VIII SA/Wa 44/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2015 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej także jako: "organ", "organ odwoławczy") biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (DZ.U z 2013 roku, poz. 267, dalej jako k.p.a.), art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 1b pkt 1, ust. 2, art. 40 c ust. 1, art.41 ust. 4,5,6 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (DZ.U z 2007 roku, nr 19, poz. 115 ze zm. dalej jako ustawa o drogach), lp.6 pkt 6 lit. b, lp.6 pkt 7 lit. d i e) załącznika do nr 2 do ww. ustawy oraz 64 ust.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (DZ.U z 2012 roku, poz. 1137 dalej jako prd), art. 5 w związku z art. 8 ustawy z 18 sierpnia 2011 roku o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (DZ.U z 2011 roku, nr 222, poz. 1321) po rozpatrzeniu odwołania A. C. (dalej także jako: "skarżący", "strona") od decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego (dalej także jako: "organ I instancji") z dnia [...] lipca 2015 roku, nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Podstawą wydanego rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna: W dniu [...] września 2012 roku w miejscowości W. na drodze powiatowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki S. nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował W. B., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem wody mineralnej w imieniu przedsiębiorcy A. C.. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] września 2012 roku. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 roku [...] Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...], którą nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...]zł. Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 roku utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w następstwie czego strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 lipca 2013 roku, sygn. akt VIII SA/Wa 239/13 uchylił zaskarżoną decyzję jak i decyzję organu pierwszej instancji w następstwie czego Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 stycznia 2015 roku, sygn. akt II GSK 2124/13 oddalił skargę kasacyjną. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę przywołał przepis art. 64 prd, który stanowi, że ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, których naciski na osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach ustawy jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania stosownego zezwolenia. W myśl art. 13g ust. 1 ustawy o drogach publicznych, za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 13g ust. 1b pkt 1 karę nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Stosownie do art. 41 ust. 4 i 5 prd, wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i wojewódzkich, po których mową się poruszać pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 roku (DZ.U nr 138, poz. 932 i 933). Droga powiatowa nr [...] nie została wymieniona w ww. rozporządzeniach, a więc zastosowanie znajdzie art. 41 ust. 6, w myśl którego drogi inne niż określone na podstawie ust. 4 i 5 stanowią sieć dróg, po których mogą się poruszać pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia [...] lipca 2012 roku. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II. Obie wagi legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 90/2009/23/WE. Dyrektywa ta została wdrożona do polskiego prawa rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 roku w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (DZ.U z 2004 roku, nr 4, poz. 23) i weszła w życie wraz z przystąpieniem Rzeczypospolitej do Unii Europejskiej. Termin zgłoszenia przyrządu pomiarowego po raz pierwszy do legalizacji ponownej, po dokonaniu oceny zgodności, wynosi 3 lata, stosownie do lp. 7 załącznika nr 6, tabela nr 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 roku w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (DZ.U nr 5, poz.29 ze zm.) Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzenia pomiarów oraz przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd zważono jednokrotnie, a kierowca nie wnosił o ponowne ważenie. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] września 2012 roku, który kierowca podpisał bez uwag. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu [...]t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) – przekroczenie o [...] t, -nacisk na potrójnej osi napędowej naczepy [...]t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) – przekroczenie o [...]t. Podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Wysokość kar pieniężnych za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach o naciskach osi do 8 t, określona była w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych. Organ odwoławczy wskazywał, że zarówno sąd pierwszej instancji, jak i Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę wskazywali, iż istota sporu sprowadza się do tego, czy do ustalenia stwierdzonych protokołem nacisków osi kontrolowanego pojazdu i naczepy użyto przewidzianych do tego celu wag. Wskazywano, że inspektorzy podczas pomiarów stosowali zapisy instrukcji obsługi wag. Jak stanowi instrukcja obsługi wag SAW 10C/II eksploatacja tych wag bez wykorzystania żadnych środków możliwa jest na wszystkich normalnych nawierzchniach drogi, a w przypadku nawierzchni nierównej należy zwrócić uwagę na konieczność zachowania co najmniej 5 mm odległości od nawierzchni drogi wskutek pomiaru odchylenia nawierzchni przy obciążeniu. W punkcie 2.4 instrukcji obsługi wag wskazano, że wagi te mogą być eksploatowane w konfiguracji samych dwóch wag (jednej pary) przy pomiarach obciążenia osi. Przy tego rodzaju pomiarze, w żadnym razie nie zamieszczono ograniczenia co do liczby osi, które mogą być poddane takiemu ważeniu. Przewidziano natomiast możliwość użytkowania wag w grupach od 4 do 6 – przy pomiarach obciążenia grupowego osi lub pomiarach wagi netto pojazdów dwu lub trzyosiowych, podczas jednej procedury pomiaru wagi. Producent zalecił jednoczesny pomiar dla wszystkich kół w zamocowanej części pojazdu przy zastosowaniu odpowiedniej liczby połączonych wag, aby zapobiec powstawaniu błędów w pomiarach spowodowanych tarciem spoczynkowym. Dopuścił jednak możliwość jednoczesnego zważenia kół mostów wieloosiowych, pod warunkiem zrównoważenia różnic wysokości przy pomocy płyt pomocniczych, z których można nawet zrezygnować jeżeli istnieją odpowiednie wgłębienia w nawierzchni w miejscu przeprowadzenia pomiarów. Z takich miejsc korzystają inspektorzy Inspekcji Kontroli Drogowej. Organ wskazał, że instrukcja pozwala na przeprowadzenie ważenia czterech, pięciu liczby osi składowych osi wielokrotnej przy użyciu jednej pary wag. W konsekwencji sposób pomiaru przyjęty przez organy inspekcji, polegający na ważeniu każdej z osi składowych wchodzących w skład osi wielokrotnych, przy użyciu dwóch wag i wykorzystaniu dołów fundamentowych w miejscu ważenia jest dopuszczalny w świetle instrukcji obsługi wag typu SAW 10C/II. Taki sposób ważenia osi odzwierciedla rzeczywisty nacisk każdej z nich. Z technicznego punktu widzenia na uzyskany wynik masy całkowitej pojazdu nie ma żadnego znaczenia rozróżnienie na oś wielokrotną składającą się z kilku osi. Stąd też wyznaczenie masy całkowitej, nacisku na potrójnej osi nie napędowej kontrolowanego pojazdu członowego, było możliwe i prawidłowe. Proces ważenia może być przeprowadzony na co najmniej dwa sposoby: - jednoczesne ważenie wszystkich osi pojazdu pod warunkiem, że wagi znajdują się jednocześnie pod wszystkimi kołami (pod wszystkimi osiami); - ważenie etapami, w zależności od liczby osi pojazdu (oś w znaczeniu faktycznym, tj. bez względu na odległość między osiami składowymi w rozumieniu § 4 ust.1 rozporządzenia). W takim przypadku każda oś jest ważona osobno. Dwie wagi umieszczone są pod kołami aktualnie ważonej osi. Pojazd został zważony przy pomocy dwóch wag umieszczonych w dole fundamentowym. Wyniki pomiarów poszczególnych osi zostały sumowane w wyniku czego otrzymano naciski na osiach, osiach wielokrotnych oraz masę całkowitą pojazdu. W aktach sprawy znajdują się potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie legalizacji wagi i świadectwa zgodności wagi użytych do pomiaru z których wynika, że są one wagami IIII klasy dokładności przy czym wartość działki legalizacyjnej ,,e’’ = 50 kg. Jak wynika z dokumentów tj. tłumaczenia z języka angielskiego oraz upoważnienia producenta z [...] grudnia 2014 roku, wagi SAW 10C/II mogą być wykorzystywane do ważenia kilku osi, w tym 3 lub więcej. Jednak w celu uzyskania maksymalnej dokładności wszystkie osi ważonego pojazdu muszą znajdować się na tym samym poziomie podczas procesu ważenia. Zdaniem organu odwoławczego cała procedura ważenia odbyła się prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych, była dokonana przez kompetentne organy, a jej wyniki są w pełni wiarygodne. W myśl art. 13g ust. 1 ustawy o drogach publicznych, za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Karę nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Podmiotem wykonującym przejazd jest ten na rzecz kogo jest on wykonywany. Kontrolowany przejazd drogowy był wykonywany w imieniu przedsiębiorcy A. C.. Za działalność przedsiębiorstwa zawsze ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi. To na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób (w tym kierowców), którymi w wykonywaniu działalności się posługuje. Strona zwracała uwagę na przepisy ustawy z dnia 15 listopada 1984 roku Prawo przewozowe, określające obowiązki przewoźników, nadawców i odbiorców. Organ podnosił, że z punktu widzenia przewoźnika kwestie załadunkowe nie są istotne dla odpowiedzialności administracyjnej, w przeciwieństwie do załadowcy, którego istota odpowiedzialności sprowadza się do czynności załadunkowych i ich wpływie na nienormatywność pojazdu. Odpowiedzialność podmiotu realizującego przejazd została wyłączona do okoliczności polegających na dochowaniu należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz braku wpływu na powstałe naruszenie. Naruszeniem tym jest wykonywanie przejazdu bez właściwego zezwolenia, a nie za naruszenie obowiązków załadunkowych. Okolicznością bezsporną jest, iż odpowiedzialność przewoźnika może być konsekwencją niewłaściwego załadowania towaru, ale nie jest to okoliczność istotna dla wyłączenia jego odpowiedzialności z uwagi na to, że odpowiada on za przejazd już załadowanego pojazdu, a więc może zawsze ,,przerwać’’ łańcuch błędnych decyzji. Potwierdza to art. 36 ust. 1 pkt 2 lit. a i b) prawa przewozowego, który stanowi, że z przewozu wyłączone są rzeczy nienadające się do przewozu środkami transportowymi oraz które z powodu swoich rozmiarów, masy lub innych właściwości albo ze względu na urządzenia przewoźnika lub warunki drogowe danej gałęzi transportu spowodowałyby naruszenie przepisów określających warunki wykonywania przewozów drogowych, przepisów o drogach publicznych. W takim przypadku przewoźnik ma obowiązek odmówić przewozu rzeczy wyłączonych z przewozu. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd została uregulowana w art. 13g ust. 1 pkt 1b udp i jest odpowiedzialnością niezależną od odpowiedzialności m.in. załadowcy. Mając to na uwadze zdaniem organu należy uznać, iż kwestie związane ze sposobem rozmieszczenia ładunku na przestrzeni naczepy, brak możliwości zważenia pojazdu na miejscu załadunku, brak obecności kierowcy podczas załadunku, nie są okolicznościami istotnymi dla uwolnienia się przez podmiot wykonujący przejazd od odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art. 13g ust. 1 pkt 1 udp. Podmiot wykonujący przejazd posiadając wiedzę na temat ładunku, który podjął się przetransportować powinien był przedsięwziąć kroki, aby pojazd był normatywny na drodze gdzie wykonywał przejazd. Ustawa o ruchu drogowym stanowi, iż już sam ruch pojazdu nienormatywnego po drodze publicznej wymaga zezwolenia. Podmiot wykonujący przejazd przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać czy pojazd odpowiada określonym normom. Organ podniósł, że w toku postępowania doszło do zmiany art. 5 ust. 2 ustawy o ruchu drogowym, który stanowi, iż postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej dotyczącej przejazdu nienormatywnego, prowadzone na podstawie ustawy z 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, umarza się wobec podmiotu wykonującego przejazd, jeżeli: - okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przejazd: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem; b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub - rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu na przejazd pojazdu nienormatywnego, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku na osi pojazdu przy przewozie ładunków sypkich oraz drewna. W rozpatrywanej sprawie przewożono wodę źródlaną na paletach, która nie stanowi ładunku sypkiego ani drewna. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia [...] września 2012 roku poinformował stronę o treści art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z 18 sierpnia 2012 roku oraz wezwał do przedstawienia dowodów, iż podmiot wykonujący przejazd dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Strona w toku postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów na istnienie okoliczności zwalniających z odpowiedzialności wyżej wskazanych. Nie stanowi takiej okoliczności argumentacja skarżącego o jedynej drodze dojazdu do miejsca przeznaczenia ładunku. To podmiot wykonujący przejazd decyduje o wyborze trasy. Podobnie nie stanowi takiego dowodu oświadczenie kontrolowanego kierowcy z dnia [...] września 2012 roku, iż z dokumentu przewozowego wynikało, że ładunek nie przekraczał dopuszczalnej ładowności, a po załadunku nie zważono pojazdu. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji spełnił obowiązek wynikający z art. 7 i art., 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł A. C.. Zaskarżonej decyzji zarzucał naruszenie przepisów prawa procesowego: - art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. poprzez niezastosowanie w sprawie ww. przepisów i zaniechanie wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego; niewyjaśnienie istoty sprawy, zaniechanie rozpatrzenia sprawy, które to zaniechanie spowodowało wadliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego przez organ I i II instancji i wydanie wadliwego rozstrzygnięcia; - art. 156 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa oraz dotyczącej sprawy poprzednio rozstrzygniętej. - naruszenie prawa materialnego – Dyrektywy Rady Europy 96/53/WE ; wykonanie niewłaściwego pomiaru i określenie na tej podstawie wymiaru kary co potwierdza wystąpienie pokontrolne Prezesa Najwyższej Izby Kontroli o numerze [...] z dnia [...] lipca 2011 roku. Z uwagi na powyższe skarżący wnosił o: - stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji ewentualnie wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podnosił, że kwestionuje poczynione ustalenia faktyczne oraz zarzuca błędne zastosowanie i wykładnię przepisów prawa materialnego. Ustalenia oparte na wykazie dróg wymienionych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 14 lipca 2010 roku są całkowicie błędne i pozbawione umocowania prawnego. Skarżący powołuje się na pismo z dnia 30 października 2015 roku skierowane do Wojewódzkich Inspektorów Transportu Drogowego, Główny Inspektor Transportu Drogowego dokonał analizy prawnej, z której jasno wynika, że wyżej powołane rozporządzenie niezgodne jest z dyrektywą Rady Europy 96/53/WE i Polska otrzymała wezwanie do usunięcia uchybień w związku z naruszeniem nr 2015/4040. Dodatkowo skarżący podnosi, iż droga powiatowa nr 4759P stanowi jedyną drogę dojazdu do firmy w której odbywał się załadunek. Nie został przekroczony ciężar pojazdu, a jedynie nacisk na oś. Z przedmiotowego pisma wynika, że nie jest możliwe nałożenie kary za taki dojazd w żadnym wypadku. Skarżący podnosił, że kwestionuje również dokonanie prawidłowego pomiaru. Wniosek ten potwierdza wystąpienie pokontrolne NIK z dnia [...] lipca 2011 roku skierowane do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W ocenie skarżącego WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 11 lipca 2013 roku, sygn. akt VIII SA/Wa 239/13 oraz NSA wyrokiem z dnia 13 stycznia 2015 roku, sygn. akt GSK 2124/13 dokonały już rozpatrzenia sprawy i wydały wyroki uchylające decyzje. W tej sytuacji winien mieć zastosowanie art. 156 pkt 3 k.p.a. Zdaniem skarżącego organy nie odniosły się dlaczego nie stosują tego przepisu. Natomiast przeprowadziły postępowanie i posłużyły się przepisami prawa wewnętrznego sprzecznego z prawem unijnym. W dniu [...] listopada 2016 roku A. C. skierował pismo procesowe zatytułowane "skarga", w którym uzupełnia swoją argumentację odnośnie podnoszonych zarzutów względem zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba, że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji przeprowadza ocenę zgodności decyzji z prawem. W szczególności istotne jest ustalenie, czy w postępowaniu przed organami administracyjnymi zostały dostatecznie i w sposób prawidłowy wyjaśnione okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie, iż okoliczności te nie zostały w sposób prawidłowy wyjaśnione uniemożliwia dokonanie oceny, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, w szczególności, czy nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1981 roku, sygn. akt S.A. 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7). W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Najdalej idącym zarzutem jest zarzut naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., który stanowi, że organ administracji stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Wskazana wyżej powołanym przepisem sytuacja nie ma miejsca w niniejszym postępowaniu. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 11 lipca 2013 roku uchylił decyzję organu odwoławczego i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 stycznia 2015 roku, sygn. akt II GSK 2124/13 oddalił skargę kasacyjną. Organ w kontrolowanym postępowaniu ponownie przeprowadził postępowanie, które należało uzupełnić o pełne wyjaśnienie przeznaczenia i prawidłowości wykorzystania wag, którymi dokonano ważenia pojazdu skarżącego. Sam fakt uchylenia przez Sąd poprzednio wydanych decyzji nie oznaczał, iż organ winien wydać inne merytorycznie decyzje. Organ miał tylko uzupełnić postępowanie wyjaśniające we wskazanym przez sąd zakresie. Nie zachodzi w sprawie sytuacja, aby w tym samym przedmiocie wydane zostały dwie decyzje. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania – art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 i art. 140 k.p.a. należy uznać, że nie znajduje on usprawiedliwionych podstaw. Twierdzenia skarżącego, iż błędne są ustalenia faktyczne w sprawie nie znajdują żadnej podstawy. Organ ponownie rozpoznając sprawę przede wszystkim skupił swoje rozważania na wytkniętym poprzednio przez sąd uchybieniu w zakresie wyjaśnienia przeznaczenia i prawidłowości wykorzystania zastosowanych do ważenia wag SUW/10C/II. Organ w sposób szczegółowy powołując się na instrukcje obsługi, wymagane świadectwa legalizacji, świadectwa zgodności wykazał, iż zastosowana do pomiaru para wag spełniała normy i zachowano zasady związane z ważeniem pojazdu skarżącego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ szczegółowo omówił dopuszczalność ważenia pojazdów wieloosiowych przy pomocy jednej pary wag poprzez ważenie każdej osi z osobna. Odniósł się i wskazał, że wyniki ważenia zostały pomniejszone o 2% i zaokrąglone do 0,1 t w górę. Obowiązek taki nie wynikał z żadnego przepisu, a jedynie z wewnętrznego zarządzenia nr 50/2011 Głównego Inspektora Transportu Drogowego w sprawie zasad prowadzenia kontroli przez inspektorów. Należy zauważyć, iż działanie organu jest korzystane dla podmiotów wykonujących transport drogowy. Ustalono, iż należący do skarżącego pojazd członowy miał przekroczenie nacisku na pojedynczą oś napędową o [...]t oraz przekroczenie nacisku na potrójnej osi nienapędowej naczepy o [...]t. Należy podzielić stanowisko organu, iż za okoliczność zwalniającą nie można uznać okoliczności niewłaściwego załadunku i braku wpływu kierującego na załadunek, braku możliwości ważenia pojazdu po załadunku. Na prawidłowość pomiaru nie może mieć wpływu wystąpienie pokontrolne wiceprezesa NIK z dnia [...] lipca 2011 roku skierowane do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Należy zgodzić się z organem, iż jest to tylko stanowisko, które nie może zakwestionować możliwości używania do pomiarów wag typu SAW 10C/II. Trafnie organ zauważa, iż skarżący nie wykazał, aby zachodziły przesłanki z art. 5 ust. 2 ustawy z 18 sierpnia 2011 roku o zmianie ustawy prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Nie można się zgodzić ze skarżącym, iż ustalenia o kategorii drogi na której został zatrzymany do kontroli pojazd skarżącego są błędne i pozbawione umocowania prawnego. Przepis art. 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 roku zmienionej dyrektywą 2002/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 18 lutego 2002r., który stanowi ,,niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla stosowania obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim i ograniczających ciężar lub wymiary pojazdów na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych – niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów’’. Zgodnie z polskim prawodawstwem kwestia jest uregulowana w przepisie art. 41 ustawy o drogach publicznych oraz rozporządzeniach Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 roku. Niewątpliwie na drodze powiatowej nr [...] mogły poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Przywołanie pisma Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2015, który omawia kwestie związane ze skierowaniem przez Komisję Europejską wezwania do usunięcia naruszenia nr 2015/4040 w zakresie niewłaściwego wdrożenia dyrektywy Rady 96/53/WE odnosi się do przewozu międzynarodowego. Przewóz wykonywany przez skarżącego był przewozem krajowym. Nadto należy zauważyć, iż przedmiotowe pismo może stanowić zalecenie, ale nie powoduje zmiany obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie. Nawet niewłaściwa implementacja dyrektywy zasadniczo rodzi odpowiedzialność państwa, które dokonało nieprawidłowej implementacji. Dopiero zmiana przepisów krajowych w tym zakresie spowoduje zmiany w zakresie nakładania kar w transporcie drogowym. Z tych też względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.