VIII SA/Wa 438/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M., Z. J. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. M., Z. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] marca 2011r. (data nadania) skarżące, reprezentowane przez fachowego pełnomocnika, wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powołaną wyżej decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Jednocześnie skarżące wniosły o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, iż realizacja inwestycji może spowodować negatywne i nieodwracalne skutki. Podniosły, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z prawem oraz narusza interesy osób trzecich, zaś uwzględnienie skargi spowoduje konieczność wszczęcia odrębnego postępowania, którego celem będzie przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego. Pismem z dnia [...] maja 2011 r. (data nadania w placówce pocztowej) pełnomocnik skarżących podtrzymał wniosek zawarty w skardze o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dodał, w że przypadku braku wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, inwestor może doprowadzić do wzniesienia budynku, co będzie równoznaczne z wystąpieniem trudnych do odwrócenia skutków wykonania decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, określone w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przytoczyła żadnych konkretnych argumentów i nie przedstawiła żadnych dowodów. Sąd podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sad Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 stycznia 2011r., sygn. akt II OZ 1335/10, że do stwierdzenia spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam fakt wskazania na rażące naruszenie prawa przy wydawaniu przedmiotowej decyzji (Lex nr 686652). Ponadto wskazać należy, że ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez sąd ponosi jedynie inwestor i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego, w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2010r., sygn. akt II OZ 727/10, Lex nr 663809). Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. W realiach niniejszej sprawy brak jest wystarczających podstaw do kontynuowania postępowania w niniejszej, incydentalnej sprawie. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.