VIII SA/Wa 356/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 11 lipca 2018 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] lutego 2018 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. Nr [...] Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów (dalej: "organ") działając na podstawie art. 63 § 2, art. 64 § 2, art. 145 § 1 pkt 5, art. 138 § 1 pkt 1, art. 144, art. 149 § 3 i 4, art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 23; dalej: "k.p.a."), w związku z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. z 2014 r., poz. 1852 ze zm.; dalej: "u.s.n.t.n.") po rozpatrzeniu zażalenia J. P. (dalej: "skarżący", "strona") orzekła o utrzymaniu w mocy postanowienia własnego z dnia [...] stycznia 2018 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego prawomocną decyzją Centralnej Komisji z dnia [...] stycznia 2015 r. o utrzymaniu w mocy uchwały Rady Wydziału Grafiki i Sztuki Mediów Akademii Sztuk Pięknych we W. z dnia [...] maja 2014 r. o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie sztuk plastycznych w dyscyplinie sztuki piękne. Postanowienia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Centralna Komisja utrzymała w mocy uchwałę Rady Grafiki i Sztuki Mediów ASP we W. z dnia [...] maja 2014 r. o odmowie nadania dr J. P. stopnia dra hab. w dziedzinie sztuk plastycznych w dyscyplinie sztuki piękne. Decyzja Centralnej Komisji nie została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Pismem z dnia 3 czerwca 2016 r. skarżący zwrócił się do Przewodniczącego Centralnej Komisji o ponowne rozpoznanie sprawy i ocenę jego dorobku artystycznego przez rzeczywiście niezależnych od nikogo rzeczoznawców, legitymujących się większym od niego bagażem życiowym i artystycznym. W piśmie z dnia 13 lipca 2016 r. skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego. Jako przesłankę wznowienia wskazał nowe fakty i dowody nieznane w trakcie postępowania administracyjnego, o których dowiedział się po upływie 30-dniowego terminu do zaskarżenia decyzji. Podał, że w dniu 3 października 2015 r. skierował pisma do recenzentów: prof. P. K. i prof. G. C. z pytaniem, czy zapoznali się oni z opiniami innych recenzentów. Nie otrzymał odpowiedzi na to zapytanie. Decyzją nr [...] z [...] września 2016 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów odmówiła wznowienia postępowania z wniosku J. P., zakończonego prawomocną decyzją Centralnej Komisji z dnia [...] stycznia 2015 r. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją z [...] grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 listopada 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 165/17 uchylił decyzję Centralnej Komisji z dnia [...] września 2016 r. i [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Zdaniem Sądu wydanie postanowienia odmawiającego wznowienie postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 k.p.a., i nie ma podstaw do jego przywrócenia. Wskazanie podstawy wznowienia postępowania nie polega na przepisaniu treści przywołanych przepisów, ale na skonkretyzowaniu i indywidualizowaniu tej podstawy. Organ jest związany przesłankami zawartymi we wniosku strony i nie może odnosić się do innych przesłanek. Wola strony nie może być dorozumiana. Sąd wskazał, iż obowiązkiem organu jest bezsporne zidentyfikowanie podstawy wznowienia, na której zasadza się wniosek skarżącego z 13 lipca 2016 r. i wskazanie tej podstawy w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia. Tylko wówczas możliwe będzie zbadanie, czy wniosek o wznowienie został złożony przez stronę postępowania z zachowaniem terminu i czy oparty jest on o ustawowe przesłanki wznowienia. Rozpoznając ponownie sprawę organ wezwie skarżącego do jednoznacznego określenia podstawy wznowienia. Natomiast w kwestii dochowania przez skarżącego terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a., organ winien przeanalizować także wcześniejsze pismo skarżącego z dnia 3 czerwca 2016 r., ewentualnie wezwać skarżącego do wskazania precyzyjnej daty, kiedy dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Wykonując wytyczne Sądu Centralna Komisja wezwała stronę do jednoznacznego określenia podstawy wznowienia oraz wskazania precyzyjnej daty kiedy dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. W odpowiedzi skarżący w piśmie z dnia 4 stycznia 2018 r. podał, że podstawy wznowienia z wyliczonych art. 145 § 1, art. 145a, art. 145b §1 k.p.a. oraz w art. 29 ust. 2 u.sn.t.n. zawarte są w dotychczasowej korespondencji. Nadto podniósł, iż jednoznaczna data, kiedy strona dowiedziała się o okolicznościach wznowienia będzie konkretna, gdy rzeczoznawcy odpowiedzą Habilitantowi na skierowane do nich pisma. Postanowieniem z [...] stycznia 2018 r. Centralna Komisja działając na podstawie art. 63 § 2, art. 64 § 2, art. 145 §1 pkt 5, art. 149 § 1 i 3, art. 150 § 1 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 i 2 u.s.n.t.n. odmówiła wznowienia postępowania w przedmiocie nadania J.P. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie sztuk plastycznych w dyscyplinie sztuki piękne. We wniesionym zażaleniu skarżący podniósł m.in. zarzuty dotyczące procedury przed Centralną Komisją, niewłaściwego doboru recenzentów, nierozpoznania wniosku z dnia 9 listopada 2017 r., wnosząc o wznowienie postępowania bądź znalezienie innego zgodnego z prawem rozwiązania. Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r., wskazanym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie Centralna Komisja utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Organ wyjaśnił, iż przedmiotem rozpoznania jest wniosek z dnia 3 czerwca 2016 r., który z uwagi na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2017 r. nadal nie został rozstrzygnięty. Wskazał, iż w przypadku wnioskodawcy nie został dochowany termin jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z przedłożonej korespondencji wynika, że Habilitant zapoznał się z protokołem Sekcji Sztuki z dnia 14 stycznia 2015 r. w miesiącu wrześniu 2015 r. Na tej podstawie strona powzięła informację o okolicznościach mogących stanowić podstawę - wedle jej oceny - do wznowienia postępowania. Jednakże wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie miesiąca od ujawnienia tych okoliczności. Strona nie złożyła wniosku o jego przywrócenie i nie wskazała przyczyny niedotrzymania terminu. Organ wyjaśnił także, iż recenzentem rozprawy habilitacyjnej może być osoba posiadająca tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego w zakresie danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej lub artystycznej (art. 20 ust. 6 u.s.n.t.n.). Uznał, iż dobór recenzentów był właściwy. Opinie recenzentów stanowią jedynie materiał pomocniczy przy ocenie dorobku naukowego/artystycznego Kandydata. Postępowanie kwalifikacyjne nie stwarza Kandydatowi możliwości toczenia dyskusji z recenzentami. Charakter tego postępowania powoduje, że osoba, która się poddaje jakimkolwiek recenzjom w dziedzinie nauki/sztuki musi się liczyć z tym, że nie zawsze może je zaakceptować. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa, a mianowicie błędne zastosowanie art. 80 k.p.a. w związku z art. 29 § 1 u.s.n.t.n., art. 38 k.p.a. oraz przepisów Kodeksu Etyki. Wywiódł, iż organ odwoławczy wyznaczając ostatecznych 2 rzeczoznawców nie przedstawił im całości dokumentacji odwoławczej tj. 7 opinii wybitnych profesorów sztuk plastycznych wykazujących odmienne i merytoryczne mankamenty w dwóch negatywnych recenzjach, co miało decydujący wpływ na rozstrzygniecie tego organu. Ponadto w ocenie skarżącego dwóch wyznaczonych przez Sekcję VII rzeczoznawców uchybiło art. 38 k.p.a., nie odpowiadając na oficjalnie skierowane do nich pisma w przedmiotowej sprawie. Skarżący podniósł również uchybienie przepisom Kodeksu Etyki, podważając niezależność rzeczoznawców. W podsumowaniu skargi odniósł się do swojego wieku, 40-letniego stażu zawodowego i artystycznego. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Dokonując oceny zasadności skargi J. P. na postanowienie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów odmawiające wznowienia postępowania w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie sztuk plastycznych w dyscyplinie sztuki piękne, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie toczyło się w trybie wznowieniowym. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła, było dotknięte którąkolwiek z wad kwalifikowanych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 29 ust. 1 u.s.n.t.n. w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora habilitowanego w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania, w następstwie którego dochodzi do rozstrzygnięcia sprawy już raz rozpatrzonej co do istoty, stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnych. Procedura tego nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji ostatecznych określona została przepisami art. 145 - 152 k.p.a. Przesłanki wznowienia postępowania określone zostały w sposób ścisły w art. 145 § 1 k.p.a. oraz art. 29 ust. 2 u.s.n.t.n. tj. ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień doktora lub doktora habilitowanego albo tytuł profesora został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, lub dobrych obyczajów w nauce. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego wyróżnia się etap wstępny, w którym wniosek o wznowienie postępowania poddaje się ocenie pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania, oraz postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia, a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Pierwszy etap postępowania o wznowienie polega na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania, w tym zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie czy wskazaniu ustawowej podstawy wznowienia. Postępowanie wstępne winno zakończyć się załatwieniem sprawy w trybie przewidzianym w art. 149 k.p.a., tj. poprzez wydanie przez właściwy organ postanowienia o wznowieniu postępowania (§ 1) bądź postanowienia o odmowie wznowienia (§ 3). Podkreślić należy, że postanowienie o odmowie wznowienia postępowania art. 149 § 3 k.p.a. dotyczy jedynie interesu prawnego wnoszącego podanie o wznowienie i tylko on ma prawo udziału w postępowaniu zakończonym taką decyzją. Potwierdzeniem tego stanowiska jest wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1747/07, LEX nr 484887: "Tylko gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje decyzję (obecnie postanowienie) o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.)". A zatem wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 (...), a nie ma podstaw do jego przywrócenia (por. B. Adamiak/w/ B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2012). Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Podkreślenia przy tym wymaga, że obowiązek precyzyjnego oznaczenia okoliczności faktycznych uzasadniających wznowienie postępowania, dlatego obciąża stronę domagającą się wznowienia, albowiem tylko strona może posiadać wiedzę na temat tego, kiedy powzięła wiadomość o istnieniu określonych przesłanek wznowieniowych, a także czy pewne zdarzenia faktyczne wywołały dla niej negatywne konsekwencje. Sąd zauważa, iż stosując się do wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia 17 listopada 2017 r. sygn. akt: VIII SA/Wa 365/17 Centrala Komisja wezwała skarżącego do wskazania precyzyjnej daty kiedy dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia, jak i do jednoznacznego określenia podstawy wznowienia. Skarżący powyższego nie uczynił. Zasadnie zatem Centrala Komisja przyjęła, że za datę tę należy przyjąć termin zapoznanie się skarżącego z protokołem Sekcji Sztuki z dnia [...]stycznia 2015 r. tj. wrzesień 2015 r. Na tej podstawie strona powzięła informację o okolicznościach mogących stanowić podstawę - wedle jej zarzutów - do wznowienia postępowania. W ocenie Sądu, za prawidłowe należy zatem uznać stanowisko organu, iż wniosek skarżącego z [...]czerwca 2016 r. (nadany 13 czerwca 2016 r.) złożony został po upływie terminu jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach sprawy stanowiącej podstawę wznowienia. Z tych względów Sąd uznał, że podjęte w sprawie rozstrzygnięcia były zasadne i prawidłowe, a postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Organ zasadnie bowiem kierując się przesłankami formalnymi uznał brak podstaw do wznowienia postępowania, co w konsekwencji uzasadniało w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. jego odmowę. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.