VIII SA/Wa 329/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 20 lutego 2025 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: 1. zawiesić postępowanie sądowe; 2. podjąć zawieszone postępowanie sądowe; 3. umorzyć podjęte postępowanie sądowe. Decyzją z 20 lutego 2025 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: Kolegium, SKO, organ II instancji, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. (dalej: organ I instancji, Prezydent) z 18 października 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia K. K. (dalej: skarżący) opłaty za pobyt prababki w domu pomocy społecznej. Na powyższą decyzję skarżący pismem z 26 marca 2025 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: Sąd). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie. Kolegium wyjaśniło, że decyzją z 27 marca 2025 r. znak: [...] stwierdziło nieważność ww. zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 124 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd zawiesza z urzędu postępowanie w przypadku, o którym mowa w art. 56 p.p.s.a. Z kolei z art. 56 p.p.s.a. wynika, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Zawieszenie postępowania z przyczyn wskazanych w art. 124 p.p.s.a. jest obligatoryjne i następuje z urzędu, a celowość zawieszenia postępowania nie podlega ocenie sądu (szerzej P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydanie 4, Warszawa 2010, s. 295). Uregulowanie zawarte w art. 56 p.p.s.a. służyć ma zachowaniu pewności obrotu prawnego poprzez zapobieżenie możliwości powstania sytuacji, gdy w dwóch toczących się równolegle postępowaniach sądowych, dotyczących tej samej decyzji, zapadną niedające się ze sobą pogodzić rozstrzygnięcia (tak: postanowienie NSA z 19 stycznia 2012 r., II FZ 816/11, Legalis; wyrok NSA z 30 sierpnia 2011 r., II FSK 2441/10, Legalis). Wskazana regulacja prawna oznacza zatem, że uruchomienie nadzwyczajnego trybu weryfikacji rozstrzygnięć administracyjnych jest czasową przeszkodą do rozpoznania przez sąd administracyjny skargi na te rozstrzygnięcia. Z akt sprawy wynika, że skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona 26 marca 2025 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym). Z kolei 24 lutego 2025 r. SKO wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji własnej z 20 lutego 2025 r. Zatem wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji nastąpiło przed wniesieniem na powyższą decyzję skargi do Sądu. Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 w zw. z art. 56 p.p.s.a. Sąd postanowił zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne w rozpoznawanej sprawie (punkt 1 sentencji postanowienia). Z uzyskanej od SKO informacji datowanej na 10 czerwca 2025 r. (k. 24 akt sądowych) wynika, że decyzja Kolegium z 27 marca 2025 r. znak: [...] jest ostateczna, bowiem skarżący nie wniósł od niej ani skargi do Sądu, ani wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Stąd ustała przyczyna zawieszenia i należało podjąć postępowanie sądowe na podstawie art. 128 § 1 p.p.s.a. (punkt 2 sentencji postanowienia). Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.). Bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy mogącej być przedmiotem postępowania. Takie postępowanie może być bezprzedmiotowe z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpoznania sprawy, a także z powodu braku podstawy prawnej do wydania orzeczenia. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. będziemy mieć do czynienia, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. W tej sprawie spełniona została przesłanka opisana w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., z uwagi na ostateczne stwierdzenie nieważności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji (punkt 3 sentencji postanowienia). Sąd stwierdza, że eliminacja tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego musi skutkować umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Wraz z uprawomocnieniem się decyzji Kolegium z 27 marca 2025 r. przestał bowiem istnieć przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie.