VIII SA/Wa 367/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dominika Jeromin, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego oddala skargę. Decyzją nr [...] z 6 listopada 2024 r. Szef Sztabu Generalnego WP (dalej jako "organ I instancji") działając na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 2960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r, poz. 572, dalej jako "k.p.a."), po rozpoznaniu wniosku chor. rez. A. S. (dalej jako "skarżący", "strona" lub "żołnierz") z 29 sierpnia 2024 r. o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] (pkt 71) Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z 27 lipca 2023 r. w przedmiocie zwolnienia podoficera z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do pasywnej rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego, odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] (pkt 71) Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z 27 lipca 2023 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do pasywnej rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. Pismem z 27 listopada 2024 r. skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji organu I instancji. Powyższemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 156 § 1 pkt 2 i art. 7 k.p.a. poprzez jego błędną interpretację i wykładnię, a w konsekwencji odmowę stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] (pkt 71) Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z 27 lipca 2023 r. oraz art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego, rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Decyzją nr [...] z 4 lutego 2025 r. Minister Obrony Narodowej (dalej "Minister" lub "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 127 § 1 i § 2, art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a k.p.a., po rozpoznaniu ww. odwołania utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Minister w pierwszej kolejności przedstawił stan faktyczny sprawy. Wskazał, że rozkazem personalnym nr [...] (pkt 2) Dowódcy 3. Skrzydła Lotnictwa Transportowego z 11 marca 2022 r. skarżący został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego starszy technik - klucz lotniczy w 3. Grupie Poszukiwawczo - Ratowniczej i z dniem 11 kwietnia 2022 r. wyznaczony na wyższe stanowisko służbowe podoficer eksploatacji - zespół eksploatacji w 1. Grupie Poszukiwawczo-Ratowniczej. Obowiązki na nowym stanowisku służbowym żołnierz objął 11 kwietnia 2022 r., o czym świadczy treść wyciągu z rozkazu dziennego nr [...] Dowódcy 1. Grupy Poszukiwawczo - Ratowniczej z 11 kwietnia 2022 r. W dniu 1 czerwca 2023 r. skarżący wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Wskutek złożonego wypowiedzenia Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych, jako organ właściwy w sprawie zwolnienia podoficera z zawodowej służby wojskowej wydał rozkaz personalny nr [...] (pkt 71) z 27 lipca 2023 r., którego treścią zwolnił skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do pasywnej rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. Zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej nastąpiło po upływie ustawowego okresu wypowiedzenia z dniem 30 września 2023 r. W dniu 12 września 2023 r. skarżący wystąpił do Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z wnioskiem o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] (pkt 2) Dowódcy 3. Skrzydła Lotnictwa Transportowego z 11 marca 2022 r. Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych, uznając złożony wniosek za zasadny, decyzją nr [...] z 15 listopada 2023 r. wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdził nieważność rozkazu personalnego nr [...] (pkt 2) Dowódcy 3. Skrzydła Lotnictwa Transportowego z 11 marca 2022 r. w sprawie wyznaczenia podoficera na wyższe stanowisko służbowe, jako decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Przedmiotowe naruszenie polegało na zwolnieniu skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego (STE: podoficer) oraz wyznaczeniu na stanowisko służbowe (STE: podoficer starszy) w sytuacji, w której żołnierz nie spełniał określonych w art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 536 z późn. zm.) wymagań do wyznaczenia na kolejne wyższe stanowisko służbowe, tj. nie otrzymał w ostatniej opinii służbowej oceny co najmniej bardzo dobrej. Wobec powyższego, w dniu 29 sierpnia 2024 r. skarżący wystąpił do Ministra z wnioskiem o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] (pkt 71) Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z 27 lipca 2023 r. w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do pasywnej rezerwy. Jako podstawę prawną, w oparciu o którą miałoby nastąpić stwierdzenie nieważności decyzji strona wskazała art. 156 § 1 pkt 5 i 7 k.p.a., argumentując, że wydanie w jej sprawie przez Dowódcę Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych rozkazu personalnego nastąpiło w oparciu o wadę prawną, a sama decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania. Przedmiotowa niewykonalność, w ocenie wnioskującego polega na wskazaniu w kontestowanym rozkazie personalnym w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej stanowiska służbowego podoficer eksploatacji w 1. Grupie Poszukiwawczo -Ratowniczej, które wskutek stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie wyznaczenia na wskazane stanowisko, w istocie nie zajmował. W konsekwencji tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o "unieważnienie rozkazu personalnego o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej z pełnymi konsekwencjami prawno - finansowymi, tj. przywróceniem go na stanowisko starszego technika śmigłowca w 3. Grupie Poszukiwawczo-Ratowniczej (...), zaliczeniem okresu przerwy do ciągłości służby wojskowej oraz wypłaceniem mu różnicy między należnym uposażeniem za wł. okres z uwzględnieniem wszystkich należnych dodatków a należnościami pobranymi z Wojskowego Biura Emerytalnego w Warszawie." Przedmiotowy wniosek przekazano zgodnie z właściwością określoną w art. 157 § 1 k.p.a. Szefowi Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w dniu 13 września 2024 r., który jako organ I instancji wydał wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzję z 6 listopada 2024 r. Organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sadu Administracyjnego wyjaśnił, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma charakter nadzwyczajny, samodzielny i całkowicie odrębny w stosunku do postępowania zwykłego. Celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie, czy decyzja jest obarczona jedną z wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Oznacza to, że organ orzekający o nieważności nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak czynią to organ I instancji i organ odwoławczy w postępowaniu prowadzonym w trybie zwyczajnym. Przywołany przepis stanowi katalog zamknięty przesłanek dopuszczających stwierdzenie nieważności decyzji i nie może być interpretowany rozszerzająco, ale dosłownie czy wręcz ścieśniająco. Tym samym, do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Minister stwierdził, że dokumentacja zgromadzona w sprawie nie daje podstaw do uznania, iż wystąpiła którakolwiek ze wskazanych w odwołaniu przesłanek umożliwiających wydanie decyzji stwierdzającej nieważność rozkazu personalnego nr [...] (pkt 71) Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z 27 lipca 2023 r. w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia strony do pasywnej rezerwy. Zauważył, że znaczenie w niniejszej sprawie ma fakt, iż rozkaz personalny nr [...] (pkt 71) Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z 27 lipca 2023 r. w przedmiocie zwolnienia podoficera z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do pasywnej rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego został skutecznie wykonany, tj. żołnierz został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do pasywnej rezerwy z dniem wskazanym w przedmiotowym rozkazie personalnym, tj. z dniem 30 września 2023 r., wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 226 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U, z 2024 r. poz. 248, z póżn. zm.), zwanej dalej "ustawą o obronie Ojczyzny", żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. Z brzmienia wyżej powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że użycie zwrotu "zwalnia się" wskazuje, że ustawodawca wykluczył jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie. W sytuacji zatem złożenia przez żołnierza zawodowego wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej organ zobowiązany jest do rozwiązania z nim stosunku służbowego poprzez wydanie decyzji w przedmiocie jego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Minister przypomniał, że skarżący w dniu 1 czerwca 2023 r. wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Wskutek złożonego wypowiedzenia Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych, jako organ właściwy w sprawie zwolnienia podoficera z zawodowej służby wojskowej wydał rozkaz personalny nr [...] (pkt 71) z 27 lipca 2023 r., którego treścią zwolnił skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do pasywnej rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. Zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej nastąpiło po upływie ustawowego okresu wypowiedzenia, z dniem 30 września 2023 r. Minister zauważył, że skarżący podnosi w odwołaniu, iż w rozkazie zwalniającym jego osobę z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego, organ zwalniający wskazał stanowisko służbowe, którego nie zajmował. Wyjaśnić przy tym stronie zatem należy, że wskazane w rozkazie personalnym w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej stanowisko służbowe ma charakter wyłącznie ewidencyjny i w żadnym stopniu nie wpływa na treść podjętego rozstrzygnięcia, zgodnego ze złożonym w dniu 1 czerwca 2023 r. oświadczeniem woli przez stronę o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja nr [...] Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych stwierdzająca nieważność rozkazu personalnego nr [...] (pkt 2) Dowódcy 3. Skrzydła Lotnictwa Transportowego z 11 marca 2022 r. została wydana z dniem 15 listopada 2023 r., a co za tym idzie na dzień zwolnienia skarżącego rozkaz personalny nr [...] (pkt 71) Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z 27 lipca 2023 r. był wydany prawidłowo oraz wywierał skutki prawne w nim określone. Kwestia zaś następczego stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o wyznaczeniu podoficera na wyższe stanowisko służbowe nie może skutkować stwierdzeniem nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, na skutek złożonego przez podoficera wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W ocenie organu odwoławczego, z powyższych względów, zarzut strony odnośnie naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. nie znajduje potwierdzenia. Ponadto, nie występują też inne przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., do wydania decyzji stwierdzającej nieważność rozkazu personalnego nr [...] (pkt 71) Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z 27 lipca 2023 r. w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia strony do pasywnej rezerwy. Inne zaś podnoszone przez skarżącego kwestie w odwołaniu stanowią wątki poboczne i nie mogą zostać rozpatrzone w niniejszym postępowaniu o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] (pkt 71) Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z 27 lipca 2023 r. w przedmiocie zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do pasywnej rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. Minister wyjaśnił przy tym, że strona może dochodzić swoich praw w innych trybach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Pismem z 11 marca 2025 r. skarżący wniósł do tutejszego Sądu skargę na ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Autor skargi zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie art. 156 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji odmowę stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] (pkt 71) Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z 27 lipca 2023 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do pasywnej rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego, podczas, gdy z kompleksowego i globalnego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że rozkaz ten został wydany z rażącym i świadomym naruszeniem prawa i zawiera istotną wadę prawną powodującą jego nieważność, a ponadto został wydany m.in. w oparciu o rozkaz personalny nr [...] z 11 marca 2022 r., wobec którego decyzją nr [...] z 15 listopada 2023 r. została stwierdzona nieważność - jako decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego, rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez niezbadanie i nie odniesienie się do faktu, że przed złożeniem wypowiedzenia skarżący, rozkazem personalnym nr [...] z 11 marca 2022 r. Dowódcy 3 Skrzydła Lotnictwa Transportowego w Powidzu został w sposób niezgodny z prawem i z rażącym naruszeniem prawa wyznaczony na wyższe stanowisko służbowe Podoficera eksploatacji, Zespołu Eksploatacji, 1 Grupa Poszukiwawczo - Ratownicza SW: [...]., [...], zaszeregowanie: [...], mimo jego kategorycznego sprzeciwu i mimo, że 16 maja 2022 r. skarżący przedłożył w obecności Dowódcy 3 SLTr., szefowi sekcji S1 mjr M. U. opinię prawną z 21 kwietnia 2022 r. sporządzoną przez adwokata dr J.H. K. Kancelaria Adwokacka w K. z której jednoznacznie wynikało, że przeniesienia na wyższe stanowisko dokonano niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, b) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a jedynie powielenie twierdzeń zawartych w decyzji Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z 6 listopada 2024 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] (pkt 71) Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z 27 lipca 2023 r. w przedmiocie zwolnienia skrzącego z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do pasywnej rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego, podczas, gdy z kompleksowego materiału dowodowego wynika, że już od czasu wydania przez Dowódcę 3 Skrzydła Lotnictwa Transportowego w Powidzu rozkazu personalnego nr [...] z 11 marca 2022 r. dotyczącego wyznaczenia skarżącego na wyższe stanowisko służbowe Podoficera eksploatacji, Zespołu Eksploatacji, 1 Grupa Poszukiwawczo - Ratownicza [...], [...], zaszeregowanie: [...]organy działają niezgodnie z prawem wobec skarżącego, nie odnoszą się w żaden sposób do opinii prawnej z 21 kwietnia 2022 r. sporządzonej przez adwokata dr J.H. K. Kancelaria Adwokacka w K., nie podejmują żadnych działań mających na celu naprawę popełnionych i rażących błędów w stosunku do skarżącego wobec przeniesienia go na wyższe stanowisko służbowe niezgodnie z literą prawa oraz wydają umyślnie i złośliwie wobec skarżącego decyzje dla niego niekorzystne dopiero po odejściu przez niego do rezerwy pasywnej (na emeryturę), c) art. 80 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek ocenienia złożonych przez skarżącego dowodów, w szczególności: - całkowite pominięcie dowodu z notatki służbowej z 24 lutego 2022 r., z której wynika, że skarżący nie wyraził zgody na przeniesienie go na wyższe stanowisko służbowe, - całkowite pominięcie zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego z 24 lutego 2022 r. z którego wynika, że pomimo sprzeciwu skarżącego organ wszczął postępowanie w sprawie przeniesienia go na wyższe stanowisko służbowe, a nadto traktuje to stanowisko jako równorzędne z pierwotnie zajmowanym, czym świadomie łamie prawo, - całkowite pominięcie dowodu z opinii prawnej sporządzonej przez adwokata dr J.H. K. Kancelaria Adwokacka w K.na zlecenie skarżącego, a przedłożonej 16 maja 2022 r. (w obecności Dowódcy 3 SLTr.) szefowi sekcji S1 mjr M. U. z której jednoznacznie wynika, że przeniesienia na wyższe stanowisko służbowe dokonano niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a tym samym całkowite pominięcie faktu, iż od samego początku, tj. od czasu przeniesienia skarżącego na wyższe stanowisko służbowe organy działały poza granicami prawa, z pełną świadomością łamania przepisów prawnych i niezgodnie z prawem, - całkowite pominięcie dowodu z wypowiedzenia złożonego przez skarżącego w dniu 25 października 2022 r., z którego jednoznacznie wynika, że skarżący wbrew własnej woli został wyznaczony na wyższe stanowisko służbowe, co w konsekwencji doprowadziło go do utraty znacznej części środków finansowych, a ponadto wyznaczenie go na wyższe stanowisko służbowe odbyło się niezgodnie z prawem, zaś organ za to odpowiedzialny nie poczynił żadnych starań do naprawienia błędu, w tym rażącego naruszenia prawa, - całkowite pominięcie notatki służbowej z 9 listopada 2022 r., z której wynika, że skarżący rozważał pozostanie w strukturach wojska, w przypadku przywrócenia go na poprzednio zajmowane stanowisko służbowe, - całkowite pominięcie dowodu z rozkazu personalnego nr [...] Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z 15 grudnia 2022 r. zwalniającego skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przenoszącego go do pasywnej rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia, jak również rozkazu personalnego nr [...] Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z 31 stycznia 2023 r. uchylającego pkt 30 rozkazu personalnego Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych nr [...] z 15 grudnia 2022 r. dotyczącego zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia dokonanego przez żołnierza zawodowego i umorzenia postępowania w całości, co w konsekwencji doprowadziło Ministra do błędnego uznania, że organ jest zobligowany do rozwiązania z żołnierzem stosunku służbowego poprzez wydanie decyzji w przedmiocie jego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, podczas, gdy na mocy art. 155 w zw. z art. 105 § 1 oraz art. 154 § 2 k.p.a., § 9 ust. 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej w zw. z art. 822 ust. 6 ustawy o Obronie Ojczyzny Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych jako organ uprawniony do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej może wyrazić zgodę i przywrócić żołnierza na stanowisko, nawet po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej i przeniesieniu żołnierza do pasywnej rezerwy, d) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których organ - Minister - odmówił wiarygodności dowodom złożonym przez skarżącego, 3. naruszenie prawa materialnego, a to: a) art. 226 pkt 9 ustawy o Obronie Ojczyzny poprzez przyjęcie, że przepis ten obliguje organ do rozwiązania z żołnierzem stosunku służbowego poprzez wydanie decyzji w przedmiocie jego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, podczas, gdy skarżący: - w dniu 25 października 2022 r. złożył pierwsze wypowiedzenie ze służby wojskowej, - rozkazem Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych nr [...] z 15 grudnia 2022 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego - rozkazem personalnym nr [...] Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z 31 stycznia 2023 r. został przywrócony do zawodowej służby wojskowej na skutek uchylenia pkt 30 ww. rozkazu personalnego z 15 grudnia 2022 r. i umorzenia postępowania w całości a zatem powołany wyżej przepis prawa materialnego co do zasady obliguje organ do rozwiązania z żołnierzem stosunku służbowego, jednakże w wyjątkowych sytuacjach organ ma możliwość przywrócenia żołnierza z rezerwy do czynnej służby wojskowej, czego Minister w żaden sposób nie uwzględnił i nie przeanalizował. Na podstawie tak skonstruowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o rozważenie stwierdzenia nieważności w całości decyzji organów obu instancji i zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący w obszerny sposób rozwinął zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie uznał zarzuty skargi za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - dalej "p.p.s.a." Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jej autor uczynił rozstrzygnięcie Ministra utrzymujące w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] (pkt 71) Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z 27 lipca 2023 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do pasywnej rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. W ocenie autora skargi zaskarżona decyzja Ministra nie powinna się ostać bowiem na skutek działań i zaniechań organów wojskowych, skarżący nieustannie co najmniej od 11 marca 2022 r. ponosi negatywne konsekwencje związane z bezprawnym przeniesieniem go na wyższe stanowisko służbowe. Sekwencja zdarzeń i bezprawnych działań, zaniechań, decyzji i zachowań organów od 11 marca 2022 r. winna skutkować uwzględnieniem przedmiotowej skargi. Minister jedynie powielił twierdzenia organu I instancji, tym samym nie dokonał instancyjnej weryfikacji zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy naruszył przepisy prawa postępowania administracyjnego, ale również prawa materialnego, a co najważniejsze nie dostrzegł, że istnieje zarzut nieważnościowy. Skarżący wskazuje, że od 11 marca 2022 r. do 30 września 2023 r., tj. przez okres 17 miesięcy, zajmował stanowisko służbowe, mimo, że wyznaczenie go na to stanowisko było niezgodne z prawem. Co więcej - Dowódca 3 Skrzydła Lotnictwa Transportowego wydając rozkaz personalny nr [...] z 11 marca 2022 r. miał pełną świadomość, że rozkaz ten jest wydawany z rażącym naruszeniem prawa. Mimo rozmów, odmawiania przez skarżącego przyjęcia tegoż stanowiska, dostarczenia opinii prawnej, Dowódca wydał rozkaz, stawiając siebie ponad prawem. Już w dacie 11 marca 2022 r. Dowódca zdawał sobie sprawę, że decyzja o przeniesieniu skarżącego na wyższe stanowisko służbowe stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności w przyszłości, co w konsekwencji doprowadzi skarżącego do negatywnych skutków. Organ świadomie więc naraził skarżącego na negatywne konsekwencje chociażby finansowe. Organ wojskowy wydając decyzję o przeniesieniu skarżącego na wyższe stanowisko służbowe miał wiedzę i pełną świadomość, że działa niezgodnie z przepisami prawa. Skoro bowiem decyzją nr [...] z 15 listopada 2023 r. Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych stwierdził nieważność rozkazu personalnego nr [...] (pkt 2) Dowódcy 3 Skrzydła Lotnictwa Transportowego z 11 marca 2022 r., w sprawie zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego (U-7 w 3 GPR K.) i wyznaczenia z dniem 11 kwietnia 2022 r. na wyższe stanowisko służbowe ( U- 8 w 1 GPR Ś.) określając jednocześnie, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, to tym bardziej rozkaz personalny nr [...] (pkt 71) Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z 27 lipca 2023 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do pasywnej rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego winien być nieważny z mocy prawa. Decyzja stwierdzająca nieważność innej decyzji administracyjnej uchyla bowiem wszelkie skutki prawne, jakie powstały od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji nieważnej, a organ nadzoru wydający decyzję o stwierdzeniu nieważności swoim rozstrzygnięciem fakt ten jedynie potwierdza. Na wstępie wyjaśnić należy, że postępowanie nieważnościowe jest jednym z postępowań nadzwyczajnych, którego celem nie jest ponowne rozpoznanie sprawy, jak ma to miejsce w postępowaniu zwykłym, lecz weryfikacja decyzji pod kątem ściśle określonych wad, o charakterze kwalifikowanym, wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Zgłaszając żądanie wszczęcia takiego postępowania strona powinna podać nie tylko, która z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w jej przekonaniu wystąpiła w danej sprawie, ale też wskazać okoliczności przemawiające za wystąpieniem tej przesłanki. Stwierdzenie nieważności decyzji przez organ ma skutek ex tunc, co oznacza, że ciężka wadliwość decyzji obarczała ją już w dacie jej podjęcia. Jest ono wyjątkiem od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych uregulowanej w art. 16 k.p.a., która stanowi gwarancję pewności i stabilności obrotu prawnego. Dlatego też należy ostrożnie korzystać z instytucji prawnych pozwalających na wzruszenie decyzji ostatecznych, a wszelkie wątpliwości rozstrzygać na rzecz zachowania decyzji w obrocie prawnym. W piśmiennictwie podkreśla się, że wady decyzji wyliczone wyczerpująco w art. 156 § 1 pkt 1-6 k.p.a. mają w przeważającej mierze charakter materialnoprawny. Wady te tkwią w samej decyzji i godzą w podmiotowe elementy stosunku prawnego, w jego przedmiot lub też w podstawę prawną, w wyniku czego albo dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych, albo do prawnej bezskuteczności decyzji administracyjnej. Nie są to jednak wady ze swej istoty o charakterze proceduralnym, gdyż usuwanie takich wad dokonywane jest na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, 15 wydanie, C.H.Beck, str. 852). Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która; 1) wydana została z rażącym naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Przywołany przepis stanowi katalog zamknięty przesłanek dopuszczających stwierdzenie nieważności decyzji i nie może być interpretowany rozszerzająco, ale dosłownie czy wręcz ścieśniająco (por. wyrok NSA z 22 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1380/97). Tym samym, do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Jako podstawę prawną, w oparciu o którą miałoby nastąpić stwierdzenie nieważności decyzji skarżący wskazuje art. 156 § 1 pkt 5 i 7 k.p.a., argumentując, że wydanie w jej sprawie przez Dowódcę Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych rozkazu personalnego nastąpiło w oparciu o wadę prawną, a sama decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania. Przedmiotowa niewykonalność, w ocenie skarżącego polega na wskazaniu w kontestowanym rozkazie personalnym w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej stanowiska służbowego podoficer eksploatacji w 1. Grupie Poszukiwawczo - Ratowniczej, które wskutek stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie wyznaczenia na wskazane stanowisko, w istocie nie zajmował. W nawiązaniu do pierwszej ze wskazanych przez skarżącego przesłanek należy wyjaśnić, że trwała niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść obowiązków i uprawnień zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Niewykonalność prawna oznacza niemożność zastosowania się do decyzji z uwagi na istniejący w obowiązującym porządku prawnym zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostający w sprzeczności z wydaną decyzją, natomiast niewykonalność faktyczną stanowi brak możliwości wykonania decyzji z przyczyn technicznych (por. wyrok NSA z 20 czerwca 2021 r. sygn. akt II OSK 2626/18). W drugim zaś przypadku, organ dokonując oceny wadliwości decyzji poprzez pryzmat wystąpienia wady powodującej jej nieważność z mocy prawa podejmuje czynności zmierzające do ustalenia, czy istnieje przepis materialny w sposób wyraźnie przewidujący sankcję tejże nieważności. Obowiązkiem zaś organu stwierdzającego nieważność decyzji z powołaniem się na treść art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. jest wskazanie przepisu, który określa konkretną wadę i jej skutek w postaci nieważności decyzji. Mając na uwadze powyższe i odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów, należy w pełni zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego wyrażonym w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma bowiem charakter nadzwyczajny, samodzielny i całkowicie odrębny w stosunku do postępowania zwykłego. Prawidłowo wskazał Minister, że celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie, czy decyzja jest obarczona jedną z wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Oznacza zaś to, że organ orzekający o nieważności nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak czynią to organ I instancji i organ odwoławczy w postępowaniu prowadzonym w trybie zwyczajnym (por. wyrok NSA z 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 70/95, wyrok NSA z 28 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1533/97). W ocenie Sądu materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie nie daje podstaw do uznania, że wystąpiła którakolwiek ze wskazanych przez sakrżacego przesłanek umożliwiających wydanie decyzji stwierdzającej nieważność rozkazu personalnego nr [...] (pkt 71) Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z 27 lipca 2023 r. w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia skarżącego do pasywnej rezerwy. Zauważyć należy, że rozkaz personalny nr [...] (pkt 71) Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z 27 lipca 2023 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do pasywnej rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego został skutecznie wykonany, tj. żołnierz został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do pasywnej rezerwy z dniem wskazanym w przedmiotowym rozkazie personalnym, tj. z dniem 30 września 2023 r., wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. Słusznie wskazał organ odwoławczy, że zgodnie z art. 226 pkt 9 ustawy o obronie Ojczyzny, żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. Z brzmienia wyżej powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że użycie zwrotu "zwalnia się" wskazuje, że ustawodawca wykluczył jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie. W sytuacji zatem złożenia przez żołnierza zawodowego wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej organ zobowiązany jest do rozwiązania z nim stosunku służbowego poprzez wydanie decyzji w przedmiocie jego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Poza sporem pozostaje w niniejszej sprawie, że skarżący w dniu 1 czerwca 2023 r. wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Wskutek złożonego wypowiedzenia Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych, jako organ właściwy w sprawie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej wydał rozkaz personalny nr [...] (pkt 71) z 27 lipca 2023 r., którego treścią zwolnił skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do pasywnej rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. Zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej nastąpiło po upływie ustawowego okresu wypowiedzenia, tj. z dniem 30 września 2023 r Skarżący podnosi, że w rozkazie zwalniającym jego osobę z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego, organ zwalniający wskazał stanowisko służbowe, którego nie zajmował. Wskazane w rozkazie personalnym w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej stanowisko służbowe nie wpływa jednak na treść podjętego rozstrzygnięcia, zgodnego ze złożonym w dniu 1 czerwca 2023 r. oświadczeniem woli przez stronę o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W sytuacji bowiem złożenia przez żołnierza zawodowego wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, organ zobowiązany jest do rozwiązania z nim stosunku służbowego poprzez wydanie decyzji w przedmiocie jego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, zgodnie z art. 226 pkt 9 ustawy o obronie Ojczyzny. W świetle ziszczenia się powyższej okoliczności, zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej, z dniem 30 września 2023 r. wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego, stało się obligatoryjne. Wyjaśnić dodatkowo należy, że decyzja nr [...]. Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych stwierdzająca nieważność rozkazu personalnego nr [...] (pkt 2) Dowódcy 3. Skrzydła Lotnictwa Transportowego z 11 marca 2022 r. została wydana z dniem 15 listopada 2023 r., a co za tym idzie na dzień zwolnienia skarżącego rozkaz personalny Nr [...] (pkt 71) Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z 27 lipca 2023 r. był wydany prawidłowo oraz wywierał skutki prawne w nim określone. Zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do pasywnej rezerwy nastąpiło po upływie ustawowego okresu wypowiedzenia, tj. z dniem 30 września 2023 r. Należy podzielić również pogląd organu odwoławczego, że kwestia następczego stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o wyznaczeniu skarżącego na wyższe stanowisko służbowe nie może skutkować stwierdzeniem nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, na skutek złożonego przez skarżącego wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Z powyższych względów, zarzut skarżącego odnośnie naruszenia art. 156 § 1 k.p.a. nie znajduje potwierdzenia, tj. w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., do wydania decyzji stwierdzającej nieważność rozkazu personalnego nr [...] (pkt 71) Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z 27 lipca 2023 r. w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia strony do pasywnej rezerwy. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie zostały podjęte czynności niezbędne do wyjaśnienia istotnych okoliczności oraz w sposób wyczerpujący został zgromadzony, a następnie rozpatrzony i oceniony materiał dowodowy, niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie, zgodnie z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy jest kompletny i został poddany stosownej analizie, a wyprowadzone wnioski należy uznać za spójne i logiczne. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. art. 107 k.p.a. poprzez m.in. dokonanie całkowicie dowolniej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, a w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia niezgodnego z oczekiwaniem niezadowolonej strony - są nieuzasadnione. Nie doszło w przedmiotowej sprawie do dowolnej oceny zgromadzonych dowodów. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił jakie przepisy zostały zastosowane a ich interpretacja nie była dowolna ale poparta orzecznictwem sądów administracyjnych. W związku z powyższym należy stwierdzić, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Dlatego też, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.