VIII SA/Wa 399/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska- Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Protokolant Starszy referent Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2015 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2015 r. nr [...], Komendant Główny Policji (dalej: "Komendant" lub "organ odwoławczy") po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) i art. 20 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.; dalej: "ustawa o broni i amunicji"), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji (dalej: "organ I instancji") z [...] stycznia 2015 r. nr [...] ([...]) o cofnięciu M. D. (dalej: "skarżący") pozwolenia na broń palną myśliwską. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Skarżący uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej na podstawie decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] czerwca 2009 r. znak [...]. W związku z uzyskaniem informacji o skazaniu skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. (sygn. akt: [...]) z [...] kwietnia 2014 r., zgodnie z którym M. D. został uznany winnym popełnienia przestępstwa umyślnego określonego w art. 79 pkt 4 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości, organ I instancji [...] października 2014 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Decyzją z [...] stycznia 2015 r. organ I instancji działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) i art. 20 ustawy o broni i amunicji, cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. Uznał, że okoliczność prawomocnego skazania skarżącego za popełnienie przestępstwa z art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości uzasadnia zastosowanie w odniesieniu do niego przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a) ustawy o broni i amunicji. W myśl tych przepisów, pozwolenie na broń cofa się osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Ponieważ mają one charakter obligatoryjny, wiążą organy Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie. Zarzucił organowi I instancji obrazę prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8, art. 79 i 81 k.p.a. i prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a) ustawy o broni i amunicji. W ocenie skarżącego, organ I instancji zaniechał podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także dokonał błędnej wykładni prawa materialnego. Wskazując na powyższe argumenty, a także wnioskując o przeprowadzenie dowodów z wywiadu środowiskowego z jej miejsca zamieszkania oraz wskazanych przez nią świadków, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania organ odwoławczy wskazaną na wstępie decyzją z [...] kwietnia 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Komendant wskazał, iż w sprawie zastosowano pkt 6 lit. a) tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby, stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Organ odwoławczy podniósł, iż do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń (odmowy wydania) wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że taka osoba jest skazana za przestępstwo, o jakim mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji. Popełnione przez posiadacza broni przestępstwo nie musi mieć przy tym bezpośredniego związku z bronią bądź z przemocą. Organ Policji nie jest w takich przypadkach zobowiązany uzasadniać w szczególny sposób swego rozstrzygnięcia, o ile popełnione przestępstwo - tak jak w przypadku skarżącego - ma charakter umyślny. Komendant podkreślił, iż bezspornym jest, iż niejednokrotnie popełnione przez skarżącego przestępstwo z art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości jest przestępstwem umyślnym. A zatem ustalenie, że prawomocnym od [...] kwietnia 2014 r. wyrokiem Sądu Rejonowego w G. – [...] Wydział Karny z [...] kwietnia 2014 r. ([...]) oraz prawomocnym od [...] maja 2013 r. wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. – M. w W. z [...] września 2012 r. ([...]) skarżący został skazany za umyślne przestępstwo z art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości, jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń palną. Jednocześnie organ odwoławczy uznał, iż na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie mogą mieć wpływu podniesione w odwołaniu okoliczności, a nawet ewentualne przeprowadzenie wskazanych w nim dowodów, tj. sporządzenie wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania strony i przesłuchanie w charakterze świadków kolegów strony – myśliwych, na okoliczność, iż nie stanowi ona żadnego zagrożenia. Komendant podkreślił, iż prawomocne wyroki wydane przez sądy karne stanowią potwierdzenie faktów udowodnionych w toku postępowania karnego prowadzonego przeciwko stronie, a tym samym wiążą organy Policji w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia jej prawa do posiadania broni, będącego - ze względu na ustawową reglamentację dostępu do niego - swoistym przywilejem, który może otrzymać i posiadać jedynie osoba spełniająca restrykcyjne wymogi ustawy o broni i amunicji. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący. Pismem z [...] maja 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję organu odwoławczego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: – przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie; – przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 10, 77, 79 i 81 k.p.a. oraz błędy w kluczowych ustaleniach stanu faktycznego poprzez pominięcie żądań i wniosków dowodowych skarżącego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji lub postanowień z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z treści art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika zaś, że sąd uchyla decyzję bądź postanowienie, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie wskazanej ustawy, Sąd stwierdził, że decyzja Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2015 r. jest zgodna z prawem. Na wstępie należy zauważyć, iż posiadanie broni jest w polskim systemie prawnym ściśle reglamentowane i ograniczone przepisami ustawy o broni i amunicji w interesie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ustawodawstwo w tym zakresie ewoluuje w kierunku zaostrzenia wymogów stawianych osobom posiadającym broń lub ubiegającym się o jej posiadanie. Zauważenia wymaga, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1781/05, Lex nr 190907). Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 576) w brzmieniu znowelizowanym ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji (...) (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195). Istota niniejszego postępowania sprowadzała się do oceny tego, czy realia faktyczne sprawy wypełniały przesłanki przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że przesłanką obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń jest stan zagrożenia, jaki posiadacz broni stwarza dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, przy czym z woli ustawodawcy stan taki zachodzi w przypadku prawomocnego skazania za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Aby więc koniecznym było cofnięcie pozwolenia na broń, muszą zaistnieć łącznie dwie przesłanki: – osoba posiadająca pozwolenie na broń musi zostać prawomocnie skazana za popełnienie przestępstwa, – przestępstwo to musi należeć do kategorii przestępstw umyślnych. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, iż bezspornym jest fakt, że skarżący został skazany prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w G. z [...] kwietnia 2014 r. (sygn. akt [...]) oraz Sądu Rejonowego dla W.-M. w W. z [...] września 2012 r. ([...]) za umyślne przestępstwo z art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości. Konsekwencją powyższego jest, że w przypadku zaistnienia przesłanki skazania, o której mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a) ustawy o broni i amunicji, organy Policji zwolnione są od obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność stwarzania przez posiadacza broni zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W tej sytuacji zatem obowiązkiem właściwego organu Policji było cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. W kontekście przedstawionej wyżej wykładni przepisów będących podstawą wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń, zarzut skargi dotyczący naruszenia prawa materialnego tj. art. 18 ustawy o broni i amunicji polegający na jego błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu, Sąd uznał za nietrafny. Wyłączną podstawą zaliczenia skarżącego do osób wskazanych przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, był bowiem fakt skazania za przestępstwo umyślne. W opisanym przypadku nie jest także konieczne przeprowadzenie dodatkowych dowodów, ponieważ zgodnie z wolą ustawodawcy taka osoba do czasu zatarcia skazania broni posiadać nie może. Dlatego też za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Organy Policji w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy oraz dokonały wnikliwej oceny wszystkich zgromadzonych w ten sposób dowodów, w granicach swobodnej oceny dowodów. Wskazana ocena materiału dowodowego znalazła zaś swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.