VIII SA/Wa 372/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant specjalista Michał Syta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2018 r. w Radomiu sprawy ze skarg J. K. K. i U. K. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargi. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2018r., którą to decyzją ww. organ działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017, poz. 1257 ze zm.) — dalej Kpa, w związku z art. 11d ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1496), dalej ustawa zrid, po rozpatrzeniu odwołania Pana J. K. K.i Pani U.K., od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia 18.12.2017 r., znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie skrzyżowania dróg gminnych ul. [...] i ul. [...] w [...], na działkach o nr ew.: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]; obręb [...][...], jednostka ewidencyjna [...][...] – orzekł o utrzymaniu w całości w mocy zaskarżonej decyzji. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu [...].10.2017 r. do Starosty [...] złożony został, podpisany przez Burmistrza Miasta i Gminy B., wniosek sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pod nazwą: "budowa skrzyżowania dróg gminnych — ul. [...] i ul. [...] na działkach o nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] położonych w [...] gm. [...]". Następnie, w dniu [...].12.2017 r. Starosta [...] wydał decyzję Nr [...] znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, w tym zatwierdzającą projekt budowlany, oznaczony jako załączniki nr 1 i nr 2 do tej decyzji oraz zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości dla w. inwestycji drogowej. Od decyzji Starosty [...] odwołanie do Wojewody [...], za pośrednictwem organu pierwszej instancji, wnieśli J.K.K. i U.K.. Wojewoda [...] (dalej także jako: "Organ odwoławczy") , po rozpatrzeniu odwołania orzekł o utrzymaniu w całości zaskarżonej decyzji, a w uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołał następującą argumentację: Analizując złożony przez inwestora wniosek Wojewoda [...] uznał, że zawiera on elementy wskazane w art. 11d ust. 1 ustawy zrid. W ocenie organu drugiej instancji Starosta [...] prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków i uwag, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Ponadto, Starosta [...], zgodnie z art. 11d ust. 5 ustawy zrid, zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji wnioskodawcę, właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem wysyłając zawiadomienie na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczenia w Starostwie Powiatowym w [...] i w Urzędzie Miasta i Gminy [...] (właściwych ze względu na przebieg drogi) na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej, a także w prasie lokalnej. Następnie, zgodnie z art. 11f ust. 3 ustawy zrid Starosta [...] doręczył ww. decyzję wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędzie powiatowym oraz w urzędzie gminy właściwym ze względu na przebieg drogi, na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej tych urzędów, a także w prasie lokalnej. Dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych decyzją organ pierwszej instancji poinformował o wydaniu decyzji w drodze zawiadomień wysłanych na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. W zawiadomieniach oraz w obwieszczeniu zamieszczono, zgodnie z art. 11 f ust. 4 ustawy zrid, informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji. Wszystkie strony postępowania miały zatem zapewniony czynny udział w postępowaniu. Natomiast w odniesieniu do rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, Wojewoda stwierdził, że kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 ustawy zrid, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, oraz określenie szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy — Prawo budowlane a także szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie. Decyzja zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapę z projektem podziału nieruchomości w skali 1:500, stanowiącą załącznik nr 2 do decyzji). Ponadto, na mocy decyzji Starosty [...] zatwierdzono projekt budowlany, oznaczony jako załącznik nr 1 i nr 2 do decyzji. W decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością jednostki samorządu terytorialnego, jak również określono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, a także określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Organ odwoławczy, rozpatrując ponownie sprawę stwierdził, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Organ uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu małż. . Wojewoda stwierdził, że na wstępie należy wyjaśnić, że zarówno organ pierwszej instancji orzekający w sprawie, jak i wojewoda działający jako organ odwoławczy, pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które wydając decyzje w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, nie są uprawnionymi do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji drogowej, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań, a jedynie do weryfikacji zaproponowanych przez inwestora rozwiązań pod względem ich zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. W tym miejscu wskazać należy, że organ pierwszej instancji w piśmie z dnia [...].02.2018 r. odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu stwierdził, że nie posiada prawnych możliwości do wskazywania innego przebiegu drogi. Ponadto wykazał, że w projekcie budowlanym spełnione są warunki określone w § 7 ust. 4 w rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 124). Również inwestor nie przyznał racji Skarżącym. W piśmie z dnia [...].02.2018 r. wskazał, że budynek mieszkalny Państwa K. jest położony na działkach o nr ewid. [...] i [...], natomiast dla realizacji budowy skrzyżowania dróg gminnych ul. [...] i [...] przewidziane jest poszerzenie drogi w znacznej odległości od tego budynku, na niezabudowanej działce Skarżących o nr ewid. [...]. Inwestor również podkreślił, że inwestycja nie wpłynie na zwiększenie poziomu hałasu, ponieważ dom Skarżących jest położony przede wszystkim przy ul. [...] (odl. 9,14m), a projektowaną drogę zlokalizowano w odległości 12,75 m od budynku. Ponadto Inwestor odnosząc się do obaw Skarżących o zalewanie działki, wyjaśnił, że Pan G., zgodnie z ustawą o drogach publicznych, wszystkie wody powierzchniowe zobowiązany jest zagospodarować na terenie własnej działki. Dodatkowo inwestor poinformował ww. piśmie, że na drogach objętych zaskarżoną decyzją, projektem stałej organizacji ruchu, zostanie wprowadzony zakaz ruchu pojazdów ciężarowych. Następnie Wojewoda stwierdził, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy zrid, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach ustawy zrid, bowiem stosownie do przepisu art. 11e ww. ustawy nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy oraz zaproponowane rozwiązania techniczne odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Natomiast to inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Organ drugiej instancji nie ma kompetencji do dokonywania zmian w przedstawionej przez inwestora koncepcji przebiegu drogi. Po ocenie zgromadzonego materiału dowodowego Wojewoda [...] stwierdził, iż badana decyzja została wydana w sposób zgodny z przepisami ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję pismami z dnia [...] kwietnia 2018r. złożyli U. K. i J.K.K. ( dalej jako: "skarżący"). W treści jednobrzmiących skarg skarżący zaskarżonej decyzji zarzucili: 1) błędy w ustaleniach faktycznych poczynionych przez organ polegające na błędach w szczegółowych ustaleniach 2) naruszenie przepisów prawa poprzez błędne procedury 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności przepisów "specustawy". W związku z powyższym wnieśli o: 1) uchylenie decyzji w całości, ewentualnie jej zmianę. 2) zwolnienie mnie z kosztów sądowych w całości w tym od wpisu od skargi. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że decyzja organu I instancji jest nieprawidłowa. Zawiera szereg nieprawidłowości, a przede wszystkim nie odzwierciedla realiów poruszania się w/w gminną droga. Budowanie nowej drogi na uskoku zawiera szereg naruszeń z zakresu prawa procesowego i materialnego. W uzupełnieniu powyższych skarg w piśmie procesowym pełnomocnik skarżących będący adwokatem wobec zaskarżonych decyzji podniósł zarzuty naruszenia: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji, gdy postępowanie przeprowadzone przed organem I instancji cechowało się uchybieniami natury procesowej jak i obrazą prawa materialnego, co skutkować winno uchyleniem skarżonej decyzji w całości, tj.: 2) art.11f § ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U.80.721. ze zm.) w zw. z §7 ust. 4 oraz § 8 ust. 4 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U.43.430. ze zm.) poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji gdym ta nie zawierała dostatecznie wskazanych w treści w/w przepisów elementów niezbędnych, co uniemożliwiło dokonanie kontroli zasadności jej wydania; 3) § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji gdy kąt przecięcia osi dróg na "skrzyżowaniu planowanej inwestycji drogowej nie wynosi 90 stopni ani nie' jest nawet zbliżony do tej wielkości; 4) § 62 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji gdy planowana inwestycja drogowa doprowadzi do powstania skrzyżowania z nachyleniem dróg, a zarówno decyzja organu I, jak i II instancji nie zawiera wskazania pod jakim kątem nachylone będą drogi powstałe w wyniku realizacji w/w inwestycji co stanowi także naruszenie zasady praworządności, o której mowa w art. 6 k.p.a., zasady prawdy obiektywnej o której mowa w art. 7 k.p.a. oraz zasady pogłębiania zaufania, o której mowa w art. 8 k.p.a.; 5) art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z § 60 w zw. z § 62 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez pominięcie ustalenia kąta przecięcia osi dróg na skrzyżowaniu będącym przedmiotem planowanej inwestycji drogowej oraz pominięcie ustalenia pochyleń podłużnych i poprzecznych w/w drogi; 6) art. 11i ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1e ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (Dz.U.89.414. ze zm.). w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez pominięcie ustalenia poziomu hałasu jakim skutkować będzie planowana inwestycja oraz ustalenie, iż poziom ten nie będzie wysoki, a stronom zapewniona będzie ochrona przed hałasem jedynie w oparciu o odległość zabudowań skarżących od planowanego skrzyżowania wskazaną we wniosku co stanowi także naruszenie zasady praworządności, o której mowa w art. 6 k.p.a., zasady prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 7 k.p.a. oraz zasady pogłębiania zaufania, o której mowa w art. 8 k.p.a.; W uzasadnieniu pisma procesowego pełnomocnik zawarł argumentację faktyczną i prawną na poparcie swoich zarzutów przedstawionych we wstępnej części skargi. W odpowiedzi na skargi Wojewoda [...] przedkładając akta sprawy wniósł o ich oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSA WSA 2008, nr 2, poz. 31; zob. także uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, s. 29 uzasadnienia). Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli w granicach przedstawionych wyżej należało uznać, że zarówno zaskarżona decyzja Wojewody [...], jak i decyzja organu I instancji Starosty [...], odpowiadają prawu, co skutkowało oddaleniem skarg. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jak to już wskazano, jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018r., którym to rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2017r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie skrzyżowania dróg gminnych ul. [...] i ul. [...]w [...], na działkach o nr ew.: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]; obręb [...][...], jednostka ewidencyjna [...][...]. Podstawą materialnoprawną kontrolowanych decyzji były przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ( dalej jako: "zrid"). Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 października 2012 r., K 4/10, OTK-A 2012/9/106, rozpoznając zagadnienie zgodności z Konstytucją zaskarżonych przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych stwierdził, że charakterystyczne dla całej ustawy o inwestycjach drogowych są przepisy służące ułatwieniu realizacji tego rodzaju inwestycji i przyspieszeniu postępowań. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w sobie rozstrzygnięcia kilku różnych kwestii administracyjnoprawnych. Jakkolwiek w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w ustawie nieuregulowanych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2, to jednak decyzja taka ma przedmiotowo szerszy charakter niż pozwolenie na budowę. Konsekwencją jej wydania jest nie tylko zatwierdzenie projektu budowlanego, ale i szereg innych skutków prawnych. Wskazać również należy, że w świetle ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w sposób szczególny uregulowane zostało nie tylko postępowanie administracyjne, ale również postępowanie sądowoadministracyjne. I tak, np. wg jej art. 11g ust. 3 w postępowaniu przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. Ograniczenia w tym zakresie wprowadza także art. 31 specustawy drogowej. Zgodnie z art. 11f ust. 1 specustawy drogowej decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności: 1) wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii; 2) określenie linii rozgraniczających teren, w tym określenie granic pasów drogowych innych dróg publicznych w przypadku gdy wniosek, o którym mowa w art. 11d, zawiera określenie granic tych pasów; 3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa; 4) wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; 5) zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1; 6) oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego; 7) zatwierdzenie projektu budowlanego; 8) w razie potrzeby inne ustalenia dotyczące: a) określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, b) określenia obowiązku budowy i okresu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych, c) określenia obowiązku i terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych, d) określenia szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie, e) obowiązku budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu, f) obowiązku budowy lub przebudowy urządzeń wodnych lub urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, g) obowiązku budowy lub przebudowy innych dróg publicznych, h) obowiązku budowy lub przebudowy zjazdów, i) określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których mowa w lit. b, c oraz e-h, j) zezwolenia na wykonanie obowiązków, o których mowa w lit. b, c oraz e-h. Wszystkie powyższe uwagi wskazują, że ustawa ta ma na celu przede wszystkim ułatwienie realizacji takich inwestycji. NSA w wyroku z 3 września 2014 r., sygn. II OSK 1730/14, zwraca uwagę na związany charakter decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stąd organ nie może oceniać racjonalności, czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi. To bowiem inwestor dokonuje wyboru najkorzystniejszych w jego ocenie rozwiązań odnoszących się do planowanego przez niego przedsięwzięcia drogowego. NSA wskazuje, że skutki z tym związane są rekompensowane w formie odszkodowania. Zawarty w art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych obowiązek uwzględnienia uzasadnionych interesów osób trzecich należy interpretować w taki oto sposób, że chodzi tu o interesy obiektywnie uzasadnione. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż zaskarżona decyzja dotyczy standardowej inwestycji drogowej, której przedmiotem jest przebudowa drogi publicznej pn. "Budowa skrzyżowania dróg gminnych ul. [...] i ul. [...] w [...]". Pełnomocnik skarżących w piśmie procesowym będącym w istocie merytoryczną skargą podniósł zarzut naruszenie przez Wojewodę art. 11 f ust. 1 pkt 1 i 4 specustawy, zgodnie z którym decyzja ZRID zawiera w szczególności wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii oraz ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Podniesione zarzuty Sąd uznał za niezasadne. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia wskazanych w skardze przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w odniesieniu do wadliwego kąta przecięcia dróg na skrzyżowaniu planowanej inwestycji drogowej, konfrontując ten zarzut z projektem budowlanym Sąd stwierdził, że kąt ten wynosi 57,4 a więc mieści się w granicach tolerancji określonej w § 60 ust.1 cyt. rozporządzenia. Także w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisu § 62 cyt. rozporządzenia nie można uwzględnić tegoż zarzutu, bowiem z projektu budowlanego wynika, że jezdnia ulicy [...] posiada spadek poprzeczny daszkowy 2%, a więc odpowiadający tolerancji przewidzianej ww. przepisem. Wreszcie zarzut braku ustalenia poziomu hałasu jakim będzie skutkować planowana inwestycja, także jest niezasadny. W świetle art. 11a ust. 4 specustawy decyzja ZRID może być wydana po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko , natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W rozpoznawanej sprawie organy nie miały obowiązku przeprowadzić postępowania środowiskowego wraz ze zobowiązaniem inwestora do opracowania i przedłożenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a ewentualna ocena pogorszenia warunków użytkowania działki skarżących będzie możliwa dopiero po zakończeniu inwestycji. W odniesieniu do zarzutów odnoszących się do braku rozważenia innego przebiegu planowanego skrzyżowania, w szczególności odsunięcia przebiegu jezdni od nieruchomości skarżących, to Sąd podziela stanowisko organów w tym zakresie o niezasadności również tych zarzutów. Co do braku możliwości zmiany lokalizacji inwestycji drogowej, organ był związany jednocześnie charakterem postępowania o wydanie decyzji ZRID. Zdaniem Sądu wedle specustawy organ właściwy do wydania decyzji ZRID nie jest upoważniony do korygowania rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie tejże decyzji, co oznacza, że organ działając w granicach wniosku, wydaje decyzję pozytywną bądź negatywną. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno - wykonawczych, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości, a organ następnie ocenia czy rozwiązania wybrane przez wnioskodawcę mieszczą się w granicach prawa, stosując jednocześnie zasadę swobodnej oceny dowodów. Sąd, biorąc pod uwagę powyższe, jak i treść decyzji organu II instancji, stwierdza, że Wojewoda wydając zaskarżoną decyzję, nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów, tym samym zarzut skarżących jest niezasadny. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.