VIII SA/Wa 316/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi J. S., J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zgody na wycinkę drzew oddala skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej jako k.p.a. ) po rozpoznaniu odwołania J. S. i J. G. od decyzji Wójta Gminy S. B. z dnia [...] lutego 2009 r. znak: [...], zezwalającej na wycięcie [...] szt drzew z gatunku [...] W. N.– uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2008 r. W. N. wystąpił do Wójta Gminy S. B. o wydanie zezwolenia na usunięcie [...] [...] szt drzew z gatunku [...] o obwodach pnia od 50 cm do 100 cm z działki nr [...] w miejscowości S. K. gm. S. B. Do ww. wniosku dołączył Akt Notarialny rep. A nr [...] i mapę z Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w B. z których to dokumentów wynika, iż właścicielami działki nr [...] są E. i W. małż. N. W dniu [...] lutego 2009 r. Wójt Gminy S. B. na podstawie art. 104 k.p.a. i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody /Dz.U. z 2004 r. Nr 92, poz. 880/ wydał decyzję zezwalająca na usunięcie [...] szt drzew z gatunku [...], jednocześnie odstępując od naliczania opłaty za usunięcie drzewa ze względu na zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz ustalając termin usunięcia drzew do [...] marca 2009 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż w wyniku przeprowadzonej wizji w terenie połączonej z oględzinami drzew stwierdzono, że kwalifikują się one do wycinki gdyż są stare, częściowo suche, a w czasie burz i silnych wiatrów pochylone drzewa w kierunku domu mieszkalnego stanowią zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Stwierdzono również, że działka nr [...] jest zabudowana i trwale ogrodzona siatką stalową na podmurówce, a wymienione powyżej drzewa rosną wewnątrz ogrodzenia. Z przedstawionych przez W. N. dokumentów wynika, iż jest on właścicielem działki na której rosną drzewa. Od decyzji tej odwołali się J. G. i J. S. W uzasadnieniu odwołania podnieśli, iż W. N. powyrywał słupki graniczne, aby powiększyć sobie działkę. Drzewa należą do działki nr [...], która jest własnością J. G. Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wydało wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzję. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż z zeznań świadków J. S. i J. G. złożonych w dniu [...] stycznia 2009 r. do protokołu oględzin wynika, że istnieje spór co do własności drzew będących przedmiotem wydanego zezwolenia. Osoby te stwierdziły, że drzewa należą do J. G. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że z urzędu jest mu wiadomo, iż J. G. złożyła wniosek o rozgraniczenie działki [...] i [...] [postanowienie [...]]. Zważywszy powyższe organ uznał wydanie zezwolenia na wycinkę spornych drzew za przedwczesne, gdyż w tej sytuacji faktycznej najpierw należy rozstrzygnąć kwestię własności drzew. Skargę na decyzję z dnia [...] marca 2009 r. skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli J. S., J. S. i J. G. (dalej jako skarżący). W jej uzasadnieniu nie wskazując żadnych zarzutów przeciw decyzji organu odwoławczego w sposób opisowy przytoczyli fakty i okoliczności dotyczące sporów o rozgraniczenie nieruchomości stanowiących ich własność i nieruchomości należących do małż. N. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. podtrzymując swoje stanowisko w przedmiotowej sprawie wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle §2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skarge ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania. Ponadto zgodnie z art.134 ustawy z dnia 30 sie4rpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U nr. 153 poz. 1270 ze zm., dalej określana jako "p.p.s.a"/, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej chyba, że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga J. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Natomiast skargę J. G. postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 14 lipca 2009 r. odrzucono, gdyż skarżąca nie uiściła należnej opłaty od skargi pomimo wezwania jej do uzupełnienia braków formalnych. Przedmiotem zaskarżenia do Sądu jest decyzja kasacyjna organu odwoławczego uchylająca decyzję organu pierwszej instancji zezwalającą W. N. na wycięcie [...] szt drzew z gatunku [...] i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania. Podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 138 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu, decyzja organu odwoławczego podjęta w oparciu o tę regulację nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosując wskazany przepis Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. uznało, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, wskazując okoliczności jakie organ pierwszej instancji powinien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Według oceny Sądu, powziętej po rozpatrzeniu sprawy, przyjęta przez organ odwoławczy kwalifikacja przeprowadzonego w rozpoznawanej sprawie postępowania wyjaśniającego jako niekompletnego, zawierającego braki i wzajemnie sprzecznego jest prawidłowa i zasadna. Stosownie do przywołanego art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Za poglądami judykatury (czyli nauki prawa) należy przyjąć, że wydanie decyzji kasacyjnej tego rodzaju może nastąpić tylko wtedy, gdy organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a w szczególności nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego albo postępowanie takie przeprowadzono, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe. Przesłanką uprawniającą do skorzystania z możliwości wydania decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy są jedynie wątpliwości tego organu co do stanu faktycznego i niemożność ich wyeliminowania w trybie art. 136 k.p.a. Zaznaczyć należy, iż stan faktyczny ustala organ odwoławczy w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu w pierwszej instancji, rozszerzając granice postępowania dowodowego na nowe okoliczności faktyczne pominięte przez organ pierwszej instancji, jak i na te, które po wydaniu decyzji uległy zmianie oraz te, które w świetle zmienionych przepisów prawa mają dla sprawy znaczenie prawne. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, że w niniejszej sprawie zachodzą wskazane wyżej wadliwości przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. uchylając decyzję organu pierwszej instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, prawidłowo uznało, iż wydanie zezwolenia na wycinkę drzew jest przedwczesne. Stosownie do treści art. 83 ust 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92 poz. 880 ze zm.) usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na usunięcie drzew organ administracji nie może ani dokonywać rozgraniczenia, ani rozstrzygać sporów o tytuł własności do określonego gruntu, jeśli jest to okoliczność sporna. Jedynie przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego rozwiązuje w sposób definitywny spory sąsiedzkie o własność gruntu. W rozpoznawanej sprawie istnieje spór co do własności drzew będących przedmiotem niniejszego zezwolenia. Z zeznań złożonych w dniu [...] stycznia 2009 r. do protokołu oględzin wynika, iż drzewa te należą do J. G. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. z urzędu powzięło informację, iż J. G. złożyła wniosek o rozgraniczenie działek [...] i [...] (postanowienie organu znak: [...]). W zaistniałym w sprawie stanie faktycznym, w związku z niemożnością bezspornego ustalenia na czyjej nieruchomości posadowione są objęte wnioskiem o wycięcie drzewa organ prawidłowo uznał, iż najpierw należy rozstrzygnąć kwestię ich własności. Rozstrzygnięcie istniejących w tym zakresie rozbieżności może nastąpić wyłącznie we wskazanym postępowaniu rozgraniczeniowym. Dopiero powstałe w wyniku takiego postępowania dokumenty prawne /ugoda, decyzja administracyjna, bądź postanowienie sądu/ mogą stać się podstawą bezspornego stanu faktycznego i prawnego uprawniającego do prawidłowego wydania pozwolenia na usunięcie drzew. Reasumując, powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy ani norm postępowania administracyjnego, które miałoby istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.