VIII SA/Wa 404/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Starszy referent Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2015 r. sprawy ze skargi Uniwersytetu [...] im. [...] w [...] na decyzję Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych oddala skargę Narodowe Centrum Badań i Rozwoju (Komisja Odwoławcza Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju) decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie odmowy przyznania środków finansowych po rozpatrzeniu odwołania Uniwersytetu [...] w [...]- członka [...] z dnia [...] listopada 2012 r., wnioskodawcy projektu pn. "[...]" w ramach [...] Konkursu Programu [...], od decyzji nr [...] Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] października 2012 r. w sprawie odmowy przyznania środków finansowych – odmówiło przyznania środków finansowych. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Uniwersytet [...] w [...] (dalej także: "skarżący", "wnioskodawca"), jako członek [...], w dniu [...]kwietnia 2012 r., w ramach Programu [...]dla ścieżki programowej [...], złożył wniosek o dofinansowanie projektu zatytułowanego "[...]", któremu nadano numer [...]. Dyrektor Narodowego Centrum Badań i Rozwoju w [...] ustalił i ogłosił Regulamin [...]Konkursu w ramach ww. Programu (dalej także: "Regulamin"), stosownie do art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju (Dz. U. Nr 96, poz. 616 ze zm., dalej także: "ustawa o NCBiR"). Zgodnie z Załącznikiem nr 4 do Regulaminu, rekomendowane do dofinansowania mogły być tylko te wnioski, które uzyskały w każdym z kryterium oceny merytorycznej minimalną liczbę punktów wymaganą dla danego kryterium, przy jednoczesnym spełnieniu warunku uzyskania średniej z ocen wyższej lub równiej 20 pkt. Maksymalna liczba punktów możliwych do uzyskania wyniosła 40. Tym samym próg finansowania dla ścieżki programowej [...]został ustalony na poziomie 20 pkt na 40 możliwych. Wniosek o dofinansowanie został poddany ocenie przeprowadzanej przez dwóch niezależnych ekspertów zewnętrznych, w oparciu o kryteria określone w Załączniku nr 4 do Regulaminu. Eksperci oceniali wniosek według kryteriów: 1. wartość naukowa projektu – maksymalna ocena 5 punktów, próg 2/5 punktów, 2. innowacyjność rozwiązania będącego rezultatem projektu – maksymalna ocena 5 punktów, próg 3/5 punktów, 3. dorobek wykonawców maksymalna ocena 5 punktów, próg 2/5 punktów, 4. posiadanie odpowiednich zasobów materialnych i ludzkich niezbędnych do wykonania projektu – maksymalna ocena 5 punktów, próg 2/5 punktów, 5. planowana współpraca przy wykonywaniu projektu między jednostkami naukowymi i przedsiębiorcami, maksymalna ocena 5 punktów, próg 3/5 punktów, 6. przewidywane efekty ekonomiczne, maksymalna ocena 5 punktów, próg 1/5 punktów, 7. potencjał komercjalizacyjny, maksymalna ocena 5 punktów, próg 3/5 punktów, 8. udział środków własnych w finansowaniu fazy badawczej projektu, maksymalna ocena 5 punktów, próg 0/5 punktów, 9. zasadność planowanych kosztów w stosunku do zakresu zadań objętych projektem oraz w stosunku do oczekiwanych wyników, które podlegało weryfikacji w zakresie zasadności/niezasadności kosztów, bez stosowania punktacji w skali od 0 do 5 punktów. Jeden z ekspertów ocenił projekt ogółem na 1 punkt, który przyznany został w 5 kryterium, w pozostałych punktowanych kryteriach projekt został oceniony na 0 punktów. Według oceny drugiego eksperta projekt uzyskał łącznie 22 punkty, osiągając jednocześnie w każdym z kryteriów liczbę punktów w wymaganej wartości progowej: kryterium 1. – 4 punkty, kryterium 2. – 3 punkty, kryterium 3. – 4 punkty, kryterium 4. – 3 punkty, kryterium 5. – 3 punkty, kryterium 6. – 2 punkty, kryterium 7. – 3 punkty, kryterium 8. – 0 punktów. Tym samym ekspert ten uznał, że projekt spełnia warunki rekomendowania do dofinansowania, spełniając wymagane warunki. Wobec wystąpienia zasadniczej różnicy w ocenach przyznanych przez ww. ekspertów, wniosek o dofinansowanie został poddany ocenie przez trzeciego niezależnego eksperta zewnętrznego. W wyniku tej oceny projekt uzyskał 11 punktów, a więc nie uzyskał oceny łącznej co najmniej 20 punktów oraz w każdym kryterium oceny nie osiągnęły wyznaczonej wartości progowej. W oparciu o powyższe oceny Dyrektor Narodowe Centrum Badań i Rozwoju końcową ocenę wniosku obliczył jako średnią ocen uzyskaną ze wszystkich trzech recenzji na wartość 11,33 punktów. Ustalono jednocześnie, że nie został przekroczony próg punktowy dla kryteriów: 2 (innowacyjność rozwiązania będącego rezultatem projektu - 1,67 pkt / 3 pkt), 4 (posiadanie odpowiednich zasobów materialnych i ludzkich niezbędnych do wykonania projektu – 1,33 pkt / 2 pkt), 5 (planowana współpraca przy wykonywaniu projektu między jednostkami naukowymi i przedsiębiorcami – 2 pkt / 3 pkt), 6 (przewidywane efekty ekonomiczne – 0,67 pkt / 1 pkt) i 7 ( potencjał komercjalizacyjny – 1,33 pkt / 3 pkt). W związku z powyższą oceną projektu, Dyrektor Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (dalej: "organ I instancji", "Dyrektor NCBiR") decyzją z dnia [...] października 2012 r., działając na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy o NCBiR, nie przyznał wnioskodawcy środków finansowych, powołując się na rozdział 4 punkt 6 ust. 1 Regulaminu konkursu. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie do Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (dalej także: "organ odwoławczy", "Komisja Odwoławcza NCBiR", "Komisja Odwoławcza"), wnosząc o powtórne rozpatrzenie wniosku i przyznanie środków finansowych ze względu na unikalną tematykę badawczą, powiązanie projektu z bezpieczeństwem ruchu [...] oraz brak środków finansowych na obszar badawczy w tym zakresie. Jednocześnie skarżący wskazał, że Wydział [...] Uniwersytetu [...] w [...] jest najlepiej wyposażony w najnowocześniejszy sprzęt z zakresu sterowania i telekomunikacji, a kadra i posiadane laboratorium na tym Wydziale gwarantują efektywną realizację naukow sformułowanej tematyki badawczej, która wymaga unikalnego zespołu badawczego. Połączenie istniejącej bazy laboratoryjnej oraz wykwalifikowanej kadry naukowców jest gwarancją realizacji przedmiotowej tematyki. Po rozpoznaniu odwołania, Komisja Odwoławcza decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. (opisana na wstępie i zaskarżona w niniejszej sprawie), działając na podstawie art. 40 ust. 3 ustawy o NCBiR, odmówiła przyznania środków finansowych. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że w odwołaniu skarżący nie zawarł wyczerpującego określenia zarzutów wobec treści decyzji lub recenzji. Odwołanie nie zawiera również jasnego zakresu żądania, a jedynie jest listą argumentów przemawiających za korzyściami wynikającymi z realizacji projektu. Nie zostały wskazane konkretne zarzuty w stosunku do recenzji sporządzonych w procesie oceny merytorycznej przedmiotowego wniosku, natomiast procedura odwoławcza nie przewiduje możliwości uzupełniania złożonych wniosków, tym bardziej na etapie procedury odwoławczej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora NCBiR, zarzucając Komisji Odwoławczej NCBiR nie zaznajomienie się z treścią odwołania oraz brak zajęcia się treścią recenzji oceniających przedmiotowy projekt. W ocenie skarżącego, pierwsza recenzja przedstawia niemerytoryczny, tylko osobisty stosunek recenzenta do ocenianego projektu. Stwierdzenia merytoryczne tam zawarte nie odnoszą się do rzeczywistych założeń i proponowanego programu badawczego. Druga recenzja potwierdza wartość merytoryczną projektu, o czym świadczy ostateczna wartość punktowa (22 punkty), gdy pierwszy recenzent wystawił ocenę 1 punkt. Trzeci recenzent, który ocenił projekt na 11 punktów, nie ocenił programu badawczego, tylko skupił się jednostronnie na problemie wdrożenia. Skarżący, analizując uzasadnienie wszystkich trzech ocen dotyczących kryteriów od 1 do 4, zwrócił uwagę na brak obiektywizmu, wiedzy i kultury pierwszej opinii. W ocenie skarżącego ze względów etycznych Dyrektor NCBiR powinien odrzucić opinię pierwszego recenzenta, ponieważ jego nieprawdziwe stwierdzenie o zespole badawczym świadczy o osobistych animozjach lub nieznajomości recenzowanej tematyki. W odpowiedzi na skargę Narodowe Centrum Badań i Rozwoju w [...] (wskazywane także jako: "NCBiR") wniosło o oddalenie skargi, opisując przebieg postępowania konkursowego wobec przedmiotowego projektu oraz procedurę odwoławczą. Wskazało, że Dyrektor NCBiR przy wydawaniu decyzji jest związany stanowiskiem ekspertów, którzy oceniają wnioski w oparciu o kryteria ustawowe i regulaminowe, czyniąc to według swojej wiedzy i z dołożeniem należytej staranności. Wskazano, iż są oni niezależnymi ekspertami w dziedzinie naukowej z zakresu, której wnioskodawca złożył wniosek, opierają się na danych przedstawionych w projekcie i nie mają prawa do poszukiwania informacji wśród innych źródeł. NCBiR podniosło, że niewskazanie zakresu żądania w odwołaniu nie uprawniało Komisji Odwoławczej do dokonania merytorycznej oceny wniosku o dofinansowanie, bowiem to zadanie należy do ekspertów. Jednocześnie wskazało, że ekspert w obliczu okoliczności, które uniemożliwiają bezstronną ocenę zobowiązany jest do wyłączenia się z procedury oceny merytorycznej danego projektu. Tym samym nie są trafne zarzuty o braku obiektywizmu w ocenach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 czerwca 2013 r., wydanym w sprawie VIII SA/Wa 162/13 uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając jednocześnie, iż nie podlega ona wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się wyroku oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż nie dokonuje kontroli legalności pracy ekspertów i ich ocen, lecz kontroluje czynności procesowe podejmowane przez właściwą instytucję. Tym samym sądowej kontroli podlega zachowanie przez organ obowiązujących procedur w przeprowadzeniu konkursu i zakwalifikowaniu wniosku do dofinansowania. Wskazał, iż obowiązkiem organu jest poinformowanie strony o wynikach oceny jej wniosku, dokonanej przez ekspertów, albowiem z przepisu Regulaminu (IV.5. podpunkt 4) wynika, że treść recenzji, zawierających ocenę merytoryczną, zostaje udostępniona wnioskodawcom w systemie OSF po zakończeniu procedury konkursowej, przy zachowaniu anonimowości osób dokonujących oceny merytorycznej. Analizując przedmiotowe postępowanie administracyjne pod kątem zgodności z przepisami proceduralnymi Sąd uznał, że organ odwoławczy nie odniósł się do odwołania skarżącego, twierdząc, że nie postawiono w nim konkretnych zarzutów i nie zawarto jasnego zakresu żądania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 lutego 2015 r. w sprawie II GSK 2136/13 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Narodowego Centrum Badań i Rozwoju od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi oraz orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego. Sąd Administracyjny uznał za trafny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), wskazując, iż art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy, jakie winno zawierać uzasadnienie wyroku. Celem uzasadnienia jest umożliwienie stronom i organowi, poprzez zawarte w nim motywy, wskazanie i przekonanie o słuszności rozstrzygnięcia podjętego w wyroku. Jednocześnie uzasadnienie wyroku winno umożliwić sądowi kasacyjnemu kontrolę, czy przesłanki, na których oparł się Sąd pierwszej instancji, są trafne. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na brak w uzasadnieniu wyroku wyjaśnienia wskazanej w nim podstawy prawnej, albowiem w żadnym miejscu uzasadnienia Sąd nie odniósł się do przepisu art. 40 ust. 4 ustawy o NCBiR i nie wskazał na czym polega naruszenie przez organ tego przepisu. Wskazano także, iż Sąd I instancji nie wyjaśnił zawartego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiska, dlaczego przyjął, iż Komisja Odwoławcza rozpoznając odwołanie od decyzji Dyrektora NCBiR ma obowiązek ponownie ocenić wniosek, a nie jedynie w zakresie zarzutów podniesionych w odwołaniu. Sąd pierwszej instancji przyjął, iż skarżący nie mógł zapoznać się z ekspertyzami pisząc odwołanie, albowiem nie były one udostępnione w systemie OSF. Dodano, iż jak wynika z wyjaśnień złożonych przez skarżącą na rozprawie w Naczelnym Sądzie Administracyjnym dostęp do ekspertyz był możliwy w terminie do złożenia odwołania. Wskazując na powyższe podniesiono, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie poddaje się kontroli instancyjnej, zostało sporządzone w sposób niejasny, przy braku wyjaśnienia podstaw prawnych podjętego rozstrzygnięcia. Za niezrozumiałe uznano stanowisko Sądu pierwszej instancji wskazujące organowi zasadność zlecenia przeprowadzenia audytu zewnętrznego w zakresie prawidłowości i rzetelności wykonywania zadań przez eksperta, który ocenił projekt najniżej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał jednocześnie, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien zbadać legalność zaskarżonej decyzji, mając na względzie wymogi wynikające z przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu oceniając jego zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Kontrola taka jest dokonywana w oparciu o stan faktyczny sprawy i przepisy prawne stanowiące podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, istniejące w czasie podejmowania zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności (art. 133 p.p.s.a.). Należy też zaznaczyć, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Z powyższych przepisów wynika, iż sąd nie posiada uprawnień do oceny słuszności, czy też celowości zaskarżonej decyzji, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Po dokonaniu kontroli legalności zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów w ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ramy prawne niniejszej sprawy wyznacza przywoływania już wyżej ustawa o NCBiR oraz ustalony i ogłoszony w oparciu o upoważnienie, wynikające z art. 36 tej ustawy Regulamin [...] Konkursu w ramach programu [...] dla ścieżki programowej [...]. Zgodnie bowiem z art. 36 ust. 1 ustawy o NCBiR, wybór wykonawców projektów następuje w drodze konkursu ogłaszanego przez Dyrektora. Dyrektor Centrum ustala i ogłasza regulamin konkursu. Jak wynika z art. 38 ust. 1 ustawy o NCBiR Dyrektor wyznacza również ekspertów lub powołuje zespoły ekspertów spośród wybitnych przedstawicieli środowisk naukowych, gospodarczych i finansowych, w tym ekspertów zagranicznych. Eksperci lub zespoły oceniają wnioski złożone w konkursie i na tej podstawie przygotowują i przekazują Dyrektorowi listę rankingową pozytywnie zaopiniowanych wniosków (art. 38 ust. 2 ustawy o NCBiR). Eksperci opiniują wnioski konkursowe, posiłkując się w szczególności katalogiem kryteriów z art. 39 ustawy o NCBiR oraz wymienionych w Regulaminie każdego konkursu. Jak wynika z rozdziału IV punktu 5 podpunktu 1 Regulaminu konkursu, każdy wniosek jest oceniany przez co najmniej 2 ekspertów, a średnia punktów uzyskanych z tych ocen stanowi ocenę końcową projektu. Zgodnie z rozdziałem IV punkt 5 podpunkt 2 ww. Regulaminu w przypadku, gdy oceny projektu różnią się zasadniczo (oceny 0-4 lub 1-5 za spełnianie poszczególnych kryteriów oceny merytorycznej wniosku), Projekt jest dodatkowo oceniany przez trzeciego niezależnego eksperta zewnętrznego. Jak wynika z powyższych przepisów ustawy o NCBiR oraz zapisów Regulaminu konkursu eksperci dokonujący oceny projektów zgłoszonych do dofinansowania to osoby dysponujące wiedzą specjalistyczną. Dyrektor NCBiR nie dokonuje w toku postępowania konkursowego oceny prawidłowości sporządzonych przez te osoby opinii poprzez odnoszenie się merytoryczne do ich treści, a weryfikacja prawidłowości tych opinii polega na sprawdzeniu czy oceny różnią się zasadniczo, poprzez porównanie przyznanych Projektowi wartości punktowych. W przypadku stwierdzenia, iż oceny dwóch ekspertów, o których mowa w rozdziale IV punkt 5 podpunkt 1 Regulaminu konkursu różnią się zasadniczo Projekt jest oceniany dodatkowo przez trzeciego niezależnego eksperta zewnętrznego. W takim zaś przypadku ocenę końcową Projektu stanowi średnia ocen uzyskana ze wszystkich trzech recenzji (rozdział IV punkt 5 podpunkt 3) Regulaminu. Wobec braku podstaw prawnych do kontrolowania poprawności merytorycznej opinii ekspertów przez NCBiR (w sposób odmienny niż wyżej wskazany) nie jest też możliwe dokonywanie takiej oceny przez Sąd, a kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia sprowadza się do dokonania oceny uczynienia zadość przepisom ustawy o NCBiR i zapisom Regulaminu konkursu. Jak wynika z analizy dołączonych do akt administracyjnych ocen Projektu złożonego przez skarżącego został on oceniony według każdego z kryteriów t.j : 1. wartość naukowa projektu – maksymalna ocena 5 punktów, próg 2/5 punktów, 2. innowacyjność rozwiązania będącego rezultatem projektu – maksymalna ocena 5 punktów, próg 3/5 punktów, 3. dorobek wykonawców - maksymalna ocena 5 punktów, próg 2/5 punktów, 4. posiadanie odpowiednich zasobów materialnych i ludzkich niezbędnych do wykonania projektu – maksymalna ocena 5 punktów, próg 2/5 punktów, 5. planowana współpraca przy wykonywaniu projektu między jednostkami naukowymi i przedsiębiorcami - maksymalna ocena 5 punktów, próg 3/5 punktów, 6. przewidywane efekty ekonomiczne - maksymalna ocena 5 punktów, próg 1/5 punktów, 7. potencjał komercjalizacyjny - maksymalna ocena 5 punktów, próg 3/5 punktów, 8. udział środków własnych w finansowaniu fazy badawczej projektu -maksymalna ocena 5 punktów, próg 0/5 punktów, 9. zasadność planowanych kosztów w stosunku do zakresu zadań objętych projektem oraz w stosunku do oczekiwanych wyników, które podlegało weryfikacji w zakresie zasadności/niezasadności kosztów, bez stosowania punktacji w skali od 0 do 5 punktów. Zastosowana punktacja odpowiada punktacji przyjętej dla poszczególnych kryteriów. Zarówno kryteria ocen, jak i stosowana punktacja odpowiadają kryteriom oceny wniosków, o których mowa w art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o NCBiR oraz zapisom załącznika nr 4 do Regulaminu. Biorąc pod uwagę różnice punktowe w ocenach dwóch pierwszych ekspertów zasadne było powołanie trzeciego niezależnego eksperta zewnętrznego, stosownie do zapisów rozdziału IV punkt 5 podpunkt 2 Regulaminu konkursu. Prawidłowo też Dyrektor NCBiR ustalając ocenę końcową projektu wziął pod uwagę wszystkie trzy recenzje, obliczając średnią z tych ocen. W wyniku powyższego postępowania ustalono, iż wniosek otrzymał ocenę 11,33 pkt i tym samym nie został wypełniony warunek uzyskania progu 20 punktów na 40 możliwych do uzyskania, o których mowa w załączniku Nr 4 do Regulaminu. W tych okolicznościach Dyrektor Centrum, mając na uwadze listę rankingową pozytywnie zaopiniowanych wniosków w przedmiotowym konkursie, z uwzględnieniem wysokości środków finansowych, znajdujących się w budżecie Centrum, nie przyznał środków finansowych wnioskodawcy, ponieważ końcowa ocena jego projektu była niższa aniżeli 30,5 pkt, jak również średnia ocen dla pięciu kryteriów nie przekroczyła minimalnego progu punktowego, o którym mowa wyżej. W ocenie Sądu brak jest też podstaw do dopatrywania się naruszenia procedury odwoławczej, o której mowa w rozdziale V Regulaminu konkursu oraz regulaminu Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (karta 98-99 akt sądowych). Odwołanie od decyzji Dyrektora NCBiR (doręczonej w dniu 9 listopada 2012 r.) wpłynęło bowiem w dniu 19 listopada 2012 r., a Komisja Odwoławcza Rady NCBiR zaskarżoną decyzję wydała w dniu [...] listopada 2012 r. Nie ulega zatem wątpliwości, iż został zachowany zarówno termin 3 miesięcy, wynikający z Rozdziału V pkt 2 regulaminu konkursu (na wydanie decyzji od dnia złożenia odwołania), jak i termin 60 dni na wydanie decyzji, wynikający z § 5 pkt 1 Regulaminu Komisji Odwoławczej, liczony od dnia przekazania odwołania Przewodniczącemu Komisji przez Dyrektora NCBiR. Z zapisu zawartego w § 5 pkt 2 Regulaminu Komisji Odwoławczej wynika, iż Komisja odwoławcza może zwrócić się do Dyrektora Centrum o powołanie eksperta, zgodnie z obowiązującymi w Centrum procedurami, który dokona oceny zasadności podniesionych w odwołaniu zarzutów w stosunku do oceny merytorycznej wniosku. Z powyższego wynika, iż odwołanie celem stworzenia ewentualności doprowadzenia do powołania kolejnego eksperta winno w swojej treści zawierać merytoryczne zarzuty co do prawidłowości oceny wniosku. Tymczasem odwołanie w swojej treści wskazuje argumentację, która w ocenie skarżącego powinna mieć wpływ, czy też zadecydować o zasadności przyjęcia wniosku do finansowania, ale nie zawiera zarzutów co do braku poprawności merytorycznej poszczególnych, wszystkich, czy też niektórych ocen. Braku takich zarzutów nie usprawiedliwia argumentacja o braku dostępności do recenzji, gdzie skarżący jednocześnie przyznaje brak merytorycznego ustosunkowania się do punktacji, w szczególności, że przed Naczelnym Sądem Administracyjnym reprezentujący skarżącą stronę pełnomocnik przyznał, iż ekspertyzy były udostępnione w terminie do złożenia odwołania. Takich też ustaleń w oparciu o powyższe wyjaśnienia dokonał Naczelny Sąd Administracyjny, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wyroku w sprawie II GSK 2136/13. Zauważyć jednocześnie wypada, iż zawarcie w odwołaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wyczerpuje pojęcia przedstawienia merytorycznych zarzutów. W świetle zapisów § 5 punkt 1 i 2 Regulaminu Komisji Odwoławczej, z których wynika, że Komisja wydaje decyzję w sprawie przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych (punkt 1) oraz możliwość powołania eksperta (punkt 2), żądanie ponownego rozpatrzenia projektu, o ile miałoby dotyczyć powtórzenia całej procedury dokonywania ocen jest nieuprawnione. W tych okolicznościach w ocenie Sądu, także decyzji Nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., wydanej przez Komisję Odwoławczą Rady NCBiR, zaskarżoną w niniejszej sprawie nie można zarzucić naruszenia prawa, w szczególności uzasadniającego wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, iż zawiera ona zastrzeżenia co do braku obiektywizmu w zakresie dokonywanych ocen. Wskazuje na zasadność odrzucenia opinii recenzenta, który ocenił wniosek na 1 punkt. Jak już wskazano wyżej zapisy Regulaminu konkursu, w oparciu o które podlegał ocenie sporny projekt nie przewidują możliwości odrzucenia jednej z ocen, a końcowa ocena wniosku wyprowadzana jest ze wszystkich ocen zawartych w przeprowadzonych ekspertyzach. Tym samym powyższe żądanie skarżącego, jako sprzeczne z zapisami regulaminu konkursu, o którym mowa nie mogłoby zostać uwzględnione. Należy jednocześnie zauważyć, iż przed przystąpieniem do oceny, eksperci podpisują stosowne oświadczenia o bezstronności względem wnioskodawcy. Jak wynika z dołączonych do akt sprawy akt administracyjnych oświadczenia takie zostały przez recenzentów złożone. Dane osobowe ekspertów zgodnie z art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. z 2014 r., poz. 1620 ze zm.), nie podlegają bowiem udostępnieniu. W tych okolicznościach brak jest podstaw do uznania prezentowanej przez skarżącego argumentacji za zasługująca na uwzględnienie. Subiektywne przekonanie o braku obiektywizmu ekspertów oraz o wadliwym przeprowadzeniu postępowania konkursowego, zakończonego zaskarżoną decyzją nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonych w postępowaniu dokumentach, które jednocześnie nie pozwalają na wyprowadzenie stwierdzenia o naruszeniu przez NCBiR prawa. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił orzekając jak wyroku.