VIII SA/Wa 350/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi E. K. na pismo Prezesa Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...]marca 2021 r. znak nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę Pismem z 29 marca 2021 r. E. K. (dalej "skarżący") reprezentowany przez kuratora J. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Prezesa Sądu Rejonowego w Z. (dalej "organ", "Prezes") z [...] marca 2021 r. nr [...]. Wyżej wymienionym pismem organ poinformował skarżącego, iż odpowiedź na pytania zawarte w jego wniosku z 9 marca 2021 r. w zakresie w jakim dotyczyły one spraw publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o udostępnieniu informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176, "dalej u.d.i.p."), została mu udzielona pismem z [...] lutego 2021 r. Natomiast w pozostałym zakresie zapytania zawarte w ww. wniosku nie dotyczą spraw publicznych, zatem nie podlegają udostepnieniu na podstawie przepisów u.d.i.p. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż traktuje pismo Prezesa z [...] marca 2021 r. jako decyzję administracyjną odmawiającą udostępnienia informacji publicznej. W ocenie skarżącego informacje, o których udostępnienie wnosił w piśmie z 9 marca 2021 r. stanowią informację publiczną i znajdują się w posiadaniu Sądu Rejonowego w Z.. Sytuacja, w której organ odmawia udostępnienia informacji publicznej w formie zwykłego pisma jest praktyką niedopuszczalną i wysoce niewłaściwą. Pismem z 23 kwietnia 2021 r. stanowiącym wykonanie Zarządzenia Przewodniczącego wydziału z 20 kwietnia 20221 r., kurator skarżącego został wezwany do złożenia dokumentu uprawniającego do reprezentowania strony skarżącej oraz do nadesłania nr PESEL strony skarżącej, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca ww. wezwania została doręczona 4 maja 2021 r. (zpo. k.13 akt. sądowych). Do dnia wydania niniejszego postanowienia braki nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a.). Zatem działanie organów administracji publicznej (podmiotów wykonujących zadaniapubliczne), którego nie można sklasyfikować jako jednej z form wskazanych w art. 3 § 2, § 2a i § 3 p.p.s.a., nie podlega kontroli sądowej. W przedmiotowej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił pismo Prezesa Sądu Rejonowego w Z. (dalej "organ", "Prezes") z [...] marca 2021 r., w części w jakiej organ poinformował go, iż odpowiedź na pytania zawarte we wniosku z 9 marca 2021 r. w zakresie w jakim dotyczyły one spraw publicznych w rozumieniu przepisów ustawy u.d.i.p., została mu udzielona pismem z [...] lutego 2021 r. Natomiast w pozostałym zakresie zapytania zawarte w ww. wniosku nie dotyczą spraw publicznych, zatem nie podlegają udostepnieniu na podstawie przepisów u.d.i.p. W ocenie Sądu zaskarżone pismo ma charakter informacyjny, a jego treść nie zawiera konkretyzacji jakichkolwiek uprawnień lub obowiązków, a tym samym nie wpływa w sposób władczy na sytuację prawną strony. Nie może być zatem traktowane jako decyzja administracyjna w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, nie zawiera bowiem niezbędnego elementu decyzji jakim jest władcze rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Organ nie orzekł w nim o odmowie udostepnienia informacji publicznej a jedynie poinformował skarżącego, iż w jego ocenie informacja w żądanym zakresie nie jest informacją publiczną. Zgodnie z art. 16 u.d.i.p odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Z powyższego wynika, iż jeśli według oceny podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji publicznej, informacja, której domaga się wnioskodawca nie ma takiego waloru, w takiej sytuacji przepisy u.d.i.p. nie mają zastosowania i wówczas nie można wydać decyzji odmownej na podstawie art. 16 u.d.i.p., a odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej powinna nastąpić w formie pisma informacyjnego. Niedopuszczalne jest bowiem wydanie decyzji odmownej, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest konsekwentnie pogląd, według którego pismo informacyjne o tym, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, nie podlega kognicji sądów administracyjnych, nie mieści się bowiem w zakresie określonym przepisem art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (postanowienie NSA z 24 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 928/05). Sąd orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten podziela. Ocena, czy żądana informacja stanowi w istocie informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i czy została skarżącemu prawidłowo udzielona nastąpić może wyłącznie przy rozpatrywaniu przez Sąd skargi na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia określonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W sytuacji bowiem, gdy w ocenie wnioskującego żądane informacje stanowią informację publiczną i są w posiadaniu organu, do którego wniosek został skierowany, a podmiot, do którego wnioskujący wystąpił ma inne zdanie w tym zakresie, o czym na piśmie poinformował, to właściwą drogą dochodzenia swoich praw przed sądem jest kwestionowanie tego w drodze skargi na bezczynność. Nawet gdyby Sad uznał, że zaskarżone pismo stanowi decyzję administracyjną, to skarga do sądu administracyjnego przysługuje wyłącznie po wyczerpaniu środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, a więc na decyzję ostateczną. Skarga na decyzję organu pierwszej instancji jest niedopuszczalna. Podsumowując, skoro pismo informacyjne objęte skargą nie zostało wymienione jako akt, na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego, ani nie zawiera w ocenie Sądu elementów pozwalających na zakwalifikowanie go do którejkolwiek z kategorii zaskarżonych do sądu aktów wyszczególnionych w treści art. 3 § 2 p.p.s.a., to skargę należy uznać za niedopuszczalną. Jednocześnie należy zauważać, iż niedopuszczalność skargi ma charakter pierwotny, charakteryzuje ją od samego początku (od momentu wniesienia). Nie ma zatem znaczenia kwestia konsekwencji nieuzupełnienia przez kuratora skarżącego braków formalnych skargi, skoro przyczyna niedopuszczalności istnieje od chwili jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę odrzucił