VIII SA/Wa 382/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca) Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 4 lipca 2024 r. sprawy ze skargi P. U. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 marca 2024 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę. Syg. akt VIII SA/Wa 382/24 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją dnia [...] marca 2024 roku, nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2023 roku, poz. 775 ze zm. dalej jako k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 39a ust.1, art. 39k ust. 1 -3, art. 39m, art. 92a ust.2,4 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym( Dz.U z 2022 roku, poz. 2201 dalej jako utd) oraz lp. 4.3 załącznika nr 4 do utd, po rozpatrzeniu odwołania P. U. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] października 2023 roku o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1 000 zł – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna. Zaskarżoną decyzją nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 1.000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych). Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. 1 września 2023 r. w miejscowości B. na drodze krajowej nr [...], poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej, [...]. Kontrolowanym pojazdem, w chwili kontroli, kierował S. S., wykonujący międzynarodowy transport drogowy rzeczy na trasie P.-C., na rzecz przedsiębiorcy M. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą E. T. M. C.. Przebieg i wyniki kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] września 2023 r. Pismem z dnia [...] września 2023 r. zgłosił się pełnomocnik strony, który w załączeniu przesłał potwierdzone za zgodność z oryginałem: orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r. oraz konsultację psychologiczną nr [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu I instancji decyzji administracyjnej z dnia [...] października 2023 r. nr [...] o nałożeniem na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 1.000 zł (słownie; jeden tysiąc złotych) tytułem popełnienia naruszenia Ip, 4.3 załącznika nr 4 do utd. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniósł P. U.. Decyzji zarzucał naruszenie: art. 100a oraz 100aa ust. 1 i 4 ustawy prawo o ruchu drogowym poprzez ich niezastosowanie, art. 92a ust. 2 i 8 utd poprzez błędne zastosowanie, art. 105§ 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie. W rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 utd. W odniesieniu zaś do wysokości kary to należy, zauważyć, iż art. 92a ust. 2 i 8 w zw. z załącznikiem nr 4 do utd określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 4 do utd. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art, 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W rozpatrywanej sprawie nie ma również zastosowania art. 189e oraz f kpa. Do decyzji nakładanych na podstawie art. 92a utd w zw. z art. 93 ust. 1 utd mają bowiem zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, w odniesieniu do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku także art. 92b ust. 1 utd. W tym względzie także ma zastosowanie norma kolizyjna określona w art. 189a § 2 pkt 2 kpa, która stanowi, iż w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych: odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa kpa w tym zakresie nie stosuje się. Zgodnie z art. 4 pkt 22 utd przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów utd. Zgodnie z art. 39a ust. 1 utd przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta: 1) ukończyła: 18 lat - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii: C lub C+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną, Cl lub C1+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną, 21 lat - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii: C lub C+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną, D lub D+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną, Dl lub Dl+E, o ile przewóz wykonywany jest na liniach regularnych, których trasa nie przekracza 50 km i o ile kierowca uzyskał odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną, 23 lata - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii D lub D+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną; 2) posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, z zastrzeżeniem ust. 1a; 3) nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; 4) nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; 5) uzyskała kwalifikację wstępną lub kwalifikację wstępną przyśpieszoną, zwane dalej "kwalifikacją"; 6) ukończyła szkolenie okresowe. Zgodnie z art. 39k ust. 1 utd kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W myśl ust. 2 badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w rozdziale 13 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Stosownie do art. 39k ust. 3 utd badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są przeprowadzane: 1) do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat - co 5 lat; 2) po ukończeniu przez kierowcę 60. roku życia - co 30 miesięcy. Zgodnie z art. 39m utd wymagania, o których mowa w art. 39a-391, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy. Treść § 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy z dnia 8 lipca 2014 r. (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 165) wskazuje, że uprawniony psycholog po przeprowadzeniu badania psychologicznego w zakresie psychologii transportu wydaje orzeczenie psychologiczne, według wzoru określonego odpowiednio w załącznikach nr 1-4 do rozporządzenia. Według art. 92a ust. 2 ww. ustawy zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 złotych, (ust. Zgodnie z art. 92a ust. 8 utd wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku ł do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. Stosownie do Ip. 4.3 załącznika nr 4 do utd wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie toczy się wobec P. U. na podstawie art. 92a ust. 2 utd jako osoby zarządzającej transportem u przedsiębiorcy M. C., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą E. T. M. C., co ustalono na podstawie danych z rejestru KREPTD. Zgodnie z art. 92a ust. 8 utd wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa we wskazanym powyżej ust. 2, a także wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 4 do ustawy. Jak niepodważalnie wynika z rejestru KREPTD P. U. posiadający certyfikat kompetencji zawodowych nr [...] jest jedyną osobą zarządzającą u przedsiębiorcy M. C., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą E. T. M. C.. Na podstawie zebranego materiału dowodowego, w tym protokołu kontroli, okazanych dokumentów, dokumentacji fotograficznej organ odwoławczy ustalił, że dnia 1 września 2023 r. w miejscowości B., poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...], którym kierował Pan S. S.. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...] z dnia [...] września 2023 r. Z ustaleń stwierdzonych w protokole kontroli wynika, że kierowca wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy na trasie P.-C., na rzecz przedsiębiorcy M. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą E. T. M. C.. Kierowca nie okazał kontrolującym orzeczenia lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwskazań lekarskich i psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy. Brak było informacji w rejestrze CEPIK o posiadaniu przez kierowcę ww, badań (dowody: protokół kontroli, okazane dokumenty - w aktach sprawy). Organ odwoławczy nadmienił, że orzecznictwo sądowe przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu z kontroli drogowej (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1399/10, czy też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1224/04). Organ odwoławczy działając na podstawie art. 136 § 1 kpa przeprowadził z urzędu postępowanie w celu uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie. W tym celu zwrócił się do Pracowni Psychologicznej K. P. ul. L. [...], [...]P.. W odpowiedzi otrzymano kopię konsultacji psychologicznej nr [...] z dnia 31 sierpnia 2023 r. oraz kartę badania psychologicznego. Na podstawie powyższego, organ odwoławczy stwierdził, że kierowca nie uzyskał orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy, wydanego na podstawie art. 39k utd, zgodnie ze wzorem określonym w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 8 lipca 2014 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 165). Należy stwierdzić, że kierowcy wykonujący przewóz drogowy na podstawie utd, podlegają badaniom psychologicznym, o których mowa w przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy. W rozporządzeniu określono m.in. szczegółowe warunki, tryb, zakres i sposób przeprowadzania badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu i wydawania orzeczeń psychologicznych; metodykę przeprowadzania badań psychologicznych, o której mowa w art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami; sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami psychologicznymi w zakresie psychologii transportu oraz wzory stosowanych dokumentów. Reasumując, brak okazania orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy, zgodnego z ww. przepisami zostało uznane za brak wymaganego dokumentu. Konsultacja psychologiczna w żaden sposób nie jest dokumentem zastępującym orzeczenie psychologiczne o istnieniu lub braku przeciwskazań psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy. Natomiast w związku z brakiem przedłożenia dokumentacji świadczącej, że skarżący posiadał ważne na dzień kontroli orzeczenie psychologiczne o braku przeciwskazań psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy kara pieniężna w wysokości 1.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 2, 4 i 8 utd Ip. 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy nałożono słusznie. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji nie naruszył zasad postępowania wynikających z k.p.a i prawa materialnego. W sposób wszechstronny dokonał oceny stanu faktycznego, działał w granicach i zgodnie z przepisami prawa. Organ I instancji pouczył stronę o przysługujących jej prawach oraz w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się do zaistniałego stanu faktycznego. Według art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 utd przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Stosownie do art. 39j ust. 1 utd kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie z art. 39k ust. 1 utd kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W myśl art. 39m utd wymagania, o których mowa w art. 39a-391, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo ustalił wykonawcę przedmiotowego przewozu i w konsekwencji stronę niniejszego postępowania. Skarżący z racji pełnionej funkcji jako osoba zarządzająca transportem, jest zobowiązany do należytego zorganizowania pracy kierowców i powinien w szczególny sposób zwrócić uwagę kierowców, aby za każdym razem przed wyjazdem sprawdzali czy dysponują odpowiednimi dokumentami, które będą wymagane w razie ewentualnej kontroli drogowej. Brak stosowania jakichkolwiek rozwiązań przez osobą zarządzającą obciążą ją, jako osobę odpowiedzialną. Zarządzający powinien wykazać się dbałością i starannością o osiągnięcie takich rozwiązań, które nie będą skutkowały generowaniem nieprawidłowości. Podkreślenia wymaga, że wyznaczenie osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie transportu drogowego ma na celu zapewnienie odpowiedniej jakości usług przewozowych oraz ich zgodności z przepisami, zarówno unijnymi jak i krajowymi, z zakresu transportu drogowego. Sprawowanie funkcji zarządzającego transportem jest zajęciem wiążącym się z odpowiedzialnością za naruszenia przepisów w transporcie drogowym. Jednocześnie odnosząc się do zarzutu pełnomocnika strony dotyczącego art. 100a oraz 100aa ust. 1 i 4 prd, organ odwoławczy wskazywał, że treść art. 39 k ust. 5 utd dodanego ustawą z dnia 14.10.2021 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 1997), która wchodzi w życie z dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 22 ustawy zmieniającej, zgodnie z którym uprawniony psycholog, o którym mowa w art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, po przeprowadzeniu badania psychologicznego, o którym mowa w ust. 1, wydaje osobie badanej orzeczenie psychologiczne i przekazuje do centralnej ewidencji kierowców, w zakresie i na zasadach określonych w art. 100ac ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, dane osoby, której wydał to orzeczenie, tj. będzie obowiązywał od dnia 1 stycznia 2030 r. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł P. U.. Zaskarżonej decyzji zarzucał: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.art. 100a oraz art. 100aa ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r, - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2023.1047 t.j. z późn. zm.) poprzez ich niezastosowanie, a nawet nierozważenie unormowań w nich zawartych powodujące błędne przyjęcie przez organ I instancji, że kierujący pojazdem był zobowiązany do posiadania przy sobie odpisu stosownego orzeczenia psychologicznego, a w konsekwencji nałożeniem kary administracyjnej na mojego Mocodawcę; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 2 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U.2022.2201 t.j. z późn. zm.) poprzez ich błędne zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że mój Mocodawca jest zobowiązany do zapłaty kary administracyjnej w związku z pełnieniem funkcji zarządzającego transportem, III. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania zakończonego wydaniem decyzji administracyjnej, w sytuacji gdy po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego i dokonaniu prawidłowej subsumpcji przepisów obowiązującego prawa organ winien umorzyć prowadzone postępowanie. W uzasadnieniu skargi podnosił, że kierujący pojazdem, S. S., w chwili kontroli dokonanej przez Inspekcję Transportu Drogowego w dniu 1 września 2023 r. dysponował jednak stosownymi orzeczeniami wymienionymi w 100 aa ust. 4 pkt 20a i 22 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U, 2023.1047 - t.j. z późn. zm.). W zakresie bowiem braku przeciwskazań do zajmowania stanowiska kierowcy samochodu o dmc do 3,5 t legitymował się zaświadczeniem lekarskim nr [...] r, wystawionym przez lek. T. S. zatrudnionego w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej Gminy C. (w tym zakresie organ umorzył postępowanie), zaś w zakresie braku przeciwskazań psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy pojazdu służbowego kat. B dysponował konsultacją psychologiczną nr 119/2023, który to dokument wystawił psycholog K. P. nr uprawnień NR [...] w rejestrze Marszałka Województwa [...] prowadzący Pracownię Psychologiczną K. P. w Pionkach. Podkreślenia wymaga, że sama nazwa dokumentu nie przesądza o braku ważności dokumentu. Istotnym bowiem w sprawie jest, że "orzeczenie" wystawione zostało przez lekarza uprawnionego, a więc winno korzystać z domniemania prawidłowości bez względu na jego nazwę. Bez względu na powyższe zaznaczyć również należy, że co prawda organ powołał się na stosowne rozporządzenie Ministra Zdrowia, niemniej jednak nie zawiera ono jakichkolwiek szczególnych zapisów, które wykluczałyby zaświadczenie posiadane przez kierującego pojazdem. Wszak lekarz wystawiający wskazał na brak przeciwskazań do kierowania określonymi pojazdami, jak również, posiadał statut lekarza uprawnionego. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w zakresie objętym zawiadomieniem z dnia [...] września 2023 r., nr [...] dotyczącym skarżącego. To nie kierowca zobowiązany był do posiadania przy sobie stosownych orzeczeń, bowiem obowiązek ich umieszczenia spoczywał na organach wydających je, tj. na lekarzu medycyny pracy i odpowiednio psychologu wydających stosowne zaświadczenia, co wprost wynika z art. art. 100ac ust. 1 pkt 14 ppkt a i 15 ppkt a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2023.1047 - t.j. z późn. zm.). Tym samym brak jest podstaw do prowadzenia postępowania . Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Z uwagi na to, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania wobec skarżącego, bowiem to organy odpowiedzialne za wprowadzenie danych do rejestru nie dopełniły swoich obowiązków wnosił o umorzenie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując zajęte stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019r. poz. 125 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). W myśl art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty kontroli wynika bowiem, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym. Zgodnie z treścią art.39a ust.12 pkt 4 wymienionej ustawy przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta: 4) nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; W myśl art.39k ust. 1 i 2 utd kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w rozdziale 13 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Zgodnie z treścią art.39l ust.1 pkt 1 utd przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany do: 1) kierowania kierowców na: a) szkolenia okresowe, b) badania lekarskie i psychologiczne; W myśl art.39m utd wymagania, o których mowa w art. 39a-39l, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy. W myśl art.92a ust.2 utd zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z treścią art.92a ust.8 utd wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. Stosownie do l.p. 4.3 załącznika nr 4 do utd za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy przewidziano karę pieniężną w wysokości 1000 zł. Nie ulega wątpliwości, że w dniu 1 września 2023 roku S. S. wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Nie budzi również wątpliwości fakt, że kierowca nie posiadał orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Wymogu tego nie spełnia przedstawione przez skarżącego zaświadczenie o przeprowadzonej konsultacji psychologicznej z [...] sierpnia 2023 r., nr [...], gdyż nie jest ono orzeczeniem psychologicznym określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 8 lipca 2014r. w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz.U. z 2014r. poz.937). Zaświadczenie to nie spełnia rygorów określonych w wymienionym rozporządzeniu. Należy zauważyć, iż zgodnie z § 1 ust.1 pkt 1 lit. a i b) rozporządzenia Ministra Zdrowia z 14 lipca 2010 roku w sprawie rodzaju dokumentacji, badań i orzeczeń psychologicznych, sposobu jej prowadzenia, przechowywania i udostępniania oraz wzorów stosownych dokumentów( DZ.U z 2002 roku, poz. 437) odrębnym postępowaniem jest postepowanie w sprawie skierowania na badania psychologiczne a odrębnym skierowanie na konsultację psychologiczną. Badania psychologiczne kierowców zawodowych( kat. C,D,E) oraz badania osób, które w pracy korzystają z samochodu wymagającego kat.B wyglądają podobnie, jednakże są inne wytyczne dla każdej z grup i wydawane są inne orzeczenia. Kierowcy zawodowi otrzymują orzeczenie psychologiczne ważne 5 lat, natomiast osoby kierujące samochodami kat.B do celów służbowych otrzymują wynik konsultacji bez określonego terminu kolejnego badania. Należy zaznaczyć, że to skarżący, będąc w firmie M. C., "osobą zarządzającą transportem" w rozumieniu art.92a ust.2 utd., był zobowiązany wyposażyć kierowcę w wymagane orzeczenia w tym orzeczenie psychologiczne określone w art.39k utd. Osoba zarządzająca transportem jest zobowiązana do podjęcia działań organizacyjnych gwarantujących bezpieczeństwo innych użytkowników dróg a jednym z takich działań jest dopuszczenie do kierowania pojazdami tylko takich kierowców, którzy posiadają orzeczenie psychologiczne. Orzeczenie takie ma bowiem na celu wyeliminowanie osób, których stan zdrowia w zakresie psychologicznym nie pozwala na pracę w charakterze kierowcy. Na skarżącym jako "osobie zarządzającej transportem" spoczywała odpowiedzialność za spełnienia wymogów w zakresie przewozu osób w tym wymogów dotyczących kierowców dotyczących między innymi posiadania orzeczenia psychologicznego. Osoba prowadząca pojazd i wykonująca przewóz musi dysponować orzeczeniem psychologa o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, a nie orzeczeniem o wyniku konsultacji psychologicznej. Należy zgodzić się z organem, iż w przedmiotowej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w związku z art. 93 ust.1 utd. W odniesieniu do wysokości kary zgodnie z art. 92a ust.2 i 8 w związku z załącznikiem nr 4 do utd określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów do załącznika nr 4. Organ nie ma możliwości kształtowania wysokości kar pieniężnych, dlatego regulacja z art. 189d w związku z art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania. W rozpatrywanej sprawie nie maja zastosowania art. 189e oraz f) k.p.a. ponieważ do decyzji nakładanych na podstawie art. 92a w związku art. 93 ust.1 mają zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 92c ust.1. Za trafną ocenę organu należy uznać, że nie zachodziła podstawa do zastosowania art. 92c ust.1 pkt 1 utd ponieważ strona w żadnym stopniu nie wykazała, że nie miała wpływu na powstałe naruszenie, a naruszenie nastąpiło na skutek zdarzeń i okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć. Nie doszło w ocenie Sądu do naruszenia art. 100a oraz 100aa ust.1 i 4 prd ponieważ przepisy odnoszą się do przekazywania danych do ewidencji, które w zakresie badań nie są obowiązujące, a istotą naruszenie nie było sam brak dokumentu przez kierowcę podczas badania, a w ogóle nie posiadanie przez kierowcę wymaganego orzeczenia psychologicznego. Zdaniem Sądu skarżący nie ma racji twierdząc, że zachodziły podstawy do umorzenia postepowania w sprawie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe ani ze względów przedmiotowych, ani podmiotowych. Zarzuty naruszenia przepisów procesowych art. 7, art. 8, art.9, art. 11, art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. są gołosłowne. W ocenie Sądu w skardze dla jej skuteczności nie wystarczy przywołać przepisy procesowego ale należy wskazać, że doszło do nich naruszenia, w jaki sposób i że naruszenie było na tyle istotne, że mogło mieć wpływ na treść zapadłego orzeczenia. W tym zakresie skarga wymogów wyżej powołanych nie spełnia. Z uwagi na powyższe biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.