VIII SA/Wa 42/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku P. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. P. S. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]. Rozstrzygnięciem tym organ uchylił w całości decyzję administracyjną z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania i orzekł o wysokości nienależnie pobranych płatnościach z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na kwotę [...] zł. W skardze skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na fakt, iż rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zależeć będzie od orzeczenia Sądu w sprawie zainicjowanej skargą na decyzję [...] z dnia [...] lipca 2015 r. oraz, że wykonanie decyzji spowoduje powstanie niepowetowanej szkody u skarżącego poprzez naliczanie dalszych odsetek, uszczupli skromne środki przeznaczone na utrzymanie, jak i spowoduje brak możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może – po przekazaniu mu skargi - na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzedzić należy analizą przedstawionego uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym powyżej przepisie. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być szczegółowo uzasadniony. Konieczna jest też spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. W świetle powyższej regulacji należy podkreślić, że strona skarżąca była zobowiązana wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie wniosku winno bowiem wskazywać na okoliczności uzasadniające jego żądanie, przy czym okoliczności te muszą mieć charakter zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu jest zasadne w stosunku do skarżącej. Twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi (por. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2006 r., s. 188). W ocenie Sądu, rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. We wniosku skarżącego brak jest uzasadnienia wskazującego na istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Samo gołosłowne twierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie niepowetowanej szkody u skarżącego, uszczupli skromne środki przeznaczone na utrzymanie, jak i spowoduje brak możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, nie jest wystarczające dla przyjęcia, że wystąpiły określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skarżący nie dołączył dokumentacji, która obrazowałaby jego sytuację finansową i majątkową. Sąd nie mógł więc zweryfikować, czy rzeczywiście sytuacja skarżącego jest na tyle trudna, że nie jest on w stanie spłacić ciążącego na nim zobowiązania w kwocie [...] zł z własnych zasobów. W tym miejscu wskazać należy, iż w orzecznictwie przyjmuje się, że obowiązek uregulowania należności w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, łączy się z obniżeniem jego dochodu, co może niewątpliwie pogorszyć jego sytuację finansową, ale nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków. Te przesłanki mają bowiem swe następstwo jeżeli powstała szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, nie będzie możliwe przywrócenie wcześniejszego stanu rzeczy lub przywrócenie do stanu poprzedniego będzie możliwe, ale po długim czasie oraz przy dużych nakładach. Warto również przypomnieć prezentowany w orzecznictwie pogląd, iż rodzaj nałożonego przez zaskarżoną decyzję obowiązku, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalne. W przypadku uchylenia decyzji, uiszczona należność podlega bowiem zwrotowi (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt I GZ 217/11, publik. Lex nr 1149086). W tej sytuacji należy stwierdzić, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.