VIII SA/Wa 327/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2015 r. sprawy ze skargi H. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją znak: [...] z dnia 25 lutego 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej "k.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.; dalej: "u.t.d."), lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 3 ust. 1, art. 13 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.) orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji", "WITD") z dnia [...] września 2014 r. nr [...] nadkładającej na H. R. (dalej: "skarżąca") karę pieniężną w wysokości [...] złotych. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] lipca 2014 r. w miejscowości P. na drodze powiatowej nr [...] inspektorzy inspekcji transportu drogowego zatrzymali do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] z przyczepą marki [...] o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierowali w załodze dwuosobowej A. W. i A. K.. Zespołem pojazdów wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy tj. ładunku - szamb betonowych szt. 2, z bazy kontrolowanej firmy, tj. PRZEDSIĘBIORSTWO HANDLOWO-USŁUGOWE "J." H. R. zlokalizowanej przy ul. W. w m. W. do odbiorcy w m. W. i w m. T.. W toku kontroli, ustalono zgodnie ze stanem faktycznym, iż w kontrolowany pojazd był wyposażony w analogowe urządzenie rejestrujące (tachograf analogowy) marki S. [...] (a nie jak błędnie wskazują organy marki K.) o nr fab. [...]. Zgodnie z danymi zawartymi w dowodzie rej. pojazdu o nr rej. [...] nr VIN [...] w polu B datę pierwszej rejestracji pojazdu określono na [...] października 2006 r. Pojazdy zarejestrowane po raz pierwszy po 1 maja 2006 r. powinny być wyposażone w cyfrowe urządzenie rejestrujące (tachograf cyfrowy). Ww. pojazd nie był wyposażony w cyfrowe urządzenie rejestrujące (tachograf cyfrowy). Decyzją z dnia [...] września 2014 r. organ I instancji działając na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 6 u.t.d. oraz lp. 6.1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. Pismem z dnia [...] października 2014 r. skarżąca odwołała się od wskazanego rozstrzygnięcia organu I instancji, wnosząc o jego uchylenie w całości jako wydanego z naruszeniem prawa materialnego, niewłaściwej subsumcji. Zaskarżonej decyzji organu I instancji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7. 11, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Na poparcie swoich twierdzeń przytoczyła liczne orzeczenia sądowe. Skarżąca podtrzymała argumenty podniesione w piśmie z dnia [...] lipca 2014 r., dotyczące wyprodukowania pojazdu strony przed 1 maja 2006 r., a co za tym idzie braku obowiązku wyposażenia pojazdu w tachograf cyfrowy. Jej zdaniem w przedmiotowej sprawie winien mieć zastosowanie art. 92c u.t.d., ponieważ skarżąca nie miała wpływu na stwierdzone naruszenie. Nadto wskazała, że w przedmiotowej decyzji organ I instancji nie odniósł się do wyjaśnień strony oraz nie uzasadnił wydanej decyzji. Zdaniem odwołującej, ponieważ przed dniem kontroli pojazd przeszedł ważny przegląd tachografu zamontowanego w kontrolowanym pojedzie to oznacza, że uprawniony warsztat nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości, a co za tym idzie nie powinna ponosić odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Zakwestionowała obowiązywanie rozporządzenia 3821/85 w dniu stwierdzonego naruszenia. Zdaniem skarżącej rozporządzenie 3821/85 zostało uchylone przez rozporządzenie 165/2014, a co za tym idzie uchylony akt prawny nie powinien stanowić podstawy wydanej decyzji. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję WITD. Uzasadniając GITD przedstawił ramy materialno-prawne niniejszego postępowania. Wskazał, iż art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym stanowi, iż urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Pojazdy o których mowa w art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, oraz pojazdy, które wyłączono z zakresu stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, ale które nie są już wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, musza spełniać ten wymóg do dnia 31 grudnia 2007 r. Stosownie do treści art. 27 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, zmieniającym art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2135/98, od dwudziestego dnia po dniu opublikowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego i zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98 pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy będą wyposażane w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 zostało opublikowane w dniu 11 kwietnia 2006 r., wobec czego na mocy art. 29 tegoż rozporządzenia wskazany powyżej przepis art. 27 wszedł w życie z dniem 1 maja 2006 r. A zatem po dacie 1 maja 2006 r., wszystkie pojazdy zarejestrowane po raz pierwszy winny być wyposażone w tachografy cyfrowe. GITD zauważył, iż konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 6.1.1 złącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężną w wysokości 3.000 zł sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. Organ odwoławczy zauważył, iż zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że w dniu [...] lipca 2014 r. w pojeździe marki S. o nr rej. [...] zainstalowany był tachograf analogowy marki K. [...] o nr fab. [...]. W trakcie kontroli drogowej kontrolujący po przejrzeniu dowodu rejestracyjnego stwierdzili, iż pierwsza rejestracja wyżej wymienionego pojazdu miała miejsce w dniu [...] października 2006 r. Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym, dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Mimo, że kontrolowany pojazd został dopuszczony do ruchu w dniu [...] października 2016 r. to w dniu kontroli miał zamontowany tachograf analogowy w związku z czym organ I instancji stwierdził, że strona nie dopełniła obowiązku wynikającego z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i dopuściła się naruszenia o którym mowa w lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w postaci wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. W celu udokumentowania powyższego sporządzono protokół z kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., który stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., a zatem sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. GITD zauważył także, iż podpisanie protokołu kontroli drogowej bez zastrzeżeń, co miało miejsce w niniejszej sprawie, stanowi dowód na okoliczności w nim stwierdzone i wyznacza granice postępowania administracyjnego co do faktów i stanu prawnego. W ocenie organu odwoławczego przewóz wykonywany przez stronę w dniu kontroli realizowany był pojazdem, który winien być wyposażony w cyfrowe urządzenie rejestrujące w myśl powołanych powyżej przepisów prawa. Nadto GITD zauważył, iż w myśl art. 2 ust 1 a rozporządzenia 561/2006, rozporządzenie to ma zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony. Powyższy warunek w niniejszej sprawie został spełniony. A zatem, prawidłowo nałożono na skarżącą karę pieniężną za naruszenie określone w lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnosząc się do zarzutów odwołania, GITD uznał jej za niezasadne. Zauważył, iż przedsiębiorca jako osoba zajmująca się zawodowo transportem winna znać przepisy regulujące transport i czuwać, aby był on wykonywany pojazdami spełniającymi ustawowe wymogi, użytkownik powinien czuwać nad dostosowaniem wykorzystywanych pojazdów do zmieniającego się stanu prawnego. Tymczasem skarżąca nie dostarczyła dowodu, który by ją zwolnił z obowiązku zamontowania tachografu cyfrowego w pojeździe marki S. o nr rej. [...]. Nadto organ odwoławczy wskazał, iż przez wyposażenie pojazdu w urządzenie rejestrujące (tachograf) należy rozumieć wyposażenie wymagane przepisami prawa (art. 24 rozporządzenia 561/2006), a nie jakiekolwiek wyposażenie. Zatem w przypadku, gdy w pojeździe znajduje się urządzenie analogowe, a powinno być zainstalowane urządzenie cyfrowe, to taki stan faktyczny odpowiada hipotezie art. 27 rozporządzenie 561/2006 w zw. z lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD zauważył także, iż obowiązek instalacji tachografów cyfrowych w samochodach nowo wyprodukowanych (wprowadzanych do użytkowania) obowiązuje w krajach Unii Europejskiej, natomiast tachografy analogowe można nadal stosować w pojazdach, które zostały po raz pierwszy zarejestrowane na obszarze Unii Europejskiej przed datą wprowadzenia obowiązku stosowania tachografów cyfrowych. Sam fakt kupna maszyn z wbudowanym fabrycznie analogowym tachografem nie wyłącza odpowiedzialności strony ze względu na brak dochowania przez niej należytej staranności. Bez znaczenia jest fakt, iż kontrolowany pojazd przeszedł odpowiednie badania techniczne, ponieważ obowiązek ten wynika bezpośrednio z art. 81 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który to stanowi, iż właściciel pojazdu samochodowego jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Data produkcji pojazdu samochodowego nie oznacza jego automatycznego dopuszczenia do ruchu na polskich drogach, a sama rejestracja pojazdu oznacza tylko, że pojazd może być eksploatowany po drogach. Natomiast na przedsiębiorcy ciąży dalszy obowiązek sprawdzenia, czy pojazd mimo dopuszczenia do ruchu przez właściwy organ spełnia on wszystkie wymogi techniczne zgodne z obowiązującymi przepisami. Strona niniejszego postępowania nie uczyniła wszystkiego czego można było od niej wymagać jako profesjonalnego podmiotu, by nie dopuścić do powstania naruszenia. Obowiązkiem skarżącego jest takie organizowanie prowadzonej przez siebie działalności, aby przestrzegać obowiązujących przepisów. Strona jako przedsiębiorca powinna zachować należytą staranność przy wykonywaniu działalności gospodarczej i nie dopuścić do powstania zaniedbań. W ocenie GITD skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji. Organ odwoławczy zauważył, że strona podnosi, iż w jej ocenie rozporządzenie 3821/85 przestało obowiązywać na mocy art. 47 rozporządzenia 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. Odnosząc się do powyższego zarzutu GITD stwierdził, iż jest on bezpodstawny. Wyjaśnił, iż stosownie bowiem do art. 48 rozporządzenia 165/2014 wchodzi ono w życie z następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. Jednakże art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r. GITD jednocześnie zauważył, iż po wejściu w życie rozporządzenia 165/2014 stosownie do treści art. 47 rozporządzenia, wszelkie odesłania do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 będzie uznawać się za odesłania do rozporządzenia 165/2014. Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięciem organu odwoławczego z dnia [...] lutego 2015 r. nie zgodziła się skarżąca. Pismem z dnia [...] marca 2015 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie występując o uchylenie wydanych w sprawie decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania oraz poprzez nierozpatrzenie sprawy w jej całokształcie. Ponadto skarżąca wskazała na niezastosowanie art. 92 c u.t.d. oraz na niewłaściwą subsumcję i zastosowanie w nieuprawniony, rozszerzający sposób, obowiązującego prawa. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2014 r. o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Organ I instancji wskazał na treść Ip. 6.1.1 załącznika nr 3 u.t.d., określającego karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie w postaci wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które to stanowisko podzielił organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. W sprawie poza sporem jest to, że w dniu [...] lipca 2014 r. strona skarżąca wykonywała krajowy transport drogowy rzeczy pojazdem niewyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące, ponieważ w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono, że zatrzymany do kontroli pojazd marki S. o nr rej. [...] nie został wyposażony w cyfrowe urządzenie rejestrujące. Poza sporem jest także to, że w kontrolowanym pojeździe zamontowany był tachograf analogowy marki S. [...] o nr fab. [...]. Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie (art. 92a ust 1 u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92a ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do tej ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Jak zasadnie organ odwoławczy wskazał w zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a u.t.d. obowiązki lub warunki przewozu drogowego to m.in. obowiązki lub warunki wynikające z rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L.2006.102.1), rozporządzenie to ma zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony. Ponadto art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U.UE.L.1985.370.8) stanowi, iż urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia nr 561/2006. Pojazdy o których mowa w art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006, oraz pojazdy, które wyłączono z zakresu stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, ale które nie są już wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, muszą spełniać ten wymóg do dnia 31 grudnia 2007 r. Stosownie do treści art. 27 rozporządzenia nr 561/2006, zmieniającego art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2135/98, od dwudziestego dnia po dniu opublikowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego i zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98 pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy będą wyposażane w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Rozporządzenie nr 561/2006 zostało opublikowane w dniu 11 kwietnia 2006 r., wobec czego na mocy art. 29 tego rozporządzenia - art. 27 wszedł w życie z dniem 1 maja 2006 r. Zasadnie, zatem organ odwoławczy wskazał, że po dacie 1 maja 2006 r., wszystkie pojazdy zarejestrowane po raz pierwszy winny być wyposażone w tachografy cyfrowe. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 6.1.1 załącznika nr 3 u.t.d., która przewiduje karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za naruszenie w postaci wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. Nie był trafny zarzut, że podstawa prawna decyzji tj. rozporządzenie 3821/85 z dniem 1 marca 2014 r. zostało uchylone na podstawie art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 165/2014, nie może być podstawą do nakładania kar i wobec powyższego GITD wydał decyzję bez podstawy prawnej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zgodnie z art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1), uchyla ono rozporządzenie (EWG) nr 3821/85. Jednakże w zakresie mającym znaczenie dla sprawy, stosownie do art. 48 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014, z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, rozporządzenie ma zastosowanie dopiero od dnia 2 marca 2016 r. Z kolei zgodnie z art. 46 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014: w zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - do daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu - przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia. W związku z powyższym, zarzut strony skarżącej wydania decyzji bez podstawy prawnej oraz, że wobec uchylenia rozporządzenia 3821/85, GITD nie jest właściwy do kontroli i nakładania sankcji, za czyny określone w ww. rozporządzeniu, nie był zasadny. Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), ustawa ta określa m. in. zasady i warunki dopuszczenia pojazdów do tego ruchu, a także działalność właściwych organów i podmiotów w tym zakresie. W myśl art. 71 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym są dostosowane do Dyrektywy Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów (Dz. UE.L. 1999.138.57). Zgodnie z załącznikiem nr 2 cz. II pkt II. 5 ww. dyrektywy: świadectwo rejestracji zawiera datę pierwszej rejestracji pojazdu, która jest poprzedzona kodem wspólnotowym "B". Zgodnie z art. 70c pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wydanie świadectwa homologacji typu WE pojazdu oraz świadectwa homologacji typu pojazdu stanowi potwierdzenie spełnienia wymagań technicznych. Niewątpliwie stosownie do treści art. 70f ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, to producent pojazdu jest odpowiedzialny za zgodność produkcji z uzyskaną homologacją. Uzyskanie homologacji nie jest natomiast równoznaczne z dopuszczeniem pojazdu do ruchu, które to dopuszczenie następuje dopiero po zarejestrowaniu pojazdu, które umożliwia poruszanie się pojazdem po drogach. W związku z powyższym jako datę dopuszczenia pojazdu do ruchu należy uznać datę rejestracji pojazdu, która jest wpisywana w taki sam sposób w dowodzie rejestracyjnym pojazdu w każdym państwie członkowskim, w rubryce kodu wspólnotowego oznaczonego jako "B". W sprawie poza sporem jest, że w dowodzie rejestracyjnym kontrolowanego pojazdu wpisano, że datą pierwszej rejestracji, a tym samym dopuszczenia do ruchu, był 13 października 2006 r. Ponownie należy przypomnieć, że art. 2 ust. 1 rozporządzenia 2135/98 stanowi, iż wszystkie pojazdy dopuszczone po raz pierwszy do ruchu po dniu 1 maja 2006 r. powinny zostać wyposażone w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, czyli w cyfrowe urządzenie rejestrujące. Zatem pojazd powinien być wyposażony w tachograf cyfrowy, a nałożenie na stronę kary pieniężnej na podstawie l.p. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wbrew twierdzeniom skargi, było uzasadnione. Wobec powyższego bezsporna obecność w kontrolowanym pojeździe nawet sprawnego i rejestrującego wszystkie wymagane elementy tachografu analogowego, nie mogła zostać uznana przez organ za spełnienie ww. wymogu ustawodawcy. Strona skarżąca rejestrując pojazd po dacie 1 maja 2006 r. powinna bezzwłocznie wyposażyć go w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB. Sąd zauważa także, iż odpowiedzialność administracyjna określona w art. 92a u.t.d. nie ma charakteru absolutnego. Złagodzenie tej odpowiedzialności ustawodawca przewidział m. in. w art. 92c u.t.d. Stosownie do art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. W wyroku z dnia 17 listopada 2010 r. o sygn. akt II GSK 976/09 (LEX nr 746376) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że jest to przepis wyjątkowy, odnoszący się do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Skarżąca nie wykazała, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których nie mogła przewidzieć, poza tym winna ona znać konsekwencje naruszenia norm ustawy o transporcie drogowym albowiem prowadziła ona zarejestrowaną działalność gospodarczą. W konsekwencji, skoro skarżąca wykonywała faktyczny transport drogowy to spoczywał na niej także obowiązek prawny wyposażenia pojazdu, którym ten transport był wykonywany, w cyfrowe urządzenie rejestrujące, a jest niesporne, że pojazd takiego urządzenia nie posiadał. Wpływ przedsiębiorcy na powstanie naruszenia przejawia się zatem w braku kontroli nad prawidłowym wyposażeniem posiadanego pojazdu. Uzasadnienie faktyczne i prawne organu i w tej kwestii odpowiada prawu. Słusznie zatem organ odwoławczy zauważył, że za dowód w sprawie nie można uznać ważnego przeglądu tachografu analogowego zamontowanego w kontrolowanym pojeździe. Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 p.p.s.a. – tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Nadto Sąd doszedł do przekonania, że organy w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.