VIII SA/Wa 361/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 14 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie podatku akcyzowego 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz skarżącego T. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] sierpnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego w R. (dalej: "Naczelnik UC" lub "organ I instancji") określił T. K. (dalej: "skarżący", "podatnik") zobowiązanie w podatku akcyzowym w kwocie [...] zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] , pojemność silnika [...] cm3, rok produkcji [...]. Decyzja ta została skutecznie doręczona podatnikowi [...] sierpnia 2014 r. Pismem z [...] sierpnia 2014 r. (nadanym 2 września 2014 r. na poczcie w. M. [...].) skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji organu I instancji. Powyższe odwołanie wpłynęło do organu w dniu [...] września 2014 r. Postanowieniem z [...] października 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w W. (dalej: "Dyrektor IC" lub "organ odwoławczy") stwierdził, że odwołanie z [...] sierpnia 2014 r. od decyzji Naczelnika UC z [...] sierpnia 2014 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. Pismem z dnia [...] września 2014 r. (nadanym w dniu [...] września w urzędzie pocztowym) skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji Naczelnika UC wraz z odwołaniem z [...] sierpnia 2014 r. od ww. decyzji, stanowiącym integralną część przedmiotowego wniosku. W uzasadnieniu wskazał, że od wielu lat przebywa we W., gdzie pracuje, a od 2009 r. ma obywatelstwo w.. Decyzję w formie skanu otrzymał kilka dni po odbiorze (odebrał ją jeden z domowników [...] sierpnia 2014 r.). Wówczas skarżący sporządził odwołanie i przesłał je na adres organu I instancji, w wyznaczonym terminie. Jednocześnie zaznaczył, że działając bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika i nie dysponując wiedzą z zakresu postępowania administracyjnego, działał w błędnym, aczkolwiek usprawiedliwionym przekonaniu, że przesłanie odwołania w terminie, za pośrednictwem w. poczty publicznej, odniesie taki sam skutek, jak nadanie pisma w placówce polskiej. Dyrektor IC postanowieniem z [...] października 2014 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Uznał bowiem, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w spowodowaniu uchybienia terminu na złożenie odwołania od przedmiotowej decyzji. Wskazał w szczególności, że podatnik nie dochował należytej staranności, gdyż przebywając za granicą i chcąc należycie dbać o swoje interesy, winien zapewnić możliwość jak najszybszego doręczania mu korespondencji w czasie jego nieobecności w miejscu zamieszkania. Zdaniem Dyrektora IC, mógł ustalić przy tym z członkiem rodziny zasady odbioru kierowanej do niego korespondencji, wskazać inny adres do korespondencji, czy też chociażby ustanowić swojego pełnomocnika w sprawie. Jednocześnie zdaniem Dyrektora IC niezapoznanie się przez stronę z treścią art. 12 § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej: Op) określającego warunki terminowego zaskarżenia decyzji, nie może zostać uznane za należytą staranność w prowadzeniu własnych spraw. Skarżący nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd"). Występując o zmianę zaskarżonego postanowienia i poprzez przywrócenie skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] sierpnia 2014 r. oraz z ostrożności procesowej o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, postawił zarzuty naruszenia: 1. przepisów prawa procesowego, tj.: - art. 162 § 1 i 2 Op poprzez błędne stwierdzenie, że skarżący dopuścił się niedbalstwa, a także nie uprawdopodobnił braku winy w spowodowaniu uchybienia terminu do złożenia odwołania od zaskarżonej decyzji, podczas gdy właściwa i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego ocena dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, dokonana łącznie z analizą argumentacji zawartej we wniosku o przywrócenie terminu, prowadzi do wniosku, że skarżący sprostał wymogowi wykazania ww. przesłanki; - art. 8, art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. 2013 r. poz. 267 ze zm. dalej: "Kpa") oraz art 121 Op poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, przejawiające się w szczególności poprzez wyciągnięcie negatywnych konsekwencji wobec skarżącego, w postaci stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu, pomimo zachowania przez niego należytej staranności i nadanie przesyłki w placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w państwie członkowskim Unii Europejskiej, a także pomimo braku w odwołaniu stosownego pouczenia co do sposobu skutecznego wniesienia odwołania; 2. przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tj.: art 9, art. 32, art. 36, poprzez wydanie rozstrzygnięcia dyskryminującego skarżącego ze względu na jego miejsce pobytu, oraz możliwości skutecznego wniesienia odwołania w przepisanym ustawowo terminie - w polskim urzędzie konsularnym lub za pośrednictwem Poczty Polskiej; 3. przepisów prawa Unii Europejskiej, tj.: - art. 18 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U.2004.90.864/2, dalej: "TFUE") poprzez wyciągnięcie wobec skarżącego, będącego także obywatelem W., negatywnych konsekwencji w postaci stwierdzenia uchybienia terminowi do złożenia odwołania, pomimo zachowania przez niego należytej staranności i wniesienia odwołania za pośrednictwem w. publicznego operatora pocztowego z zachowaniem terminu wskazanego w pouczeniu zaskarżonej decyzji oraz odmowa przywrócenia terminu w wyżej wskazanych warunkach, pomimo faktu, że uchybienie to było nieznaczne i wyniosło jeden dzień; - art. 1 oraz art. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U.2004.90.864/30, dalej: "TUE") poprzez naruszenie idei zmierzającej do coraz większej integracji pomiędzy państwami Unii Europejskiej, zasady lojalnej współpracy i wsparcia pomiędzy państwami Unii Europejskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 19 sierpnia 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1306/14, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "ppsa") oddalił skargę. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd podzielił stanowisko organu, że powoływane przez skarżącego, jako przyczyna uchybienia terminu do wniesienia odwołania, okoliczności przebywania za granicą oraz brak profesjonalnej pomocy prawnej, nie mogą być uznane za sytuację nagłą, nieprzewidywalną, a zatem taką przeszkodę w terminowym dopełnieniu określonej czynności procesowej, której strona nie mogła przewidzieć i przezwyciężyć przy zachowaniu należytej staranności. Zdaniem WSA słusznie podkreślił organ, że skarżący przebywając za granicą i chcąc należycie dbać o swoje interesy, winien zapewnić możliwość jak najszybszego doręczania mu korespondencji w czasie jego nieobecności w miejscu zamieszkania. Chcąc należycie dbać o swoje interesy skarżący winien zapewnić sobie możliwość odbioru spodziewanej decyzji dochowując należytej staranności, jak również z samej ostrożności procesowej, mógł ustalić z członkiem rodziny zasady odbioru kierowanej do niego korespondencji, wskazać inny adres do korespondencji, czy chociażby ustanowić swojego pełnomocnika w sprawie. Tym bardziej, że skarżący miał świadomość toczącego się postępowania podatkowego oraz w nim uczestniczył. Mógł zatem podjąć środki zapobiegające negatywnym skutkom ewentualnych doręczeń pism organów podatkowych. Bezsprzecznie zachowanie skarżącego nosi znamiona winy polegającej na niedbalstwie i nie może skutkować przywróceniem uchybionego terminu. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 17 listopada 2017r. po rozpoznaniu skargi kasacyjnej skarżącego uchylił wskazany wyżej wyrok WSA i przekazał temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania, orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny za skuteczny uznał przy tym zarzut naruszenia prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 ppsa i art. 134 § 1 ppsa w związku z art. 9, art. 32 i art. 36 Konstytucji oraz art. 18 TFUE, poprzez brak odniesienia się do istotnych dla sprawy zarzutów sformułowanych w skardze do WSA, co powoduje, że kontrola instancyjna legalności zaskarżonego orzeczenia stała się znacząco utrudniona. Za zasadne Naczelny Sąd Administracyjny uznał twierdzenia skarżącego kasacyjnie, iż Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutów naruszenia przepisów Konstytucji i TFUE, stanowiących istotną dla sprawy argumentację. Zdaniem NSA, argumentacja podatnika związana z dyskryminacją, także nieuwzględnieniem faktu posiadania przez stronę postępowania również obywatelstwa w., ma ważki charakter i naruszenie zawartych w podstawach kasacyjnych przepisów może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż stanowisko Sądu kasacyjnego wynikające z przywołanego przez skarżącego kasacyjnie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OZ 343/15, nawiązującego również do innego rozstrzygnięcia NSA z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn.. akt II FZ 1951/14, przekonuje, że uchybienie art. 141 § 4 ppsa mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ponownym postępowaniu NSA zobowiązał zatem WSA do powtórnego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem zarzutów, do których pierwotnie Sąd ten się nie odniósł. Wojewódzki Sąd Administracyjny, po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Podkreślenia na wstępie wymaga, że w wyniku uchylenia wyrokiem NSA z 17 listopada 2017 r., sygn. akt I GSK 2360/15 wyroku WSA z 19 sierpnia 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1306/14, ponownej kontroli WSA w Warszawie poddane zostało postanowienie Dyrektora IC z [...] października 2014 r. odmawiające skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie podatku akcyzowego. W świetle art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., także jako: "ppsa"), orzekający w niniejszej sprawie Sąd, będąc związanym oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w powołanym wyżej wyroku stwierdził, że zaskarżone postanowienie Dyrektora IC zostało wydane z naruszeniem w szczególności art. 162 § 1 Op w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu Dyrektora IC, zarówno w kwestii istnienia podstaw odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, jak i powoływanych przez stronę skarżącą okoliczności w kontekście winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności nie jest bowiem w ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie prawidłowe. Przypomnienia wymaga, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora IC odmawiające skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji wymiarowej Naczelnika UC z [...] sierpnia 2014 r., wydane na podstawie art. 163 § 2 w zw. z art. 162 Op na wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Tym samym ocenie Sądu podlega prawidłowość zastosowania przez Dyrektora IC w szczególności art. 162 § 1 i 2 Op. Wskazać też wypada, iż we wniosku o przywrócenie terminu skarżący jako istotną w jego ocenie okoliczność podniósł fakt przebywania od wielu lat we W. i posiadanie od 2009 r. obywatelstwa w.. Podniósł także, iż po otrzymaniu skanu decyzji sporządził odwołanie i w wyznaczonym terminie przesłał je na adres organu I instancji, korzystając z usług w. poczty publicznej. W ocenie skarżącego działanie to było usprawiedliwione z uwagi na pogłębiającą się integrację pomiędzy państwami członkowskimi, jak i wprowadzoną na gruncie postępowania cywilnego regulację zawartą w art. 165 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 101 ze zm.; dalej "kpc"). Zgodnie z treścią art. 162 § 1 Op, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 162 § 2 Op). Dla skutecznego przywrócenia terminu wszystkie ww. przesłanki muszą być spełnione łącznie. Nie jest sporne w sprawie zachowanie przez skarżącego przesłanki złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, z jednoczesnym zachowaniem terminu siedmiu dni, jak i wniesienie odwołania. Kwestią sporną jest natomiast ocena, czy skarżący w świetle przedstawionych w skardze okoliczności, jak przyjął organ nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, a w konsekwencji uznanie, że w sprawie nie zostały spełnione kumulatywnie wszystkie przesłanki wymienione w treści art. 162 § 1 i 2 Op. W tym zakresie podkreślić trzeba, że przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, gdy strona zawiniła w uchybieniu terminu, choćby w postaci lekkiego niedbalstwa. Przy ocenie winy należy jednak przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Ponadto przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez nią działań mających na celu dotrzymanie terminu. Wskazać także należy, że ocena tych okoliczności winna zostać dokonana w świetle ochrony praw strony (por. ww. uchwała składu 7 sędziów NSA z 19 października 2015 r., sygn. akt I OPS 1/15), a przede wszystkim zapewnienia jej gwarantowanej tak normami konstytucyjnymi, jak i przepisami prawa międzynarodowego podwójnej gwarancji ochrony praw jednostki na drodze prawa do procesu i prawa do sądu w postępowaniu administracyjnym (por. art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej w brzmieniu nadanym Traktatem Lizbońskim, art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej). Uwzględniając powyższe wywody, zauważyć należy, iż Dyrektor IC dokonując oceny wypełnienia przesłanki braku winy, koniecznej do spełnienia dla przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, szczególne znaczenie przypisał okoliczności nie zapewnienia przez skarżącego jak najszybszego doręczenia korespondencji w czasie nieobecności skarżącego w miejscu zamieszkania, jak i nie dochowania powinności zapoznania się z art. 12 § 6 Op. Organ odwoławczy jednocześnie nie uwzględnił wskazywanych przez skarżącego okoliczności świadczących o podjęciu czynności stanowiących akty należytej staranności i dbałości o własne interesy. Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania Dyrektor IC pominął okoliczność, że skarżący od wielu lat przebywa na terenie W., gdzie pracuje, a od 2009 r. posiada obywatelstwo w.. Z akt podatkowych nie wynika, aby orzekające w sprawie organy do dnia złożenia wniosku o przywrócenie terminu posiadały wiedzę, iż skarżący przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej i dokonywały doręczeń na znany im polski adres. Prawidłowości doręczenia skarżący nie kwestionuje, przyjmując, iż decyzja została doręczona w dniu [...] sierpnia 2014 r. Bez znaczenia zatem w ocenie Sądu pozostają wywody organu odwoławczego co do nie dochowania powinności zapewnienia sobie szybszego doręczania korespondencji. Zbyt daleko idące wnioski co do zawinienia skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy przypisał brakowi zapoznania się z treścią art. 12 § 6 pkt 2 Op. Zgodnie z brzmieniem art. 12 § 6 pkt 2 Op, obowiązującym w dacie wysyłki odwołania, termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529) albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. Przepis ten funkcjonując w takim brzmieniu w polskim porządku prawnym odbiegał bowiem swoją treścią od zapisów art. 18 TFUE. Zgodnie bowiem ze zdaniem pierwszym tego przepisu w zakresie zastosowania Traktatów i bez uszczerbku dla postanowień szczególnych, które one przewidują, zakazana jest wszelka dyskryminacja ze względu na przynależność państwową. Art. 12 § 6 pkt 2 Op, w przywołanym wyżej brzmieniu nie regulował bowiem przypadków, gdy podatnik, przebywając za granicą, nadaje pisma adresowane do polskich organów podatkowych, korzystając z usług zagranicznych placówek pocztowych. Zauważyć jednocześnie należy, iż zrównanie skutków złożenia pisma procesowego w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w Polsce i placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej w art.165 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego nastąpiło ustawą z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. poz. 880), dostosowując ten przepis do art. 18 TFUE. Wobec tego rodzaju rozbieżności, oceny skarżącego, iż przebywając na terenie W. i będąc jednocześnie obywatelem tego państwa skarżący może skutecznie skorzystać z usług tamtejszego operatora publicznego i nadać odwołanie nie można uznać zawinioną, czy świadczącą o braku należytej staranności. Brak dostosowania art. 12 § 6 pkt 2 Op do art. 18 TFUE, rodzący dla podatnika komplikacje w odczytaniu swoich obowiązków procesowych i prawidłowego działania nie może naruszać prawa do sądu wynikającego z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i zasad demokratycznego państwa prawa, o których mowa w art. 2 Konstytucji RP, na co zwraca uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie I OZ 434/15 oraz II FZ 1951/14, na które wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku wydanym w niniejszej sprawie. Ubocznie zauważyć należy, iż dostosowanie art. 12 § 6 pkt 2 Op do brzmienia art. 18 TFUE nastąpiło z dniem 1 stycznia 2016r., poprzez wprowadzenie do treści tego przepisu zapisu o możliwości nadania przesyłki w placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub otrzymane przez polską placówkę pocztową operatora wyznaczonego po nadaniu w państwie spoza Unii Europejskiej. Z twierdzeń skarżącego wynika zaś jednocześnie, iż znajdując się w określonej sytuacji osobistej, z uwagi na pobyt na terenie W., odwołanie złożył z zachowaniem terminu 14 dni od dnia doręczenia decyzji, korzystając z dostępnych jemu usług w. poczty publicznej. Tym samym, w świetle powyższych wywodów, brak jest podstaw do dopatrywania się po stronie skarżącego zawinienia w tym, że przesyłka dotarła do adresata po upływie terminu wyznaczonego na złożenie odwołania. W okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzą bowiem okoliczności świadczące o zaniedbaniu skarżącego, czy braku należytej staranności, ocenianej według mierników o charakterze obiektywnym. W tych okolicznościach Sąd uznał za zasadne zarzuty skargi, w szczególności naruszenia art. 162 § 1 Op, jaki i art. 18 TFUE w zw. z art. 1 i art. 4 TUE oraz art. 9, art. 32 i art. 36 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodzić się także należy, iż dokonana przez organ odwoławczy ocena okoliczności sprawy nie daje się pogodzić z zasadą pogłębiania zaufania do organów podatkowych. Niezasadny jest natomiast zarzut naruszenia art. 8 i 9 kpa, z uwagi na to, iż przepisy kpa nie miały w niniejszej sprawie zastosowania. Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor IC obowiązany będzie wziąć pod rozwagę ocenę prawną i wywody zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Mając na uwadze powyższe, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 ppsa Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Sąd uchylił bowiem zaskarżone postanowienie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ppsa w związku z art. 205 § 1 i 2 ppsa oraz art. 209 ppsa w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), gdyż strona skarżąca reprezentowana była przed Sądem przez adwokata. Na łączną kwotę ([...] zł) przysługujących do zwrotu stronie skarżącej kosztów postępowania składa się [...] zł uiszczonego wpisu stałego od skargi oraz [...] zł kosztów zastępstwa procesowego.