VIII SA/Wa 305/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niezasadności zażalenia postanawia : odrzucić skargę M. S. Pismem z dnia 18 marca 2013 r. M. S. (dalej: "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niezasadności zażalenia, wnosząc o jego uchylenie. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wskazał, iż zaskarżone postanowienie z dnia [...] marca 2013 r. zawierało prawidłowe pouczenie, iż postanowienie to wydane w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej "k.p.a.") nie podlega kognicji sądów administracyjnych, ale zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") strona może wnieść skargę na bezczynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Mimo prawidłowego pouczenia skarżący pismem z dnia 18 marca 2013 r. wniósł skargę na ww. postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która obejmować ma orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.) oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej (art. 4 p.p.s.a.). Powołane przepisy wyznaczają kategorię spraw, które mogą być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego. Jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Sąd na postawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzuca skargę. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi było postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2013 r., mocą którego organ działając na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. stwierdził niezasadność zażalenia skarżącego na niezałatwienie przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa sprawy w terminie. Sąd zauważa, że zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z kategorii postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie podlega tym samym zaskarżeniu w drodze skargi do sądu administracyjnego. Stanowisko, że skarga na postanowienie wydane na podstawie art. 37 k.p.a. jest niedopuszczalna dominuje także w orzecznictwie (por. m.in. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 74/13 opubl. LEX nr 1273832; postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 15 kwietnia 2013 r., sygn. akt: III SA/Gd 178/13). Organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Mając na uwadze ww. regulacje normatywne oraz treść wniesionej skargi należy stwierdzić, że skarga na postanowienie wydane w przedmiocie niezasadności zażalenia na nieterminowe załatwienie sprawy nie podlega kontroli sądu administracyjnego zarówno na podstawie powołanego wyżej art. 3 p.p.s.a., jak i na podstawie przepisów ustaw szczególnych Jednocześnie Sąd zauważa, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] marca 2013 r. prawidłowo pouczył skarżącego, iż stosownie do art. 52 p.p.s.a. przysługuje mu skarga na bezczynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Mając na uwadze powołane okoliczności, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.