VIII SA/Wa 316/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. i G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...] w przedmiocie zobowiązania do wykonania urządzeń zapobiegających szkodom wodnym postanawia : odrzucić skargę G. P. Pismem z dnia 22 marca 2013 r. K. P. i G. P. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...]w przedmiocie zobowiązania do wykonania urządzeń zapobiegających szkodom wodnym Pismem z dnia 28 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wykonując zarządzenie sędziego sprawozdawcy z dnia 28 maja 2013 r., wezwał skarżącą – K. P. do wskazania osób, którym przysługuje tytuł prawny do nieruchomości gruntowej tj. działki nr ewid. [...]położonej w [...] przy ul. [...]. W piśmie procesowym z dnia 4 czerwca 2013 r. skarżąca wskazała, iż jedynym właścicielem nieruchomości jest K. P., natomiast jej mąż – G. P. nie posiada żadnego tytułu prawnego do wskazanej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W piśmiennictwie prezentowany jest pogląd, iż osoba, która nie posiada interesu prawnego, nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie, skarga wniesiona przez podmiot, który nie może mieć legitymacji skargowej, podlega odrzuceniu (zob: J. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2006 r., str. 135). Sąd zauważa, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...]została wydana na skutek odwołania wniesionego przez K. P. od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. znak: [...]nakazującej K. P. właścicielce działki nr ewid. [...]położonej w [...] przy ulicy [...] zaniechania stosowanego punktowego odprowadzania wód opadowych kanałami odpływowymi zainstalowanymi w podmurówce ogrodzenia i zlikwidowanie tych kanałów, zagospodarowanie wód opadowych w obrębie własnej posesji poprzez system retencyjno-sedymentacyjny oraz wykonanie zbiornika retencyjnego w najniżej położonej części własnej działki. Zatem zarówno zaskarżona decyzja organu odwoławczego, jak i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. dotyczą K. P.. Z rozstrzygnięć tych nie wynika, aby stroną tego postępowania, bądź jego uczestnikiem był G. P.. Jednocześnie Sąd zauważa, iż wydane w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia nie były doręczane G. P.. A zatem należy uznać, że nie rodzą one dla niego żadnych skutków prawnych ani uprawnień. W ocenie Sądu, brak jest w tej sytuacji podstaw do wniosku, iż G. P. posiada interes prawny do kwestionowania zaskarżonej decyzji w drodze wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 oraz art. 50 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.