VIII SA/Wa 437/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna /sprawozdawca/, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2010 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie ; 2) stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. 1. Przedmiotem skargi S.G. wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] kwietnia 2009 r. znak [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta R. z [...] października 2008 r. uznające za nieuzasadnione zarzuty S.G. na postępowanie egzekucyjne prowadzone przeciwko niemu na podstawie [...] tytułów wykonawczych: 1) [...] na kwotę [...] zł z [...].12.2004r. za parkowanie samochodu w strefie płatnego parkowania w okresie styczeń - luty 2001, 2) [...] na kwotę [...] zł z [...].12. 2004 r. za parkowanie w okresie od kwietnia do września 2001, 3) [...] na kwotę [...] zł z [...].01.2005 r. za parkowanie w okresie październik - listopad 2001, 4) [...] na kwotę [...] zł z [...].01.2005 r. za parkowanie w grudniu 2001. 1.1. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Wyżej wskazane tytuły wykonawcze wystawiono z tytułu nieuiszczonych opłat za postój samochodu o numerze rejestracyjnym [...] stanowiącego własność ojca skarżącego - J.G. w strefie płatnego parkowania w poszczególnych dniach wszystkich miesięcy 2001 roku. Upomnienia dotyczące tych tytułów wykonawczych wysłano skarżącemu w listopadzie 2004 na adres ul. S. [...] R., będący adresem zameldowania skarżącego. Wszystkie zostały dwukrotnie awizowane, nie podjęte w terminie. Upomnienia zostały uznane za doręczone. Organ próbował dokonać zajęcia wynagrodzenia skarżącego u pracodawcy - bezskutecznie, próbował też zająć udziały skarżącego w spółce [...] sp. z o.o. – również bezskutecznie. Pismem z [...] grudnia 2006 r. skarżący poinformował, że dowiedział się o tytułach wykonawczych z postanowienia sądu odmawiającego wpisania do KRS zajęcia jego udziałów w spółce, wniósł o doręczenie mu tych tytułów. 1.2. Pismem z dnia [...] grudnia 2006 r. (wniesionym [...] grudnia 2006 r.) S.G. wniósł skargę na czynności egzekucyjne i zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (tak sam określi swoje pismo). W piśmie tym wskazał na niekonstytucyjność przepisów stanowiących podstawę nałożenia na niego opłat będących przedmiotem postępowania egzekucyjnego i utratę mocy tych przepisów od 30 listopada 2003 r. zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Zarzucił też bezskuteczność doręczeń upomnień pod adres zameldowania w R. przy ul. S., który nie był w tym okresie jego faktycznym adresem zamieszkania. Ponadto wskazał, że właścicielem pojazdu był jego ojciec – J.G., na którym wymuszono wskazanie S.G. jako faktycznego dysponenta pojazdu w przedmiotowym okresie, co nie było – jego zdaniem – zgodne z prawdą. 1.3. Postanowieniem z [...] stycznia 2007 r. Prezydent Miasta R. traktując pismo S.G. z [...] grudnia 2006 r. jako zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, zarzuty te uznał za nieuzasadnione. Wskazał, że uznając S.G. za zobowiązanego oparto się na wskazaniu go jako użytkownika samochodu przez ojca – J.G., właściciela samochodu. Organ stwierdził, że Trybunał Konstytucyjny uznał moc obowiązującą przepisów o opłatach za parkowanie do 30 listopada 2003 r. i w tym właśnie okresie mieszczą się przedmiotowe w sprawie opłaty. Wskazano też orzeczenia sądów administracyjnych, zgodnie z którymi okoliczność, że egzekucja toczy się po dacie utraty mocy obowiązującej przedmiotowych przepisów nie ma znaczenia, skoro obowiązki (opłaty) nałożono w czasie, kiedy stosowne przepisy materialnoprawne jeszcze obowiązywały. Organ podniósł, że upomnienia były skutecznie doręczane na adres zamieszkania wynikający zarówno z zameldowania, ale wskazywany też przez ojca skarżącego. 1.4. Pismem z [...] lutego 2007 r. skarżący wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. zażalenie na postanowienia organu pierwszej instancji z [...] stycznia 2007 r. wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W zażaleniu podnosił bezskuteczność doręczania mu upomnień na adres przy ul. S.. Ponownie powołał się na niekonstytucyjność przepisów, ich uchylenia i prowadzenie postępowania egzekucyjnego co do obowiązków nie mających w chwili wszczęcia egzekucji podstaw prawnych na skutek utraty mocy obowiązującej przepisów w związku z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego. 1.5 Postanowieniem z [...] lutego 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze traktując pismo S.G. złożone [...] grudnia 2006 r. jako skargę na czynności egzekucyjne, nie uwzględniło tej skargi. 1.6. Drugim postanowieniem z [...] lutego 2007 r. nr [...] SKO rozpoznając zażalenie S.G. na postanowienie Prezydenta Miasta R. z [...] stycznia 2007 r. traktowane jako stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie w pierwszej instancji. SKO uznało, że Prezydent jest jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, dlatego jego postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym było bezprzedmiotowe, 1.7. Postanowieniem z [...] kwietnia 2007 r. nr [...] po rozpoznaniu zażalenia S.G. na postanowienie [...] z [...] lutego 2007 r. nie uwzględniające skargi na czynności egzekucyjne Prezydenta Miasta R. SKO uchyliło zaskarżone postanowienie i umorzyło postępowanie organu I instancji. Uznano, iż nietrafnie potraktowano pismo skarżącego z [...] grudnia 2006 r. jako skargę, o której mowa w art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, lecz należało je potraktować jako zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego i powinno być rozpoznane w trybie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 2.1. Prezydent Miasta R. postanowieniem z [...] kwietnia 2007 r. uznał za nieuzasadnione zarzuty skarżącego zgłoszone pismem z [...] grudnia 2006 r. Ponownie podniósł, że uznając S.G. za zobowiązanego oparto się na wskazaniu go jako użytkownika samochodu przez ojca – J.G., właściciela samochodu. Organ wskazał, że Trybunał Konstytucyjny uznał moc obowiązującą przepisów o opłatach za parkowanie do 30 listopada 2003 r., i w tym właśnie okresie mieszczą się przedmiotowe w sprawie opłaty. Wskazano też orzeczenia sądów administracyjnych, zgodnie z którymi okoliczność, że egzekucja toczy się po dacie utraty mocy obowiązującej przedmiotowych przepisów nie ma znaczenia, skoro obowiązki (opłaty) nałożono w czasie, kiedy stosowne przepisy materialnoprawne jeszcze obowiązywały. Organ podniósł, że upomnienia były skutecznie doręczane na adres zamieszkania wynikający zarówno z zameldowania, ale wskazywany też przez ojca skarżącego. 2.2. Skarżący pismem z [...] maja 2007 r. wniósł do SKO zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta R. z [...] kwietnia 2007 r. Powtarzał wcześniej prezentowaną argumentację, która została przytoczona powyżej w uzasadnieniu. 2.3. SKO postanowieniem z [...] lipca 2007 r. na skutek rozpoznania zażalenia skarżącego uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta R. z [...] kwietnia 2007 r. uznając, że organ pierwszej instancji nie ustosunkował się do wszystkich argumentów podnoszonych przez skarżącego, w szczególności do tego, że według skarżącego przedmiotowy pojazd nie mógł być wykorzystywany przez niego we wskazywanych w upomnieniach terminach, kiedy to według tych upomnień miał być parkowany w strefie płatnego postoju. 3. Przeprowadzając ponownie postępowanie przesłuchano świadków wystawiających zawiadomienia - wezwania pozostawiane za wycieraczką samochodu w miejscu parkowania bez wniesienia wymaganych opłat. Nie przesłuchano świadka wskazywanego przez skarżącego – Pana K.G., u którego rzekomo miał przebywać samochód w czasie, gdy były wystawiane wezwania do opłat za parkowanie w strefie płatnego parkowania. Nie przesłuchano też właściciela samochodu – J.G., który zmarł w 2008 r. W wyniku dokonanych ustaleń postanowieniem z [...] października 2008 r. nr [...] (doręczonym skarżącemu [...] grudnia 2008 r.) Prezydent Miasta R. uznał zarzuty S.G. zgłoszone pismem z [...] grudnia 2006 r. za nieuzasadnione. Organ nie zgodził się z argumentacją skarżącego, że przedmiotem egzekucji są opłaty nie mające podstaw prawnych na skutek uchylenia przez Trybunał Konstytucyjny jako sprzecznych z Konstytucją przepisów rozporządzenia będącego podstawą uchwały Rady Miejskiej o opłatach parkingowych. Podniósł, że Trybunał utrzymując w mocy niekonstytucyjne przepisy do 30 listopada 2003 r. usankcjonował nakładanie do tego czasu opłat parkingowych na podstawie dotychczasowych przepisów. Organ powołał się na orzeczenia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Bydgoszczy z 10 maja 2005 sygn. akt II SA/Bd 754/04 i w Warszawie z 26.10.2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2259/05. Za nieuprawnione organ uznał kwestionowanie tytułów wykonawczych dotyczących opłat za parkowanie w trybie przepisów właściwych dla decyzji administracyjnych. Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia upomnień, organ wskazał, że wysyłał upomnienia skutecznie na adres zameldowania skarżącego. Taki też adres wskazywał jego ojciec J.G. pismem z [...].09.2001 r., a także sam skarżący w swoich pismach z [...].11.2006 r. i [...].12.2006 r. Uznając skarżącego za osobę dysponującą pojazdem w okresie parkowania w strefie płatnego postoju, organ oparł się na pismach właściciela pojazdu z [...].06.2001 r., z [...].04.2003 r. i z [...].04.2004 r. Organ nie uznał pisemnego oświadczenia K.G. za dowód tego, iż w przedmiotowym okresie pojazd uszkodzony znajdował się na jego posesji, gdyż mimo wezwań nie zgłaszał się on w celu złożenia zeznań, a poza tym oświadczenie to stało w sprzeczności z treścią wezwań i zeznań świadków wystawiających te wezwania. Organ zaznaczył, że pismem z [...] listopada 2005 r. wykonano zajęcie wynagrodzenia za pracę skarżącego, tym samym zgodnie z art. 26 § 5 pkt 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zmianami, dalej: "ustawa egzekucyjna") przerwany został bieg terminu przedawnienia. Postanowieniem z [...] stycznia 2009 r. nr [...] (doręczonym skarżącemu [...] lutego 2009 r.) Prezydent Miasta R. odmówił uzupełnienia postanowienia Nr [...] z [...].10.2008 r. o wnioskowane przez skarżącego wyjaśnienie podstaw prawnych rozstrzygnięcia i uzasadnienia dokonanych czynności w roku 2008 r. bez udziału strony. Wniosek o uzupełnienie skarżący wniósł [...] grudnia 2009 r. (data stempla pocztowego). Odpis tego postanowienia skarżący otrzymał. 4. Skarżący pismem z [...] lutego 2009 r. (wniesionym w tym samym dniu – data stempla pocztowego na kopercie) wniósł zażalenie na Postanowienie Prezydenta Miasta R. Nr [...] z [...] października 2008 r. i nr [...] z [...] stycznia 2009 r. Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu, że narusza przepisy prawa materialnego, gdyż opłaty za parkowanie mogły być pobierane dopiero na mocy ustawy z 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych. Ponowił w tym zakresie wcześniej wskazywaną argumentację odnoszącą się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 10 grudnia 2002 r. Zarzucił też szereg naruszeń przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 10, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., polegających na: 1) dokonaniu ustaleń faktycznych w oparciu o rażąco wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, w tym przesłuchanie [...] świadków przez nieuprawnioną do tych czynności księgową z naruszeniem reguł określonych w art. 67, art. 68 § 1 i 2, art. 69 i art. 79 kpa, polegającym na braku elementów obligatoryjnych wymaganych dla tych czynności, braku powiadomienia stron o tych czynnościach, 2) wysyłaniu zawiadomień i wezwań o treści niezgodnej z prawem, naruszających przepisy art. 50 i art. 54 k.p.a., 3) samowolne wznowienie postępowania przez księgową [...] wbrew regułom wskazanym w art. 149 k.p.a., 4) niewyjaśnienie, dlaczego organ odmówił wiarygodności oświadczeniu K.G., oraz pominięcie oświadczenia J.G. o stosowaniu wobec niego przymusu i presji przez urzędników miejskich, 5) brak w aktach sprawy stanowiska Wydziału Infrastruktury niezbędnego – zdaniem skarżącego – do rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący podtrzymał zarzuty, że upomnienia na które powołuje się organ (doręczone [...],[...] i [...] listopada 2004 r.) nie zostały skutecznie doręczone, gdyż miejsce zameldowania skarżącego nie było tożsame z miejscem zamieszkania. Twierdził ponadto, że skoro organ nie znał miejsca zamieszkania skarżącego, to mógł mu doręczyć pisma do miejsca pracy, które organ mógł ustalić i co uczynił przy czynnościach egzekucyjnych. Zdaniem skarżącego nie było prawdą, że jego ojciec w piśmie z [...].09.2001 r. wskazał adres zamieszkania skarżącego, lecz swój. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków na okoliczność, że nie zamieszkiwał w 2004 r. pod adresem zameldowania przy ul. S. [...] w R., oraz dowodu z pisma J.G. z [...].08.2007 r. na okoliczność potwierdzającą błąd co do faktu, iż S.G. jest odpowiedzialny za parkowanie samochodu [...] w strefie płatnego parkowania w 2001 r. 5. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. w będącym przedmiotem skargi rozpoznawanej przez Sąd w sprawie niniejszej postanowieniu z [...] kwietnia 2009 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta R. z [...] października 2008 r. znak [...]. Zdaniem SKO skarżący wskazał następujące zarzuty spośród wymienionych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji: a) niedopuszczalność egzekucji, b) nieistnienie obowiązku, c) brak uprzedniego doręczenia upomnienia, d) zastosowanie dolegliwego środka egzekucyjnego, e) błąd co do osoby zobowiązanego. Organ odwoławczy stwierdził, że pobieranie opłat za parkowanie w strefie płatnego postoju było zgodne z prawem, wynikało z uchwały Rady Miejskiej w R. nr [...] z [...] listopada 2000 r. wydanej na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 5 lipca 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych (Dz. U. nr 89 poz. 416), wydanego na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 13 ust. 1 i ust 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych. SKO uznało za prawidłowe ustalenie, że pojazd rzeczywiście parkował w strefie płatnego postoju w określonych terminach. Wskazał, że to w interesie skarżącego było zaprezentowanie przekonywujących dowodów na potwierdzenie okoliczności wykluczających ten fakt, to jest potwierdzających, że w tym czasie pojazd był uszkodzony i stał na posesji K.G.. Organ przyznał, że protokoły z przesłuchania świadków – kontrolerów strefy, nie mogą stanowić dowodów w sprawie, jednak fakt parkowania pojazdu w określonym dniu i godzinie wystarczająco potwierdzają znajdujące się w aktach zawiadomienia – wezwania. Odnosząc się do zarzutu niedoręczenia skarżącemu upomnień, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że doręczenie tych upomnień z [...] listopada 2004 r. w trybie art. 44 kpa należy uznać za skuteczne, skoro były wysłane na adres zameldowania skarżącego w R., który to adres został wskazany przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w piśmie z [...] września 2005 r. jak również przez samego skarżącego w jego piśmie do Biura Windykacji Urzędu Miejskiego z [...] grudnia 2006 r. 6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. oraz utrzymanego tym postanowieniem w mocy postanowienia Prezydenta Miasta R. z [...] października 2001 r. Podtrzymał wcześniejsze swoje zarzuty, w tym: a) brak uprzedniego doręczenia upomnień zgodnie z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, b) błąd co do zobowiązanego, c) niedopuszczalność wszczęcia postępowania egzekucyjnego w sprawie opłat za postój pojazdów w strefie płatnego parkowania w R. na podstawie uchwały Rady Miejskiej w R. nr [...] z [...].11.2000 r. oraz ustawy o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w 2001 r. Zarzucił też naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie doręczenia zaskarżonego postanowienia SKO jego pełnomocnikowi. Podnosząc kolejny zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. wskazał, że organ drugiej instancji był zobowiązany rozpatrzeć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu postanowienia, powinien też usunąć naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego, których dopuścił się organ pierwszej instancji, a tego nie uczynił. Skarżący zarzucił też naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., bowiem w zaskarżonym postanowieniu zabrakło uzasadnienia prawnego, wyjaśnienia podstawy prawnej postanowienia z przytoczeniem przepisów prawa, w szczególności zarzucił brak powołania przepisów prawa materialnego dotyczących rozstrzygnięcia sprawy. Jego zdaniem było to wynikiem pozorności i niepełności uzasadnienia. Uzasadnienie to skarżący uznaje również za nieprzekonywujące. Wskazuje, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołano przepis art. 13 ust. 2b ustawy o drogach publicznych, który to przepis wszedł w życie od 1 stycznia 2002 r. (na podstawie przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym Dz. U. Nr 125, poz. 1371), a więc po okresie istotnym dla sprawy. Skarżący podtrzymał zarzuty, iż na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 10 grudnia 2002 r. sygn. akt P 6/02 o niezgodności z Konstytucją rozporządzenia Rady Ministrów z 27.06.2000 r. stanowiącego podstawę wydania Uchwały Rady Miejskiej w R. z [...].11.2000 r. nr [...], egzekucja opłat za parkowanie jest niedopuszczalna. 7. Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. W odpowiedzi na skargę organ nie ustosunkował się merytorycznie do zarzutów stwierdzając, że skarga nie zawiera nowych zarzutów w stosunku do wskazanych w zażaleniu, zaś w zaskarżonym skargą postanowieniu organ ustosunkował się do wszystkich tych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona, jednak z niektórych tylko przyczyn w niej wskazywanych. Przede wszystkim należy zauważyć, że skarżący od samego początku podnosił obok innych zarzutów zarzut błędu co do osoby zobowiązanego, to jest zarzut wskazany w art. 33 pkt 4) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ustalenia faktyczne co do nałożenia opłat za parkowanie, o których mowa w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z 27 czerwca 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych i uchwały Rady Miejskiej w R. nr [...] z [...] listopada 2000 r. powinny się sprowadzać do ustalenia dwóch kwestii: 1) kiedy samochód parkował w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłat, 2) kto był parkującym ten samochód. Zwłaszcza to drugie ustalenia powinno być dokonane w sposób nie budzący wątpliwości, jeśli opłatami ma być obciążona osoba nie będąca właścicielem samochodu, a skarżący takim właścicielem nie był, co jest poza sporem. Ustalenie, że skarżący był osoba parkującą samochód w terminach wskazanych w kwestionowanych tytułach wykonawczych i upomnieniach wynikać ma z trzech pisemnych oświadczeń ojca skarżącego – J.G. z [...].06.2001 r., z [...].04.2003 r. i z [...].04.2004 r. Sąd nie jest w stanie w żaden sposób odnieść się do treści oświadczeń z [...].06.2001 r. i [...].04.2003 r., bowiem nie ma ich w dołączonych do sprawy aktach administracyjnych. Nie wiadomo czy były te oświadczenia znane Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w R.. Nie wdając się w treść oświadczenia J.G. z [...].09.2001 r. (które SKO powołuje jako dowód na ustalenie korzystania z samochodu przez Skarżącego) można jednak stwierdzić, że nie mogło się odnosić do zdarzeń przyszłych, a przecież przedmiotowe postanowienia dotyczy również parkowania samochodu po tej dacie. Z oświadczenia tego wynika jedynie, że jego autor J.G. nie używał samochodu w "wyszczególnione dni", nie wynika jednak czy i kto wtedy samochodu używał. Oświadczenie to w swej zasadniczej treści dotyczy tylko adresu S.G.. Również pismo J.G. z [...] kwietnia 2004 r. nie wskazuje jednoznacznie, że skarżący korzystał z samochodu w 2001 r., a więc w okresie przedmiotowym dla sprawy. Pisze on tylko: "w okresie do [...].02.2003 r. również użyczałem samochodu o numerze rejestracyjnym [...] S.G.". Nie wiadomo czy okres "do [...].02.2003r. to również okres 2001, oraz czy użycie słowa "również" oznacza, że S.G. był jednym spośród korzystających w tym okresie z samochodu czy też jedynym korzystającym. Organy zdają się nie zauważać treści innych pism J.G. (znajdujących się w aktach sprawy pism z [...] sierpnia 2007 r., pisma bez daty stanowiącego załącznik nr [...] do zażalenia skarżącego), w których J.G. stwierdza, że jego syn (skarżący) nie korzystał z przedmiotowego samochodu. Do pism tych jako dowodów na poparcie twierdzeń przeciwnych niż będące podstawą przyjętych przez organy ustaleń faktycznych, SKO w ogóle się nawet nie ustosunkowuje. Uwaga organu zdaje się koncentrować tylko na ustaleniu nieprawdziwości twierdzeń skarżącego o tym, że samochód w przedmiotowym okresie miał być niesprawny i parkowany długotrwale na posesji K.G.. Ustalenie nieprawdziwości twierdzeń skarżącego o niesprawności samochodu nie może jednak przesądzać o tym, że skarżący we wszystkich wskazanych w upomnieniach dniach parkował bez uiszczenia opłat nie będący jego własnością samochód. Wskazana wadliwość w dokonaniu ustaleń faktycznych, brak ustosunkowania się do dowodów świadczących o tym, że w przedmiotowym okresie skarżący nie dysponował samochodem swego ojca, przy jednoczesnym braku w aktach sprawy pism J.G., na których organy oparły zasadnicze ustalenia faktyczne, stanowi w ocenie sądu istotne naruszenie zasady prawdy obiektywnej zawartej w art. 7 k.p.a. i obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nałożonego przepisem art. 77 § 1 k.p.a. Takie naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż usuniecie tej wadliwości postępowania mogłoby prowadzić do zmiany podstawowego dla sprawy ustalenia faktycznego, a tym samym do całkowicie odmiennego rozstrzygnięcia. Dlatego też naruszenie to stanowi podstawę uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami – dalej: p.p.s.a.). Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego co do nieprawidłowości doręczenia upomnień na adres pozwanego R. ul. S. [...]. Organ doręczając upomnienie na ten adres miał prawo przyjąć domniemanie, że adres zameldowania jest adresem zamieszkania. Skarżący tego domniemania nie obalił chociażby poprzez wskazanie okoliczności uprawdopodabniających jego faktyczne zamieszkiwanie w tym czasie w innym miejscu chociażby np. przez wskazanie umowy wynajmu mieszkania pod innym adresem, udowodnienie stałej pracy w miejscu na tyle odległym od R., że uniemożliwiało to zamieszkiwanie w tym samym czasie pod adresem zameldowania itp. Sąd nie podziela też argumentacji skarżącego co do braku podstaw materialnoprawnych do nałożenia opłat za parkowanie wynikających z przywołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Sąd w składzie rozpoznającym tą sprawę podziela w tym zakresie stanowisko organów, że Trybunał Konstytucyjny uznał moc obowiązującą przepisów o opłatach za parkowanie do 30 listopada 2003 r., a skoro w tym właśnie okresie mieszczą się przedmiotowe w sprawie opłaty, to nie można mówić o braku podstaw prawnych do ich wymierzenia. Sąd podziela też poglądy sądów administracyjnych przywołanych przez organ, zgodnie z którymi okoliczność, że egzekucja toczy się po dacie utraty mocy obowiązującej przedmiotowych przepisów nie ma znaczenia, skoro obowiązki (opłaty) nałożono w czasie, kiedy stosowne przepisy materialnoprawne jeszcze obowiązywały. Organ rozpoznając sprawę ponownie dokona ponownej wnikliwej analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie i rozpatrzy jego uzupełnienie również o inne dowody nie znajdujące się w aktach sprawy w celu ustalenia podstawowej dla sprawy okoliczności, czy skarżący S.G. we wszystkich przypadkach parkowania samochodu nr rej [...] w okresach wymienionych w przedmiotowych dla sprawy upomnieniach i tytułach wykonawczych był użytkownikiem dysponującym samochodem i parkującym go bez uiszczania należnych opłat. Organ zobowiązany jest uwzględnić w tym zakresie również wnioski dowodowe skarżącego. Ocenie organu muszą być poddane zarówno dowody wskazujące na to, że to skarżący był w tych okresach dysponentem samochodu, jak i dowody przeciwne. Analiza ta musi obejmować wyjaśnienie, dlaczego dowody potwierdzające stan faktyczny przyjęty przez organ zostały uznane za wiarygodne, a dlaczego za niewiarygodne uznano dowody wskazujące na okoliczności przeciwne. Wyrażony przez Sąd powyżej pogląd co do tego, że nie zostało obalone domniemanie skuteczności doręczenia upomnień skarżącemu na adres zameldowania w 2004 r. przy ul. S., nie stoi na przeszkodzie prowadzeniu postępowania dowodowego dla obalenia tego domniemania w celu wykazania, że skuteczne doręczenie upomnień nie miało wtedy miejsca. Takie postępowanie dowodowe powinno być jednak uzależnione przede wszystkim od ewentualnej inicjatywy dowodowej skarżącego w tym zakresie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając jako organ drugiej instancji rozważy, czy przeprowadzić postępowanie dowodowe według wskazanych przez Sąd wytycznych w celu zakończenia go postanowieniem o jakiej mowa w art. 138 § 1 k.p.a., czy też uchylić postanowienie pierwszoinastancyjne i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., przy czym w tym ostatnim przypadku organ pierwszej instancji będzie związany wskazówkami Sądu wyżej omówionymi. Biorąc to wszystko pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. i art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.