanowi art. 194 § 3 o.p., dający uprawnienie do przeprowadzenia w postępowaniu podatkowym dowodów przeciwko dokumentom urzędowym. W związku z powyższym, w sytuacjach wyraźnie wskazujących na niezgodność ewidencji ze stanem rzeczywistym, organ prowadzący postępowanie podatkowe nie może poprzestać jedynie na ewidencji gruntów i budynków na potrzeby wymiaru podatków. Jeżeli zatem w toku postępowania podatkowego ujawnione zostaną dowody i okoliczności, świadczące przeciwko treści dokumentu urzędowego - ewidencji gruntów i budynków, organ podatkowy powinien wziąć pod uwagę całokształt materiału dowodowego i okoliczności faktycznych jakie z niego wynikają. Sytuacja taka zaistniała w sprawie niniejszej. Jakkolwiek skarżąca nie podważyła ustaleń opartych na danych z ewidencji gruntów, a zatem dane te należało uznać za prawidłowe, to wątpliwości organu dotyczyły ujawnionych w ewidencji budynków danych co do ich przeznaczenia. Prawidłowo zatem organ podatkowy I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe i jako dowód dopuścił: opinię biegłego dotyczącą powierzchni użytkowej budynków mieszkalno – usługowych posadowionych na działce nr [...], wpis w księdze wieczystej Nr [...], akt notarialny Rep. [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. oraz pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r., które potwierdziły, że jest to budynek usługowo – mieszkalny. Ustaleń tych skarżąca nie kwestionowała. Organy obu instancji słusznie uwzględniły także okoliczność, iż skarżąca od 1 października 2015 r. wynajmowała lokal na działalność gospodarczą (zakład fryzjerski), w związku z czym nastąpiła zmiana przeznaczenia/funkcji części budynku z "pozostałych" na "związane z działalnością gospodarczą", co wiązało się z zastosowaniem innej, wyższej stawki podatku od nieruchomości. Prawidłowe było również przyjęcie, że skutek podatkowy - stosownie do art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - nastąpił od listopada 2015 r. Należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie prezentowany był pogląd, że aby uznać, iż grunt lub budynek są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a tym samym podlegają opodatkowaniu według wyższych stawek podatkowych, wystarczy ustalenie, że znajdują się w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami), przy czym nie jest wymagane, aby przedsiębiorcą był podatnik (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 11 lipca 2017 r., I SA/Bd 422/17, Lex nr 2331159; wyrok WSA w Gliwicach z 9 maja 2017 r., I SA/Gl 217/17, Lex nr 2303862; wyrok WSA w Gliwicach z 16 marca 2017 r., I SA/Gl 1216/16, Lex nr 2271164). Zatem art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie wymaga, żeby to właściciel nieruchomości, będący posiadaczem samoistnym, prowadził działalność gospodarczą, może to być także posiadacz zależny. Sąd zauważa, że z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, przyjętych za podstawę wymiaru podatku od nieruchomości na 2015 r., niewątpliwie wynika, że skarżąca jest użytkownikiem wieczystym gruntów (działki nr [...] o powierzchni 385 m2, położonej w [...] przy ulicy S.), oznaczonych w tym rejestrze jako użytki "B" i opisane jako "grunty pod budynkami i niesklasyfikowane", związanych częściowo także z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jest nadto właścicielką budynków opisanych jako mieszkalne i pozostałe oraz tych, które są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organy podatkowe prawidłowo zatem uznały, że na skarżącej ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za 2015 rok. Zgodnie z tym rejestrem, za podstawę opodatkowania organy podatkowe prawidłowo przyjęły grunt o powierzchni 385 m2. Działając na korzyść skarżącej, organ podatkowy I instancji, zgodnie z zaleceniami SKO, przeprowadził dowód z opinii biegłego, który ustalił, że na gruncie posadowiony jest budynek, którego powierzchnia jest częściowo mieszkalna (205,17 m2), a częściowo usługowa (148,14 m2), potraktowana na potrzeby niniejszej sprawy jako "pozostałe budynki i ich części", a od listopada 2015 r. jako "budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej". Ustalenia faktyczne dokonane w sprawie są przy tym zgodne z tym, co wynika z treści umowy sporządzonej [...] stycznia 2009 r. w formie aktu notarialnego, mocą której skarżąca nabyła ww. prawo wieczystego użytkowania gruntu i prawo własności posadowionych na tym gruncie obiektów budowlanych. Rozstrzygnięcie sprawy jest, zdaniem Sądu, prawidłowe, a przy tym korzystne dla skarżącej. W ocenie Sądu organy podatkowe działały w zgodzie z obowiązującym prawem. Z treści skargi nie wynika, aby skarżąca kwestionowała przeznaczenie działki gruntu wskazanej w decyzji i jej powierzchnię. Nie jest też kwestionowany fakt posiadania przez skarżącą prawa użytkowania wieczystego ww. działki gruntu, a także prawa własności posadowionych na tym gruncie budynków oraz obiektu budowlanego. Skarżąca nie kwestionowała ustaleń organów dotyczących przeznaczenia budynków oraz ich powierzchni użytkowej. Tym samym brak jest podstaw do podzielenia argumentacji skargi, że organy nie miały podstawy do ustalenia wymiaru podatku w odniesieniu do nieruchomości gruntowej, wskazanej w zaskarżonej decyzji i posadowionych na niej budynków. Bez wątpienia skarżąca nabyła prawo wieczystego użytkowania ww. gruntu i prawo własności posadowionych na tym gruncie budynków. Zdaniem Sądu organy podatkowe trafnie zastosowały również w celu ustalenia stawki podatku w odniesieniu do gruntów i budynków zapisy uchwały Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z [...] listopada 2012 r. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2012 r. poz. 8457). Przyjąć zatem należało, że organy podatkowe orzekające w sprawie zebrały kompletny materiał dowodowy i dokonały jego oceny w zgodzie z art. 191 o.p. Przytoczyły przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w niniejszej sprawie oraz dokonały ich prawidłowego zastosowania na tle zasadniczo bezspornych ustaleń faktycznych, gdyż na etapie postępowania sądowego skarżąca nie stawia konkretnych, weryfikowalnych zarzutów, przedstawiając tylko swoje niezadowolenie co do sposobu działania organów podatkowych obu instancji orzekających w niniejszej sprawie, w szczególności organu podatkowego I instancji. Mając zaś na uwadze dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, jak również materiał dowodowy wskazujący na prowadzenie działalności gospodarczej przez podmioty wynajmujące przedmiotową nieruchomość, brak było uzasadnionych podstaw do zakwestionowania przyjętego w zaskarżonej decyzji sposobu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Okoliczności wskazywane przez skarżącą, dotyczące postępowań sądowych, których wyniki mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, skarżąca będzie mogła uwzględnić w ramach ewentualnego wniosku o uruchomienie trybu nadzwyczajnego, o którym mowa w przepisach Ordynacji podatkowej (art. 240 i nast.), jeżeli wystąpią ku temu przesłanki. Tym samym, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, czyli oddalił skargę jako niezasadną.