VIII SA/Wa 440/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, Protokolant Referent – stażysta Urszula Sieradz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2014 r. sprawy ze skargi B. K. i S. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących B. K. i S. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej także "WINB", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) (dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623, ze zm.) (dalej: "Prawo budowlane z 1994 r."), po rozpatrzeniu odwołania B. i S. K., (dalej: "skarżący") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (dalej: "PINB", "organ I instancji") Nr [...] z dnia [...] września 2011 r., znak:[...], nakazującej skarżącym rozbiórkę pomieszczenia gospodarczego o powierzchni [...] m2 oraz kotłowni o powierzchni [...] m2 dobudowanych do istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] w miejscowości S. gm. K. - orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż na wniosek D. i P. P. zostało wszczęto postępowanie w sprawie legalności rozbudowy budynku mieszkalnego. Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu [...] października 2007 r. stwierdzono, iż na przedmiotowej nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny o konstrukcji murowanej i dwóch kondygnacjach naziemnych o wymiarach ok. 9,90 m x 9,96 m, do którego tylnej ściany dobudowano parterowy budynek o wymiarach 4,0 m x 4,55 m. Jedna część tej dobudowy stanowi ganek, a druga pomieszczenie gospodarcze i kotłownię. Inwestor nad wejściem do przybudówki dobudował zadaszenie o konstrukcji stalowej o wymiarach ok. 1,80 m x 4,0 m. W postępowaniu wyjaśniającym ustalono, iż budowa budynku mieszkalnego realizowana była na podstawie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] września 1992 r. Budynek dopuszczony został do użytkowania decyzją Starosty K. z dnia [...] lipca 2003 r., udzielającą pozwolenia na użytkowanie części mieszkalnej parteru. Organ I instancji postanowieniem Nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r., działając na podstawie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego z 1994 r. wstrzymał roboty budowlane przy budowie przedmiotowego budynku i nałożył na inwestorów obowiązek przedstawienia inwentaryzacji architektonicznej i geodezyjnej wraz z oceną stanu technicznego dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz dostarczenia protokołu kominiarskiego i oceny drożności i prawidłowości wykonanego komina murowanego w dobudowanej kotłowni. Następnie decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. zatwierdził projekt budowlany zamienny. W wyniku postępowania odwoławczego decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. WINB uchylił to rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż inwestor dokonał dobudowy do istniejącego budynku bez wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę, w związku z czym nie można jej traktować jako istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, a w sprawie należy zastosować tryb przewidziany w art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Organ I instancji przeprowadził zatem procedurę w trybie wskazanym przez WINB nakładając na skarżących obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni odpowiedniej dokumentacji, celem ewentualnej legalizacji zaistniałej samowoli budowlanej, a wobec nieprzedłożenia wymaganych dokumentów, decyzją Nr [...] z [...] września 2011 r. nakazał skarżącym rozbiórkę pomieszczenia gospodarczego o pow. 1,80 m2 oraz kotłowni o pow. 9,00 m2 dobudowanych do istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w miejscowości S., gm. K., wybudowanych bez wymaganej prawem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. Rozpatrując odwołanie skarżących WINB decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. orzekł o jej utrzymaniu w mocy, podzielając argumentację organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego stan faktyczny sprawy wypełnia przesłankę zastosowania art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., którego dyspozycja odnosi się do samowolnej budowy (tj. bez pozwolenia na budowę) obiektu budowlanego lub jego części. Organ odwoławczy wskazał także, iż organ I instancji dokonał analizy możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, a ponieważ skarżący nie wykonali nałożonych obowiązków zmierzających do legalizacji obiektu, PINB był zobowiązany zgodnie z treścią przepisu art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego z 1994 r. do orzeczenia nakazu rozbiórki samowolnie zrealizowanej dobudowy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli skarżący wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji, zarzucając naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy prowadzące do błędnego ustalenia, że skarżący po wydaniu przez Starostę K. pozwolenia na użytkowanie części parterowej budynku mieszkalnego, prowadzili budowę części budynku objętego nakazem rozbiórki, podczas gdy w rzeczywistości roboty budowlane po wydaniu decyzji przez Starostę K. w poziomie parteru nie były przez skarżących prowadzone. Zarzucono też naruszenie art. 75 § 1, art. 78 § 1 i art. 136 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów przedstawionych w odwołaniu, co doprowadziło organ odwoławczy do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz przyjęcia za prawidłowe ustalenia dokonane przez organ I instancji. Podnieśli jednocześnie, że dopóki w obrocie prawnym istnieje decyzja Starosty K. zezwalająca na użytkowanie części parterowej budynku mieszkalnego, potwierdzająca wybudowanie obiektu w zgodności z prawem i udzielonym pozwoleniem na budowę, to organy nadzoru budowlanego nie mogą oddzielnie ustalać, że budowa została zrealizowania z naruszeniem wydanego pozwolenia na budowę. Wskazali także, iż skoro uzyskali pozwolenie na użytkowanie części parterowej budynku, w której znajdują się pomieszczenia objęte nakazem rozbiórki, to tym samym zostało potwierdzone przez właściwy organ, że budynek został wybudowany zgodnie z pozwoleniem na budowę. Tym samym zakwestionowali zasadność zastosowania art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Jednocześnie skarżący zarzucili organom orzekającym, iż nie ustaliły daty wykonanych robót budowlanych. M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko i argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie VIII SA/Wa 26/12 oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 r. wydanym w sprawie II OSK 2169/12 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie VIII SA/Wa 26/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrując się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 j.t.; dalej: "p.p.s.a.) przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego i będąc związany granicami skargi kasacyjnej rozpatrzył zarzuty tej skargi. Za skuteczny NSA uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania przez niewłaściwą ocenę przez organy administracji materiału dowodowego sprawy. Wskazał, iż jej prawidłowe rozstrzygnięcie zależało od tego, kiedy została wykonana dobudowa, tj. wykonano ją w toku robót budowlanych przy parterze budynku, a co za tym idzie przed uzyskaniem pozwolenia na jego użytkowanie, czy też po tej dacie. Za niezbędne tym samym NSA uznał ustalenie dokładnej daty przeprowadzenia robót przy rozbudowie, wskazując, iż skarżący twierdzili, że uczyniono to przed 1995 r. tj. przed wejściem w życie Prawa budowlanego z 1994 r. Wskazał, iż w tej kwestii organy, a za nimi Sąd Wojewódzki, przyjęły, że skoro w treści decyzji o pozwoleniu na użytkowanie stwierdzono wykonanie robót zgodnie z udzielonym w 1992 r. pozwoleniem na budowę, które przybudówki nie obejmowało, to została ona wykonana po dacie udzielenia tego pozwolenia. Założenie, że organ udzielający pozwolenia na użytkowanie wykonanego częściowo budynku prawidłowo i rzetelnie zweryfikował w 2003 r. rzeczywiście wykonane roboty, nie zostało oparte na materiałach sprawy, w szczególności akt postępowania związanego z udzieleniem pozwolenia na użytkowanie, ale też nie pozostaje w zgodzie z pozostałymi okolicznościami sprawy. W tym miejscu NSA wskazał, iż od daty pozwolenia na budowę w 1992 r., do daty wydania pozwolenia na użytkowanie z dnia 9 lipca 2003 r., minęło ponad 10 lat, a ww. decyzja, została wydana na dwa dni przed zmianą reżimu prawnego Prawa budowlanego, który wprowadził nowe zasady dopuszczania obiektów do użytkowania. Powołując się na twierdzenia uczestniczki, powiadamiającej organy o samowoli, NSA wskazał, iż projektowane pomieszczenie kotłowni zostało wykorzystane na spiżarnię i dlatego skarżący umieścili ją w dobudowanej części. Z odwołania uczestniczki znajdującego się w aktach sprawy wynika, że przybudówka ta została wykonana na oddzielnych fundamentach ale w 1994 r. Skarżąca także podaje, że zamieszkiwała, co najmniej od tej daty, we wspominanym budynku, a zatem budynek musiał być już ogrzewany w okresie zimowym i musiał już wtedy posiadać jakieś źródło ciepła. NSA podniósł, iż ani organy, ani Sąd Wojewódzki nie tylko nie dostrzegły powyższych okoliczności, ale też pominęły okoliczność, że nie tylko z mapy złożonej przez skarżącą na rozprawie przed Sądem Wojewódzkim, ale też z map znajdujących się w aktach sprawy wynika, że budynek z dobudówką uwidaczniany był na nich znacznie wcześniej niż przyjęły to organy. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż okoliczność tą starała się przed Sądem Wojewódzkim udowodnić skarżąca przedkładając mapę i zdjęcia, które wprawdzie dopuszczono jako dowód, jednakże bez żadnego wyjaśnienia przyjęto, że dowody te nie potwierdzają wersji skarżącej. Sąd Wojewódzki nie wyjaśnił w uzasadnieniu wyroku dlaczego tym dowodom nie dał wiary, w szczególności, że w aktach sprawy znajdowały się inne dowody potwierdzające twierdzenie, co do daty dobudowy wskazywanej przez skarżącą, którą to wersję na rozprawie przez Naczelnym Sądem Administracyjnym potwierdziła uczestniczka, oświadczając, że dobudówka rzeczywiście powstała w 1994 r. Za zasadny tym samym NSA uznał zarzut naruszenia przepisów proceduralnych, wskazując, że na wadliwych ustaleniach faktycznych oparto zastosowanie przepisów materialnoprawnych. Ich zastosowanie traci rację bytu w niniejszej sprawie, a nowej subsumcji prawnej będzie można dokonać dopiero po prawidłowym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy. Wskazano jednocześnie, iż wadliwość tych ustaleń nie pozwala na przesądzenie obecnie jakie przepisy będą miały w sprawie zastosowanie. W zależności od ustaleń, o ile potwierdzi się okoliczność dobudowania przedmiotowych pomieszczeń przez wejściem w życie Prawa budowlanego z 1995 r., mogą mieć zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał jednocześnie, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny winien mieć na uwadze powyższe rozważania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Jednocześnie wskazać należy, że sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), co daje mu podstawy do całościowej kontroli zaskarżonego aktu oraz postępowania administracyjnego poprzedzającego jego wydanie. Istotną okolicznością mającą wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy jest fakt, że rozpoznawana sprawa została przekazana do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2169/12, wydanego na skutek skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 26/12. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Artykuł ten znajduje zastosowanie, gdy doszło do orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Ta sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 października 2010 r., sygn. II GSK 808/09, Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie nie może dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego. Wykładnia prawa, o jakiej mowa w art. 190 p.p.s.a., to wyjaśnienie przez Naczelny Sąd Administracyjny istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu. Związanie wykładnią prawną dotyczy zarówno sądu rozpoznającego sprawę ponownie, a także organu administracyjnego, do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego, powodująca, że pogląd prawny NSA staje się nieaktualny. Oznacza to, że orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma więc całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. W tej sytuacji Sąd nie mógł rozpoznawać sprawy z pominięciem oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odmienne stanowisko Sądu stanowiłoby naruszenie art. 190 p.p.s.a., które to naruszenie mogłoby mieć wpływy na wynik sprawy, skutkujące uchyleniem wyroku w przypadku jego zaskarżenia skargą kasacyjną. W konsekwencji należy uznać, iż związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Oznacza to, że Sąd rozpoznając obecnie sprawę nie znajdując podstaw do zastosowania odstępstw od konieczności podzielenia poglądu prawnego wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lutego 2014 r., zobowiązany jest wykładnię prawa tam przedstawioną przyjąć. Zdaniem Sądu skarga jest uzasadniona. Przypomnieć należy, iż przedmiotem ponownej kontroli Sądu jest decyzja M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] września 2011 r. nakazującą skarżącym rozbiórkę pomieszczenia gospodarczego i kotłowni, dobudowanych do budynku mieszkalnego. Podstawą tych decyzji jest art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Zgodnie ze wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego podnieść należy, iż rozstrzygnięcia te zapadły na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego i zarzuty skargi zmierzające do wykazania powyższego, w szczególności wskazujące na brak ustalenia dokładnej daty wykonania spornej dobudowy należy uznać za zasadne. Data wykonania dobudowy, o której mowa ma istotne znaczenie z uwagi na to, iż ustawa Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., w tym zawarty w niej art. 48 weszła w życie w dniu 1 stycznia 1995 r. Zgodnie z art. 103 ust. 1 tej ustawy do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. W myśl art. 103 ust. 2 ustawy, o której mowa, przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne; do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, to jest ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, z 1981 r. ze zm.; dalej: "Prawo budowlane z 1974 r."). W tych okolicznościach, na gruncie niniejszej sprawy, zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. byłoby możliwe jedynie w przypadku ustalenia, że obiekt budowlany lub jego część zostały zrealizowane po dniu 1 stycznia 1995 r. W przypadku zaś ustalenia, iż dobudowa została wykonana przed wejściem w życie Prawa budowlanego z 1994 r. zastosowanie będą mieć przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku w sprawie II OSK 2169/12 założenie organów, iż skoro w treści decyzji o pozwoleniu na użytkowanie stwierdzono wykonanie robót zgodnie z udzielonym w 1992 r. pozwoleniem na budowę, które przybudówki nie obejmowało, to dobudowa została wykonana po dacie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, nie znajduje odzwierciedlenia w zgromadzonych w postępowaniu dowodach. Ze złożonej przez skarżącą podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu [...] kwietnia 2012 r. kopii mapy wynika, iż budynek wraz z przybudówką został uwidoczniony na mapie z dnia [...] maja 2003 r. Budynek wraz z przybudówką został uwidoczniony także na mapie z 2002 roku, której kserokopia znajduje się na karcie 11 akt organu I instancji. W obu przypadkach daty wskazane na mapach, o których mowa są wcześniejsze niż data wydania decyzji Starosty K. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie, która została wydana w dniu [...] lipca 2003 r. Złożone przez skarżącą wraz z mapą z dnia [...] maja 2003 r. kserokopie fotografii, na których widoczna jest dokonana przybudówka, o ile faktycznie zostały wykonane w 2001 r., także wskazują na datę realizacji przybudówki przed datą wydania decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie, o której mowa wyżej. Z treści odwołania D. P. i P. P. wynika, iż przybudówka została wykonana na oddzielnych fundamentach w 1994 r. Takie twierdzenie ww. osób znalazło się także w protokole oględzin z dnia [...] października 2007 r. Ze złożonego podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu [...] kwietnia 2012 r. oświadczenia D. P. wynika, iż projektowane pomieszczenie kotłowni zostało wykorzystane na spiżarnię i z tego powodu kotłownia została umieszczona w dobudowanej części. Także z twierdzeń skarżących zawartych w odwołaniu i w skardze oraz dołączonego do odwołania zaświadczenia o zameldowaniu, zgodnie z którym S. K. został zameldowany w S. [...] z dniem [...] grudnia 1994 r., wynika, iż skarżący zamieszkiwali w budynku co najmniej od tej daty. Z uwagi na to, iż jest to okres zimowy budynek musiał być ogrzewany i posiadać źródło ciepła. Powyższe okoliczności wskazują na wadliwość ustaleń faktycznych dokonanych zarówno przez organ I instancji, jak i organ odwoławczy. Nie ulega zatem wątpliwości, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organ odwoławczy naruszył także przepisy art. 75 § 1, 78 § 1 i 136 k.p.a., przez pominięcie dołączonych do odwołania dowodów, w szczególności kserokopii zaświadczenia o zameldowaniu. W okolicznościach niniejszej sprawy powyższe naruszenia mają bezpośredni wpływ na wadliwość ustaleń organów obu instancji, od których uzależniona jest ocena jakie przepisy powinny mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. O ile bowiem dobudowanie spornych pomieszczeń miało miejsce przed wejściem w życie Prawa budowlanego z 1994 r. będą miały zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r., a nie przepisy Prawa budowlanego z 1994 r. Tym samym naruszenie przepisów postępowania, które spowodowało wadliwe wyjaśnienie stanu faktycznego i w konsekwencji wątpliwość co do przepisów prawa jakie powinny mieć zastosowanie może mieć wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny prawidłowo ustalić stan faktyczny w sprawie, ze szczególnym uwzględnieniem daty wykonania spornej dobudowy, a następnie zależnie od dokonanych ustaleń zastosować właściwe przepisy prawa. Winny w tym celu dokonać oceny dostępnych dowodów dokumentów, jak i osobowych źródeł dowodowych, zgłoszonych przez strony, jak i tych, których przeprowadzenie z urzędu organy uznają za potrzebne. Winny przy tym mieć na uwadze powyższe wywody oraz wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie II OSK 2169/12. Z tych względów, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Zakres, w jakim uchylona decyzja nie może być wykonana, Sąd określił zgodnie z art. 152 p.p.s.a. (punkt 2 sentencji wyroku). O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił na mocy art. 200, art. 205 § 1 oraz art. 209 p.p.s.a. (pkt 3 sentencji wyroku). Wskazana w punkcie 3 wyroku kwota stanowi uiszczony przez skarżących wpis sądowy.