VIII SA/Wa 303/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. W., S. W. o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi K. W., S. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia : odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Pismem z [...] marca 2012 r. (data wpływu do organu) K. i S. W. (skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z [...] lutego 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Następnie pismem z [...] kwietnia 2012 r. uzupełnionym [...] kwietnia 2012 r. (data wpływu do Sądu) skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonego oraz wydanego w pierwszej instancji postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z [...] grudnia 2011 r. (wzywającego skarżących do wpłacenia zaliczki w wysokości [...] zł na pokrycie kosztów wykonania opinii). Uzasadniając złożony w tym zakresie wniosek skarżący podnieśli, iż są ludźmi starszymi i schorowanymi, po kilku operacjach. Z uwagi na stan zdrowia skarżąca od kilku lat leczy się w poradniach specjalistycznych i ponosi znaczne wydatki z tego tytułu. Wskazali, iż uzyskiwane z tytułu emerytury ich łączne dochody są niskie i wynoszą [...] zł, z czego pokrywają wydatki związane z bieżącym utrzymaniem domu (opłaty za energię, nieczystości, wodę, opał). Podnieśli, iż wydane przez organ I instancji postanowienie jest dla nich krzywdzące i nie powinno być wykonane. Z uwagi na nieodwracalne skutki finansowe skarżący nie są w stanie wpłacić tak dużej kwoty, suma [...] zł jest dla nich nie osiągalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sformułowanie "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować w kontekście art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i art. 135 p.p.s.a., regulujących zakres sądowej kontroli. Przepis art. 135 p.p.s.a stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają zbliżone ramy prawne. W związku z tym treścią art. 61 § 3 objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Za takim rozumieniem omawianego zwrotu normatywnego pośrednio opowiedział się NSA w składzie siedmiu sędziów w uchwale z 27 czerwca 2000 r. (FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7) stwierdzając, że zwrot "we wszystkich postępowaniach" użyty w art. 29 ustawy o NSA, wskazywał, że środki prawne, o których mowa w tym przepisie, mogą być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc odrębnych postępowaniach prowadzonych "w granicach danej sprawy". Chodzi zatem zarówno o postępowanie zaliczane do trybu głównego, jak i postępowania należące do trybu nadzwyczajnego. Odnosząc się do zwrotu normatywnego "w granicach danej sprawy" NSA stwierdził, że chodzi o sprawę w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku skarżących dotyczącego wstrzymania wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z [...] grudnia 2011 r. wzywającego do wpłacenia zaliczki na pokrycie kosztów wykonania opinii stwierdzić należy, że jest on niezasadny. Istotnym jest, iż wniosek ten dotyczy postanowienia wydanego przez organ pierwszej instancji, podczas gdy przedmiotem skargi jest postanowienie organu odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność zażalenia. Strona żąda zatem wstrzymania wykonania aktu, który nie został zaskarżony i nie będzie przedmiotem kontroli przez Sąd. Zdaniem Sądu w sprawie nie zachodzi tożsamość przedmiotowa spraw, tj. postanowienia wydanego przez organ pierwszej instancji nie można uznać za akt wydany w granicach tej samej sprawy. Zaskarżone postanowienie dotyczy kwestii proceduralnych związanych z niedopuszczalnością zażalenia i tego dotyczy sprawa administracyjna, natomiast postanowienie pierwszoinstancyjne dotyczy zobowiązania do uiszczenia zaliczki na poczet kosztów postępowania i jest odrębną sprawą administracyjną. Także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami (art. 61 § 1 p.p.s.a.) przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W literaturze zwraca się uwagę na fakt, iż nie kwalifikuje się do wykonania większość orzeczeń rozstrzygających określone kwestie proceduralne w toku postępowania administracyjnego, a więc nie przyznające uprawnień i nie nakładające obowiązków, które wymagałyby wykonania (por. T. Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, s. 295 i 296). Zaskarżone orzeczenie po stronie skarżących nie stwierdza ani nie tworzy uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym nadających się do wykonania. Tym samym skuteczność zaskarżonego postanowienia nie stwarza niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozstrzygnięcie to nie podlega bowiem realizacji w drodze egzekucji. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.