VIII SA/Wa 388/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę M.W. Pismem z [...] maja 2009 r. M.W. (dalej: "Skarżący") wniósł skargę na powołaną wyżej indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2009 r. Z akt sprawy wynika, iż zaskarżona interpretacja została doręczona Skarżącemu [...] lutego 2009 r. Doręczając indywidualną interpretację organ pouczył stronę, iż od tego aktu administracyjnego przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację, w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa, zgodnie z art. 52 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.: dalej: "u.p.p.s.a."). Termin do złożenia wezwania upływał zatem z dniem [...] marca 2009 r. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Skarżący złożył [...] marca 2009 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym). Minister Finansów pismem z [...] kwietnia 2009 r. poinformował Stronę o stwierdzeniu braku podstaw prawnych do rozpatrzenie ww. wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 lit. a) u.p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej m.in. w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego uregulowany został w art. 52 u.p.p.s.a. Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 u.p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Od w/w zasady generalnej ustawodawca przewidział w art. 52 § 3 u.p.p.s.a. wyjątek określający możliwość wniesienia skargi w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. W myśl powołanego przepisu skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 u.p.p.s.a. (a więc również na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W myśl art. 53 § 2 u.p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W powyższych przepisach ustawodawca określił zatem warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, jakim jest wyczerpanie przysługujących stronie administracyjnych środków zaskarżenia, bądź - w określonych przypadkach - wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. W sytuacji, gdy powyższy warunek nie zostanie spełniony skargę należy uznać za niedopuszczalną. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, ze Skarżący wezwał Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa z uchybieniem terminu. Nie zastosował się tym samym do prawidłowego pouczenia Ministra. Zauważyć należy, że w dotychczasowym orzecznictwie sądowym niekwestionowane jest stanowisko, że w takim przypadku skarga strony wniesiona, po nieskutecznym, bo spóźnionym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, podlega odrzuceniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2008 r., sygn. akt I FSK 1346/07; z 22 grudnia 2008 r., sygn. akt I FSK 1993/08; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 sierpnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1858/08, niepub.). W doktrynie podkreśla się także, że tryb wezwania do usunięcia naruszenia prawa dotyczy czynności organów administracji publicznej, od których nie przysługują środki zaskarżenia. Możliwość kwestionowania tych działań administracyjnych w drodze wezwania do usunięcia naruszenia prawa wprowadzono, jako warunek zaskarżenia ich do sądu administracyjnego - dlatego też instytucja ta została wprowadzona do procedury sądowoadministracyjnej, a nie administracyjnej (por. J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz", wydanie 2, Warszawa 2006 r., s. 149). Autor ten wskazał również, iż brak jest regulacji prawnej, która mogłaby mieć zastosowanie do przywrócenia uchybionego terminu. Podzielając tą opinię, B. Dauter zauważył także, iż skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest szczególnym środkiem procesowym, który dopuszcza możliwość wzruszenia niezaskarżalnych w zwykłym postępowaniu czynności lub aktów, to tym samym termin do jego wniesienia musi mieć charakter zawity (por. B. Dauter "Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego", Warszawa 2008 r., s. 108-109). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela zaprezentowaną wyżej argumentację. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 3 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.