VIII SA/Wa 438/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk /sprawozdawca/, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A. M., Z. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2010 r. Starosta P. działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm., zwana dalej Prawo budowlane) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej kpa) po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...].07.2010 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia dla Przedsiębiorstwa Budowlanego [...][...] Sp. z o. o., ul. K. [...],[...] W., na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym o powierzchni zabudowy: [...]m2, powierzchni użytkowej (mieszkań): [...]m2, kubaturze brutto: [...]m3, liczbie lokali: [...] oraz szczelnego zbiornika retencyjnego na wody opadowe o pojemności [...] m3, kategorii obiektu: XIII, VIII, adres inwestycji: działka nr ew. [...], obręb nr [...], ul. Ż. [...], P.; z zachowaniem warunków określonych zgodnie z art. 36 ust. 1, art. 42 ust. 1 i 2, art. 43 ust. 1 i 3 ustawy - Prawo budowlane. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu [...].07.2010 r. wpłynął wniosek Inwestora o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz zjazdu z drogi gminnej. W dniu [...].07.2010 r. Inwestor przedłożył wniosek o zmianę nazwy zamierzenia budowlanego na: budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz szczelnego zbiornika retencyjnego na wody opadowe o pojemności [...] m3. Zawiadomieniem z dnia [...].07.2010 r., zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane, powiadomiono o toczącym się przed organem postępowaniu administracyjnym, w sprawie udzielenia przedmiotowego pozwolenia na budowę. W terminie wyznaczonym do składania uwag i wniosków wpłynęły pisma: w dniu [...].07.2010 r. Pana M. T., w dniu [...].08.2010 r. Pani A. Z. reprezentującej Wspólnotę Mieszkaniową Ż. oraz Pani A. M. i Pani Z. J.. W odpowiedzi na uwagi zawarte w pismach i wnioskach na zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę organ udzielił adresatom wyczerpujących odpowiedzi odrębnymi pismami. W dniu [...].09.2010 r. Starosta postanowieniem nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia w terminie 14 dni od dnia otrzymania, nieprawidłowości i braków merytorycznych. Inwestor otrzymał postanowienie w dniu [...].09.2010 r. i w obowiązującym terminie, tj. w dniu [...].09.2010 r., złożył poprawnie i kompletnie uzupełnioną dokumentację. Wobec powyższego oraz zgodności wniosku o pozwolenie na budowę z wymaganiami określonymi w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, organ orzekł jak w sentencji decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji złożyły A. M.i Z. J.. Wniosły o unieważnienie w/w decyzji ponieważ projektowana inwestycja nie spełnia wymogów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] - Rady Miejskiej w P. z dn. [...].11.2003 r.) oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (z późniejszymi zmianami) w zakresie : 1 - usytuowania budynku Według projektu najmniejsze oddalenie ściany budynku z oknami od granicy ich działki wynosi [...] m. Podniosły, że nie zgadzają się na lokalizację budynku wielorodzinnego wzdłuż granicy ich działki w odległości mniejszej niż 4 m. Usytuowanie tego budynku na działce zaprojektowano niezgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. i późniejszymi zmianami a w szczególności zmianami wprowadzonymi Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. - dotyczy § 9.1; §9.3 i §12.1. Zgodnie ze zmienionym §12.1. budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej działki, przy czym zgodnie ze zmienionym § 9.3 odległość budynku od granicy działki budowlanej mierzy się w poziomie w miejscu ich najmniejszego oddalenia z uwzględnieniem ocieplenia, tynku itp. Taka lokalizacja budynku wielorodzinnego o wysokości [...] m wzdłuż całej wschodniej granicy ich działki w odległości [...] m powoduje znaczne obniżenie jej wartości. Powoduje to ograniczenia w sposobie jej użytkowania i zagospodarowania (planowanie inwestycji) jak również narusza ich prywatną własność oraz przestrzeń. 2 - wyliczenia i określenia współczynnika intensywności zabudowy netto. Inwestor wyliczył wskaźnik intensywności zabudowy netto wg definicji określonej w standardach urbanistycznych, które stosuje się wyłącznie, gdy nie ma opracowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Normy te nie są zachowane w sytuacji zastosowania definicji przedstawionej przez Urząd Miasta i Gminy. 3 – wyliczenia wielkości powierzchni biologicznie czynnej - poniżej 25%. Inwestor do powierzchni biologicznie czynnej zaliczył część powierzchni działki budowanej kubaturowo w głąb gruntu. Dotyczy to powierzchni przy drzwiach wejściowych budynku (rysunek [...]- rzut garażu podziemnego i [...]-rzut parteru). Poza tym powierzchnia ta była w toku postępowania zmieniana przez projektantów co rodzi wątpliwości co do rzetelności przeprowadzonych obliczeń. Poza tym zarzucono, iż na terenie przedmiotowej działki nie zaplanowano miejsc na krótki postój dla mieszkańców i gości. 5 - odprowadzenie wód opadowych z nieprzepuszczalnych powierzchni (części stropu garażu wystającego poza obrys nadziemnej części budynku) do gruntu - niezgodne z §12.4 -m.p.z.p. Odwołujące się oświadczyły, że w czasie ulewnych dreszczów (obecnie często występujących) przy obecnych planach zabudowy sąsiedniej działki zachodzi obawa, że ich działka ulegnie podtopieniu, gdyż grunt nie będzie w stanie przyjąć dodatkowej wody z w/w działki. Poinformowały, że z perspektywy wielu lat użytkowania tych gruntów wielokrotnie u sąsiadów występowały podtopienia budynków z powodu wysokiego poziomu wód gruntowych. Nierozwiązanie problemu odprowadzenia wody opadowej z powierzchni garażu niezabudowanego - spowoduje podtopienie ich domu na co nie wyrażają zgody (budynek ich budowany w latach 60-tych nie ma izolacji przeciwwilgociowej). Decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2011r. Wojewoda [...] biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy uznał, iż odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów obowiązującego w tym zakresie prawa. Przedmiotowa decyzja została wydana na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane. W oparciu o przepisy tej ustawy pozwolenie na budowę wydawane jest temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z akt sprawy wynika, że inwestor złożył wymagany wniosek i stosowne oświadczenie w tej sprawie. Organ I instancji, wydając decyzję prawidłowo uznał, że przedstawiony projekt budowlany inwestycji odpowiada wymaganiom określonym w art. 35 Prawa budowlanego. W myśl art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy (...) projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych (...) zapewniając m.in.: poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich - pkt 9. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się, że w celu oceny, czy nie zostały naruszone interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego, konieczne jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno-budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Równocześnie jednak zasada ochrony interesów osób trzecich podlega ograniczeniom wynikającym z ustaw, w tym m. in. z przepisów ustawy - Prawo budowlane. Nie można bowiem dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w Prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek. Zdaniem organu odwoławczego, organ rozpoznając wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę ww. inwestycji prawidłowo wyważył interesy stron uczestniczących w przedmiotowym postępowaniu, opierając się o przepisy prawa, w tym m. in. o warunki techniczne przewidziane w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), a także o przepisy rozdziału 4 ustawy – Prawo budowlane. W ocenie organu odwoławczego wszystkie wymogi określone w prawie budowlanym zostały spełnione. Projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony przez kompetentną osobę. Zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane od 11 lipca 2003 r. obowiązuje zasada wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany "projektanta" i "osoby sprawdzającej", którzy na str. [...] projektu budowlanego oświadczyli, że projektowany wielorodzinny budynek mieszkalny z garażem, zlokalizowany w P. przy ul. Ż. [...], w branżach konstrukcyjnej, elektrycznej, instalacji wodno-kanalizacyjnej, co., gazowej, wentylacji garażu oraz zbiornik retencyjny na wody opadowe dla tego budynku zostały sporządzone zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. W postępowaniu pierwszoinstancyjnym wykazano, iż projektowana budowa nie wprowadza ograniczeń, wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis §12 tegoż rozporządzenia stanowi, że: "12.1. Jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271 - 273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: l) 4m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennym lub drzwiowymi w stronę tej granicy. 5. Odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż: 1)1,5m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa. 7. Odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną do podziemnej części budynku, a także do budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu nie ustala się. " W projekcie zagospodarowania działki (rys. [...], str. [...]), stanowiącym załącznik do zaskarżonej decyzji, odległość ściany z otworami okiennymi od granicy z sąsiednią działką o nr ew. [...] wynosi nie mniej niż 4,0 m, mierząc z uwzględnieniem warstw wykończeniowych. Natomiast odległość [...] m, wskazana przez strony skarżące w odwołaniu, jest odległością od zaprojektowanych w budynku tarasów, dla których zgodnie z § 12 ust. 5 pkt 1 ww. rozporządzenia ustalono odległość nie mniejszą niż [...] m. Należy podkreślić, że nie są zasadne również zarzuty odwołania, które kwestionują zbliżenie części podziemnej do granicy działki Pani A. M. i Pani Z. J.. Zgodnie z § 12 ust. 7 powyższego rozporządzenia odległości takie nie zostały ustalone, co oznacza, że wybudowanie części podziemnej budynku jest dozwolone w dowolnej odległości od granicy działki. Ponadto należy stwierdzić, że projektowana zabudowa nie narusza także przepisu dotyczącego odległości określonego w § 13 ust. 4 ww. rozporządzenia, który stanowi, że: "Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej". A zatem, odległość między budynkiem projektowanym i budynkiem istniejącym na działce nr ew. [...] wynosząca [...] m spełnia ten warunek, albowiem przy wysokości budynku [...] m (wysokość przesłaniania [...] m) minimalna wymagana odległość ze względu na naturalne oświetlenie pomieszczeń wynosi tylko [...] m. Nadto organ odwoławczy wskazał, że projekt budowlany (rys. [...]do [...], str. [...]) zawiera "Analizę zacieniania", z której jednoznacznie wynika, iż projektowany budynek oraz budynki istniejące mają dostęp do światła dziennego zgodnie z § 60 ust. 1 i 2 tegoż rozporządzenia. Organ odwoławczy nie zgodził się też z poglądem skarżących jakoby przy wyliczaniu wskaźnika intensywności zabudowy netto nastąpiło "manipulowanie" wielkościami, które decydują o jego wysokości. Na terenie objętym zaskarżonym pozwoleniem na budowę obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru śródmieścia P. zatwierdzony Uchwałą Rady Miejskiej w P. Nr [...] z [...] listopada 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 6 poz. 270 z 12 stycznia 2004 r.). Jego ustalenia, co do maksymalnej wielkości wskaźnika (§ 43 ust.2 pkt 3 - str. 9b) zostały uwzględnione w projekcie budowlanym. W planie tym wskaźnik intensywności zabudowy netto ograniczono do 2, natomiast nie podano jego definicji. Stąd autorzy projektu obliczyli ten wskaźnik jako iloraz powierzchni netto kondygnacji naziemnych budynku i powierzchni działki otrzymując wielkość [...]<2 (str. [...] projektu). Natomiast w wykonaniu obowiązku nałożonego postanowieniem Starosty P. z dnia [...] września 2010 r. uzupełnili projekt budowlany, wyliczając wskaźnik intensywności zabudowy netto jako stosunek powierzchni ogólnej budynków do powierzchni terenu zabudowy netto, co pozwoliło uzyskać wielkość wskaźnika [...]<2. A zatem w powyższych przypadkach dotrzymana jest ustalona w planie wielkość wskaźnika. Również na podstawie definicji podanej przez Urząd Miasta i Gminy P. w piśmie z dnia [...] października 2010 r. skierowanym do skarżących można wyliczyć, że wskaźnik ten nie będzie przekroczony. Odnosząc się do zarzutu, podważającego rzetelność autorów projektu w kwestii ustalenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, to organ odwoławczy stwierdził, że konieczność jego zmiany wynikała również z obowiązku nałożonego ww. postanowieniem, dotyczącego przedstawienia bilansu powierzchni terenu. Ponieważ miejscowy plan zagospodarowania terenu nie wprowadza minimalnego procentowego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej na działce (str. [...] projektu), należało przyjąć wskaźnik podany w ww. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury: "§ 39. Na działkach budowlanych, przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną, budynki opieki zdrowotnej (z wyjątkiem przychodni) oraz oświaty i wychowania co najmniej 25 % powierzchni działki należy urządzić jako powierzchnię terenu biologicznie czynnego, jeżeli inny procent nie wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". A zatem nie może być wadą projektu budowlanego to, że w jego pierwotnej wersji podano wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wyższy od wskaźnika wyliczonego po dokonaniu zmian w tym projekcie. Dla organu odwoławczego istotne było bowiem to, że wyliczony wskaźnik nie jest mniejszy od 25 %. Inwestor na oddzielnym rysunku przedstawił bilans powierzchni terenu, z uwzględnieniem szczegółowych danych do ich wyliczenia i z wymiarowaniem wszystkich powierzchni poszczególnych elementów zagospodarowania, w zgodności z definicją powierzchni biologicznie czynnej, zawartą w § 7 ust. 9 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W zebranym materiale dowodowym nie znajdują także potwierdzenia zarzuty dotyczące zaprojektowanej ilości miejsc postojowych. Ilość miejsc parkingowych została wyliczona na podstawie wskaźników podanych w miejscowym planie (§ 43 ust.2 pkt 11), a bilans tych miejsc został przedstawiony na rys. [...] (str. [...] projektu). Natomiast poruszana w odwołaniu kwestia niezaplanowania dodatkowych miejsc na krótki postój nie wynika z obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. W decyzji zarządcy drogi z dnia [...] stycznia 2010 r., wyrażającej zgodę na zlokalizowanie zjazdu, zasygnalizowano jedynie, że w przypadku blokowania pasa jezdnego ul. Ż. przez pojazdy osób nie wjeżdżających do garażu, zarządca drogi zastrzega sobie prawo egzekwowania od właściciela obiektu dodatkowego zagospodarowania terenu pod potrzeby postojowe. Nieuzasadnione są również obawy skarżących, że podczas ulewnych deszczów ich działka zostanie podtopiona, w związku z projektowaną zabudową sąsiedniej działki. Zaprojektowany sposób odprowadzania wód opadowych wraz ze zbiornikiem retencyjnym, przedstawiono w projekcie budowlanym na rys. [...] (str. [...]) oraz na rysunkach (str. [...] i [...]). Na powyższych rysunkach widać, że wody opadowe gromadzone będą w szczelnym zbiorniku retencyjnym o pojemności [...]m3, a dopiero później w miarę możliwości odprowadzane do kanalizacji deszczowej, zgodnie z uzyskanymi warunkami technicznymi. Natomiast wody z terenu biologicznie czynnego oraz z części stropu garażu podziemnego będą odprowadzane bezpośrednio do gruntu. Sposób zagospodarowania wód deszczowych szczegółowo opisano w projekcie budowlanym na str. [...],[...],[...],[...],[...], gdzie autor projektu jednoznacznie stwierdził, że wody opadowe z terenu działki nr ew. [...] nie będą odprowadzane na działki sąsiednie. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożyły A. M. i Z. J. (dalej jako skarżące). Zaskarżonej decyzji zarzuciły: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez błędne przyjęcie, iż obiekt budowlany został zaprojektowany w sposób zapewniający poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, tj. skarżących jako współwłaścicielek działki sąsiadującej z działką, na której obiekt ma powstać; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez jego błędne zastosowanie polegające na niewłaściwym przyjęciu przez organy administracji publicznej, iż w pojęciu obowiązku sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mieści się obowiązek sprawdzenia wyliczeń i definicji przyjętych przy sporządzaniu projektu z obowiązującymi w tym zakresie normami, w szczególności rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zwane w uzasadnieniu rozporządzeniem) oraz jego niezastosowanie poprzez niesprawdzenie zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego: a) wyliczenie i definicja współczynnika intensywności zabudowy netto - niesprawdzenie definicji i poprawności dokonanych w projekcie wyliczeń; b) wyliczenie powierzchni biologicznie czynnej - niesprawdzenie poprawności dokonanych w projekcie wyliczeń; c) brak odprowadzenia wód opadowych z nieprzepuszczalnych powierzchni (części stropu garażu znajdującego się poza obrysem nadziemnej części budynku) do gruntu - niezgodność z § 12 ust 1 pkt. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w P. - zwany dalej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego); 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 9 pkt. 3 w zw. z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zwane w uzasadnieniu rozporządzeniem), poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało błędnym przyjęciem przez organ I Instancji a później także organ II Instancji punktu budynku od którego należałoby liczyć wymaganą odległość 4 m od granicy działki sąsiedniej. Wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazały, że zgodnie z treścią § 9 pkt. 1 wymagane w rozporządzeniu wymiary należy rozumieć jako uzyskane z uwzględnieniem wykończenia powierzchni elementów budynku, a w odniesieniu do szerokości drzwi - jako wymiary w świetle ościeżnicy. Pkt. 3 tegoż paragrafu stanowi, iż określone w rozporządzeniu odległości budynków od granicy działki budowlanej mierzy się w poziomie w miejscu ich najmniejszego oddalenia. Zgodnie zaś z § 12 ust. 1 pkt 1 odległość od granicy działki w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy powinna wynosić nie mniej niż 4 m. Mając powyższe przepisy na uwadze, uznać jednoznacznie należy, iż ich treść nie została zastosowana w przypadku sporządzania spornego projektu budowlanego. Według bowiem projektu najmniejsze oddalenie ściany budynku od granicy sąsiedniej działki wynosi [...] m. Z projektu ewidentnie można wyczytać, iż punktem, od którego winno się liczyć prawidłową odległość od sąsiedniej działki są ściany nośne budynku, a jednocześnie stanowiące ściany logii. Mając powyższe na uwadze, podniosły, iż takie usytuowanie budynku wielorodzinnego o wysokości [...] m wzdłuż całej wschodniej granicy działki stanowiącej własność skarżących w odległości [...] m - przy wymaganej odległości 4 m – powoduje znaczne obniżenie jej wartości, ale także ogranicza sposób jej użytkowania i zagospodarowania oraz narusza własność i prywatność skarżących, co skutkuje naruszeniem normy wyrażonej w § 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, tj. obowiązku poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich oraz § 9 pkt 3 w zw. z § 12 rozporządzenia. Powołując się na orzecznictwo sądowo-administracyjne wskazywały, że postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę spornego obiektu narusza ich uzasadniony interes. Odnosząc się do wyliczenia i określenia współczynnika intensywności zabudowy netto, wskazały, iż zgodnie z definicją przyjętą przez Urząd Miasta i Gminy P. wskaźnik ten należy wyliczyć w oparciu o całkowitą powierzchnię zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Wyliczając więc wskaźnik zgodnie z przyjętą definicją jednoznacznie stwierdzić należy, iż wynosi on 2,11, a nie jak wyliczono w projekcie 1,75. Błąd w wyliczeniu wskaźnika powstał wskutek nie doliczenia przez inwestora do powierzchni zabudowy powierzchni loggi - tj. [...]m2. Wskaźnik 2,11 został wyliczony w oparciu o wskazaną definicję z uwzględnieniem powierzchni loggi, tj. ([...]+[...]) : 1005 = 2,11. Zgodnie zaś z obowiązującym na terenie, na którym znajduje się działka miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego maksymalny (§ 8 ust. 6) wskaźnik intensywności zabudowy netto nie może przekraczać 2, zatem niewątpliwym jest, iż w niniejszym stanie faktycznym doszło do naruszenia przepisu art. 35 ustawy prawo budowlane w zakresie w jakim organ nie sprawdził poprawności wyliczeń i zastosowanych definicji, co doprowadziło do powstania niezgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w P. Ponadto wskazały, iż w projekcie architektonicznym obiektu w sposób niewłaściwy została wyliczona wielkość powierzchni biologicznie czynnej, której prawidłowości wyliczenia organy zarówno pierwszej ani drugiej instancji w toku postępowania administracyjnego nie skontrolowały. Inwestor nieprawidłowo do powierzchni biologicznie czynnej zaliczył część powierzchni działki zabudowanej kubaturowo w głąb gruntu, a znajdującej się przy drzwiach wejściowych do budynku. Pod powierzchnią tej części działki znajduje się hydrofornia i Separator. Zgodnie z treścią § 39 rozporządzenia, na działkach budowlanych, przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną - jeżeli z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wynika co innego - co najmniej 25 % powierzchni działki należy urządzić pod powierzchnię terenu biologicznie czynnego. § 7 ust. 9 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uchwała Nr [...]Rady Miejskiej w P.) zakreśla definicję powierzchni biologicznie czynnej. Zgodnie ze wskazanym paragrafem, powierzchnią biologicznie czynną jest część działki budowlanej na gruncie rodzimym, która nie została zabudowana powierzchniowo lub kubaturowo w głąb gruntu, na nim oraz nad nim. Z definicji tej jednoznacznie wynika, iż do takich powierzchni nie można zaliczyć części działki pod którą znajduje się pomieszczenie. W niniejszym projekcie doliczono do powierzchni biologicznie czynnej teren, pod którym znajduje się hydrofornia i separator. Niewątpliwym zatem jest, iż wyliczenie dokonane w ten sposób jest sprzeczne z definicją przyjętą w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przyjmując prawidłową definicję, od powierzchni wyliczonej w projekcie - [...]m2 należy odjąć powierzchnię terenu zabudowanego kubaturowo w głąb, tj. [...] m2, co daje [...] m2. Powierzchnia biologicznie czynna wynosi [...] % zatem jest poniżej 25 %, co skutkuje naruszeniem przepisu § 39 rozporządzenia. Podniosły, iż organy zarówno pierwszej jak i drugiej instancji nie skontrolowały tej kwestii w zakresie przyjętej przez inwestora nieprawidłowej definicji powierzchni biologicznie czynnej i doliczeniem części terenu, który zdecydowanie nie może zostać uznany za taką powierzchnię, co skutkowało naruszeniem przez organy administracji publicznej art. 35 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Ponadto skarżące podniosły, iż organy administracji publicznej nie skontrolowały zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w zakresie odprowadzenia wód opadowych z nieprzepuszczalnych powierzchni (części stropu garażu wystającego poza obrys nadziemnej części budynku) do gruntu. Zgodnie z § 12 ust 1 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie gospodarki wodnej i ochrony wód, dla terenów zabudowy wielorodzinnej ustala się obowiązek zbilansowania na etapie projektu wód opadowych wymagających odbioru i ustala się realizację odwodnienia powierzchni pokrytych nieprzepuszczalnymi nawierzchniami do kanalizacji deszczowej. Niewątpliwym jest, iż powierzchnią pokrytą nieprzepuszczalnymi nawierzchniami jest część stropu garażu wystającego poza obrys nadziemnej części budynku. Z tego punktu widzenia, mając na względzie treść § 12 ust 1 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uznać należy, iż inwestor ma obowiązek zapewnić odwodnienie powierzchni do kanalizacji deszczowej, a nie do gruntu - jak wskazuje projekt. Niezapewnienie odpowiedniej formy odwodnienia terenu, zagraża działce skarżących potencjalnym podtopieniem terenu, w razie wystąpienia ulewnych deszczy (immisje materialne), co skutkuje naruszeniem interesu prawnego skarżących. Uwzględniając powyższą argumentację, skarżące uznały, iż organy administracji publicznej naruszyły przepisy art. 5 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez błędne uznanie, iż obiekt budowlany zaprojektowany został w sposób zapewniający poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, art. 35 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez nie sprawdzenie zgodności projektu w tym zakresie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co skutkowało wydaniem decyzji z naruszeniem wskazanego planu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. Na wstępie rozważań wskazać wypada na oczywistą, acz fundamentalną kwestię, iż każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane, Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Co prawda musi to uczynić zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku w decyzji o warunkach zabudowy, ale postanowienia w nich zawarte stanowią konkretyzację przepisów, które należy wykładać na korzyść uprawnień właścicielskich. Roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Ponadto pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Analizując niniejszą sprawę należy wskazać, iż wymagania formalne, określone w cytowanych wyżej przepisach – niezbędne do wydania pozwolenia na budowę – zostały przez inwestora spełnione. Sąd nie dopatrzył się także uchybień w załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę projekcie budowlanym, który spełnia wymagania określone w planie zagospodarowania przestrzennego (art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego). Projekt zawiera również wszystkie elementy wymienione w art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego. W tej sytuacji złożony przez inwestora wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wraz z instalacjami wewnętrznymi oraz bezodpływowego zbiornika na ścieki uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji. Wskazać także należy, że zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Powyższa regulacja prawna określa zakres działania organu przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Do kompetencji tegoż organu należy sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska, sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadająca właściwe uprawnienia budowlane. Ponadto obowiązkiem organu jest sprawdzenie projektu zagospodarowania działki lub terenu pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno – budowlanymi. Ponadto w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 tejże ustawy. Użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno – budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Braków takich Sąd jednak nie dostrzegł. Inwestor spełnił bowiem wymagania przewidziane przez przepisy, w tym techniczno – budowlane określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawarty w wyroku z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 972/09 (LEX nr 585052), zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu - ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Podobnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 717/07 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że "treść przepisu art. 20 ust. 4 prawa budowlanego oraz przepisów określających zakres i treść czynności podejmowanych przez organ właściwy w sprawie pozwolenia na budowę, uprawnia do stwierdzenia, że to projektant jako osoba pełniąca samodzielną funkcję techniczną o kwalifikacjach potwierdzonych zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 omawianej ustawy ponosi odpowiedzialność za zgodność przyjętych w projekcie koncepcji i rozwiązań z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zdaniem Sądu ustawodawca nie upoważnił organu prowadzącego postępowanie w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę do zastępowania projektanta w jego ustawowych obowiązkach. Kompetencja właściwego organu w sprawach o tym przedmiocie została ograniczona do czynności formalnych o charakterze kontrolnym bez możliwości angażowania się w meritum projektu budowlanego złożonego wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę." Niewątpliwie organy takiej oceny i sprawdzenia dokonały. Z lektury skargi i pism kierowanych przez skarżących do organów administracji architektoniczno – budowlanej wynika, iż zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do usytuowania planowanej inwestycji. Odnosząc się do tego zagadnienia wyjaśnić należy, że zgodnie z zapisem § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co do zasady budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, bądź 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Niemniej z przepisu § 12 ust. 5 cytowanego wcześniej rozporządzenia wynika, że odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż: 1) 1,5m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa. Przepis ten zezwalał zatem na usytuowanie budynku w wersji przedstawionej w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Ustosunkowując się do zarzutu skargi stanowiącego o sprzeczności projektu budowlanego złożonego przez inwestora z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazać należy, iż ten zarzut nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Sąd orzekający w sprawie podziela argumentację przedstawioną w tym zakresie przez organ odwoławczy. Dodatkowo odnosząc się do sposobu wyliczenia i określenia współczynnika intensywności zabudowy netto przywołać należy wyrok z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt II SA/Po 127/08, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (LEX nr 522644) gdzie stwierdził, że "z zasady przy obliczaniu powierzchni zabudowy bada się, na jakiej powierzchni nieruchomość jest zabudowa, tzn. jaką część gruntu zajmuje zabudowa. Tym samym nie uwzględnia się istniejących powyżej poziomu parteru nadbudowanych części obiektu lub wystających poza obrys obiektu balkonów." Pogląd ten zasługuje na aprobatę. W odniesieniu do zarzutu nie zachowania norm powierzchni terenu biologicznie czynnego Sąd podziela wyliczenia przedstawione w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Należy bowiem pamiętać, że zgodnie z § 3 ust. 22 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez teren biologicznie czynny należy rozumieć teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a także 50 % powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniej jednak niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie, Zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w zakresie odległości usytuowania części podziemnej garażu od granicy działki należy uznać za całkowicie nieuprawniony wobec faktu, iż wymogi dotyczące tych odległości odnoszą się wyłącznie do części nadziemnych budynku. Wskazać też należy, że sposób zagospodarowania wód deszczowych został szczegółowo przedstawiony w zatwierdzonym projekcie budowlanym przez osobę posiadającą stosowne do tego kwalifikacje biorącą odpowiedzialność za prawidłowość wyliczeń. Sposób ten został opisany w projekcie budowlanym na str. [...],[...],[...],[...],[...]. Autor projektu jednoznacznie stwierdził, że wody opadowe z terenu działki nr ew. [...] nie będą odprowadzane na działki sąsiednie. Skarżące nie przedstawiły, poza swymi twierdzeniami, żadnego dowodu podważającego wiarygodność projektu w tym zakresie. Zdaniem skarżących, planowana inwestycja w parametrach określonych w pozwoleniu na budowę skutkować będzie zacienieniem ich działki. W tym kontekście zgodzić się należy z organami, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów regulujących kwestię zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W pierwszej kolejności podnieść należy, że przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie chronią dostęp światła do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi a w żaden sposób nie dotyczą zacieniania działki. Zawarte zaś w projekcie analizy dotyczące zachowania minimalnych odległości wskazują na to, że również w tym zakresie zachowano odpowiednie normy. Odnosząc się na koniec do kwestii utraty wartości przez działkę skarżących należy wskazać, że rzeczywista szkoda jaką wykażą skarżące, powstałą na skutek obniżenia wartości działki w związku z realizacją inwestycji może być przedmiotem stosownego powództwa przed sądem powszechnym. Poza tym Sąd uznał, że skarżące nie wykazały aby przedstawione spękania budynków na ich działce były wynikiem robót budowlanych prowadzonych przez inwestora, w szczególności nie udowodniły, iż zatwierdzony projekt budowlany jest zagrożeniem dla ich budynku. Konkludując, wyjaśnić należy, iż podnoszone w toku całego postępowania argumenty skarżących sprowadzają się w gruncie rzeczy do nieakceptowania przez nich planowanej inwestycji. Skarżące uważają, że inwestycja w planowanych parametrach stanowi naruszenie zasady uwzględniania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). W kontekście tak stawianych zarzutów wskazać należy, iż naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich może opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności wymagań techniczno – budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Oznacza to, że właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno – budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Natomiast jeśli inwestycja w żaden sposób nie narusza tych przepisów i norm, nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów. Tak więc ochrona uzasadnionych interesów musi wynikać z przepisów prawa, które takiej ochrony danym podmiotom udzielają. Innymi słowy, w postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega badanie, czy dochodzi, względnie czy może dojść do naruszenia interesów osób trzecich, a więc i interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, jednakże wyłącznie w aspekcie ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2004 roku, IV SA 3483/02, Lex Nr 156958). Skoro zaś wymogi przewidziane tymi przepisami zostały zachowane, to nie mogą przynieść oczekiwanego rezultatu argumenty o naruszeniu interesów osób trzecich. Reasumując wskazać wypada, iż organy w sposób należyty i wyczerpujący przedstawiły argumenty przemawiające za zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem inwestorowi pozwolenia na budowę. Jednocześnie organy administracji architektoniczno – budowlanej w sposób kompleksowy rozstrzygnęły wszystkie zarzuty podnoszone przez skarżących w toku postępowania. Sąd nie stwierdził innych uchybień przepisów prawa materialnego, jak i procesowego skutkujących uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym, na podstawie art. 151 p.p.s.a orzeczono jak w wyroku.