VIII SA/Wa 312/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 24 lipca 2025 r. sprawy ze skargi Z. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę. Syg. akt VIII SA/Wa 312/25 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 marca 2025 roku, znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. działając na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2024 roku, poz. 572 dalej jako k.p.a.) sprostowało z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 13 stycznia 2025 roku, znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w ten sposób, że: na stronie 1 w wierszu 10 ( licząc od góry) zamiast ,, 11 stycznia ‘’, powinno być ,, 29 października ‘’. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia i ocena prawna. Decyzją z dnia 13 stycznia 2025 roku, znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia 11 stycznia 2025 roku odmawiającą uchylenia decyzji Wójta Gminy W. z dnia 29 października 2021 roku., Nr [...] ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie sieci gazowej średniego ciśnienia PE DN 160 na wskazanych działkach w miejscowości S.(obręb) [...], miejscowości K.( obręb [...]), miejscowości W. ( obręb [...]) , miejscowości K.( obręb [...]). Organ zauważył, iż w wyżej powołanej decyzji w wierszu 10 na stronie 1, wpisano omyłkowo ,, 11 stycznia’’. Niewątpliwym jest, że prostowane rozstrzygniecie dotyczyło rozpatrywanej sprawy w postępowaniu odwoławczym decyzji wójta Gminy W. z 29 października 2024 roku, znak: [...], odmawiającej uchylenia decyzji Wójta gminy W. z 29 października 2021 roku, nr [...]. Powyższe wynika zarówno z uzasadnienia decyzji z 13 stycznia 2025 roku, jak i z akt sprawy organu pierwszej instancji. W ocenie organu powyższa omyłka pozostaje bez wpływu na rozstrzygniecie zawarte prostowanym orzeczeniu. Nie ma charakteru mylnych ustaleń faktycznych, jak również nie jest konsekwencją błędnego zastosowania przepisów prawa. Organ wydając postanowienie wskazał, że w orzecznictwie sądowo administracyjnym sformułowanie ,,błąd pisarski ‘’ oznacza widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu , widocznie mylną pisownię albo widoczne, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów, a przez ,, błąd rachunkowy’’ – omyłkę działania matematycznego, ,, inne oczywiste omyłki ‘’ są to co do swej istoty stojące na równi z błędami pisarskimi, a zatem omyłki polegające na tym, ze w decyzji wyrażono coś, co jest niezgodne z myślą wyrażona przez organ, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa. Organ przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie. Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. wniosła Z. G.. W uzasadnieniu skargi podnosiła, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem między innymi art. 113 § 1 k.p.a., gdyż prostowanie oczywistej omyłki istotnej części rozstrzygnięcia – decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 13 stycznia 2025 roku, które prowadzi do zmiany tego rozstrzygnięcia, wbrew stanowisku organu administracji publicznej. Zdaniem skarżącej wcale nie jest oczywiste, że organ nie zamierzał utrzymać w mocy decyzję Wójta gminy W. z dnia 11 stycznia 2024 roku, nie wiadomo czy organ rozpoznał odwołanie skarżącej z 4 listopada 2024 roku od decyzji wójta Gminy W. z 29 października 2024 roku. Zdaniem skarżącej z uzasadnienia decyzji z 13 stycznia 2025 roku wynika, że organ de facto nie odniósł się do istotnych dla rozstrzygnięcia zarzutów podniesionych w jej odwołaniu. Zdaniem skarżącej ewidentnie nieprawdziwe jest twierdzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, że decyzją z 13 stycznia 2025 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia 29 października 2024 roku ponieważ ewidentnie utrzymało w mocy decyzję z dnia 11 stycznia 2024 roku. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), cytowanej dalej także w skrócie jako "p.p.s.a.", Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego aktu administracji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). W wyniku tak rozumianej kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd doszedł do przekonania, że odpowiada ono prawu, a zatem brak jest podstaw do uwzględnienia skargi i wyeliminowania kwestionowanego aktu z obrotu prawnego. Stosownie do przepisu art. 113 § 1 k.p.a. sprostowaniu podlegają jedynie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki popełnione w decyzjach wydanych przez organ administracji państwowej. Sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone powyższym przepisem. Przyjęta w nim klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca. Te wady decyzji charakteryzuje przy tym ich oczywistość, stanowiąca równocześnie normy dopuszczalności sprostowania. Wynika z tego, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu" – uzasadnienie wyroku NSA w Krakowie z 10.02.1994 r., SA/Kr 723/93, ONSA 1995/2, poz. 65; W orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie przyjęta jest teza, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia (np. wyrok NSA w Warszawie z 4.05.1988 r., III SA 1466/87, OSP 1990/11–12, poz. 398, w którym stwierdzono, że: "1. Nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji (art. 113 § 1 k.p.a.), które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. 2. Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu administracji lub mylne zastosowanie przepisu prawnego. 3. Wydane w trybie art. 113 k.p.a. postanowienie o sprostowaniu decyzji (będące reakcją organu I instancji na odwołanie strony), nie noszące jednak cech sprostowania, potraktowane natomiast przez organ jako «integralna część zaskarżonej decyzji», uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji przez NSA"; wyrok NSA we Wrocławiu z 19.11.1991 r., SA/Wr 1084/91, ONSA 1991/3–4, poz. 93, w którym przyjęto, że: "1. Wadliwą decyzję ostateczną można wzruszyć tylko w drodze nadzwyczajnych środków prawnych, a nie w drodze sprostowania na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. 2. Przydzielenie innego pomieszczenia zastępczego na podstawie postanowienia «o sprostowaniu oczywistej pomyłki» (art. 113 § 1 k.p.a.) oznacza zmianę rozstrzygnięcia co do istoty"; wyrok NSA w Katowicach z 22.01.1997 r., SA/Ka 2714/95, PG 1998/3, poz. 33, zgodnie z którym "tryb rektyfikacji decyzji administracyjnych, ustanowiony w art. 113 § 1 k.p.a., przewidziany jest dla nieistotnych wadliwości. Nie można z zastosowaniem tego przepisu zmienić takiego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie"; wyrok NSA w Warszawie z 20.02.2001 r., IV SA 2746/98, ONSA 2002/2, poz. 77, w którym stwierdzono, że: "Niedopuszczalne jest obejmowanie instytucją sprostowania (art. 113 § 1 k.p.a.) omyłek popełnionych przez organ administracji publicznej w określeniu okoliczności mogących rzutować na ocenę legalności decyzji kończącej konkretne postępowanie"). Należy także przyjąć, że nawet oczywiście błędne zastosowanie przepisu prawa materialnego (proceduralnego) nie podlega sprostowaniu. Sprostowaniu nie podlegają błędy ani omyłki co do podstawy prawnej decyzji (wyrok NSA w Gdańsku z 9.06.1999 r., I SA/Gd 984/97, LEX nr 38721) ani błędy popełnione w zakresie sprecyzowania danych strony przez określenie miejsca i daty jej urodzenia oraz miejsca zamieszkania (wyrok NSA z 20.03.2008 r., II OSK 258/07, LEX nr 505247). "Sprostowaniu nie mogą podlegać błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji" (wyrok NSA z 20.06.2012 r., I OSK 782/12, LEX nr 1264937). Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać, iż nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zarzut, iż organ dokonując sprostowania w rzeczywistości dokonał istotnej zmiany rozstrzygnięcia. Taki zarzut w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy jest gołosłowny. Analiza akt jednoznacznie wskazuje, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia 13 stycznia 2025 roku, znak: [...] rozpoznawało odwołanie od decyzji Wójta Gminy W. z dnia 29 października 2024 roku, znak: [...], a nie od decyzji Wójta Gminy W. z 11 stycznia 2024 roku. Decyzja Wójta Gminy W. z dnia 11 stycznia 2024 roku, znak: [...] była przedmiotem kontroli Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., która to decyzja została uchylona w 26 lutego 2024 roku. Tak więc w dacie 13 stycznia 2025 roku organ odwoławczy nie mógł rozpoznawać odwołania od decyzji, która już wcześniej była uchylona. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy rozpoznał sprawę od decyzji wydanej w dniu 29 października 2024 roku. Skarżąca w dniu 4 listopada 2024 roku wniosła odwołanie od decyzji z dnia 29 października 2024 roku. Z tego względu należy zgodzić się z organem wydając decyzję w dniu 13 stycznia 2025 roku błędnie przywołał datę decyzji organu - Wójta Gminy W.. W tych okolicznościach sprawy w ocenie Sądu organ dokonał postanowieniem z dnia 12 marca 2025 roku sprostowania oczywistej omyłki i w żadnym stopniu nie można uznać, że przekroczył zakres umocowania wynikający z art. 113 k.p.a. Organ wydając zaskarżone postanowienie w żaden sposób nie wpłynął na istotną treść decyzji z 13 stycznia 2025 roku. Wpisanie błędnej daty decyzji od której organ rozpoznaje odwołanie jest typową omyłką pisarską, zwłaszcza, że te okoliczności znajdują podstawy w aktach sprawy. Zarzuty skarżącej o wadliwości rozpoznania odwołania od decyzji z 29 października 2024 roku nie mogą być przedmiotem oceny Sądu ponieważ organ nie dokonuje merytorycznej kontroli decyzji z 13 stycznia 2025 roku, a przedmiotem kontroli jest postanowienie z 12 marca 2025 roku. Z tych też względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a orzeczono jak na wstępie.