VIII SA/Wa 390/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku L. K. i H. K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi L. K. i H. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu wykonania obowiązku postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Pismem z [...] kwietnia 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) L. K. i H. K. (skarżący), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu wykonania obowiązku. Jednocześnie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny podnosząc, iż uiszczenie nałożonej grzywny w kwocie [...] zł może doprowadzić donieodwracalnych następstw. Podnieśli, iż nie mają środków finansowych pozwalających na uiszczenie grzywny w tak dotkliwej wysokości, a ich uzyskanie wymaga zaciągnięcia zobowiązań finansowych, co prowadzi do kolejnych kosztów. O ile grzywny mogą zostać skarżącym zwrócone po wykonaniu obowiązku, o tyle dodatkowe koszty w postaci prowizji, odsetek itp., nie zostaną zwrócone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu jednoznacznie wynika, iż zasadą jest, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zatem wniosek skarżącego o wstrzymanie zmierza do zastosowania przez sąd wyjątkowej instytucji, jaką jest wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji lub postanowienia. Przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie są grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że do skarżącego należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak wynika z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11 (publ.: Lex Omega nr 948885), w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie; sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Dlatego nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego powołanie się tylko na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie. Odnosząc powyższe rozważania do wniosku skarżących reprezentowanych, w niniejszej sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, Sąd uznał, że w rozpatrywanym przypadku nie zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący, poza ogólnym stwierdzeniem, że nie posiadają środków finansowych na uiszczenie grzywny, która jest dotkliwa, zaniechali uzasadnienia złożonego na tę okoliczność wniosku. W szczególności nie wskazali, jaka jest ich sytuacja materialna, nie wskazali też kwoty uzyskiwanego miesięcznie dochodu. Zatem nie uzasadnili złożonego wniosku w odniesieniu do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.