VIII SA/Wa 307/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi A. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2017 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego postanawia: odrzucić skargę A. Z. (dalej: "skarżący") pismem z 19 grudnia 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. dalej jako "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W świetle art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Zaskarżona do Sądu decyzja z [...] listopada 2017r. wydana została przez organ w pierwszej instancji. Od tej decyzji skarżącemu - jako stronie postępowania - przysługiwało odwołanie do organu wyższego stopnia czyli w niniejszej sprawie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarga na decyzję wydaną w pierwszej instancji jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W ocenie Sądu nie jest dopuszczalne wniesienie skargi na decyzję wydaną przez organ administracji, bez wyczerpania środków zaskarżenia, w tym przypadku odwołania. Takie stanowisko jest ugruntowane zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 2007r., sygn. akt II GSK 136/07, Legalis) W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.