VIII SA/Wa 444/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. C. o sprostowanie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2009 r. sygn. akt VIII SA/Wa 444/08 oddalającego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu postanawia: odmówić sprostowania uzasadnienia wyroku z dnia 16 stycznia 2009 r. sygn. akt VIII SA/Wa 444/08 W piśmie z dnia [...] kwietnia 2009 r. (data wpływu do tutejszego Sądu – [...] maja 2009 r.) skarżący J. C. złożył wniosek o sprostowanie uzasadnienia wyroku z dnia 16 stycznia 2008 r. sygn. akt VIII SA/Wa 444/08 podnosząc, że w "w/w uzasadnieniu jest dużo zakłamań". Wskazał, że po pierwsze podważa się pochodzenie ciągnika, a jest na to dowód zakupu nr [...], potwierdzony na jego odwrocie przez Izbę Skarbową. Zaginął tylko jeden dokument odprawy celnej, a mógł zaginąć, bo upłynęło 15 lat od daty zakupu pojazdu. Druga nieścisłość dotyczy tego, jak mógł zakupić ciągnik "w swoim domu". Nadto sprawę wszelkich wątpliwości czy kradzieży należało wyjaśnić w postępowaniu przed organem I instancji. Następną kwestią jest to, że Polska nie była w 1994 r. w Unii Europejskiej, zaś ciągnik został sprowadzony z Białorusi, a nie z Rosji. Tym samym, w konkluzji swojego wniosku, skarżący stwierdził, że uzasadnienie wyroku nie jest trafne. W związku z powyższym jego wniosek o sprostowanie uzasadnienia jest zasadny. "Prawdziwe" bowiem uzasadnienie będzie musiał okazać Rzecznikowi Praw Obywatelskich, prasie, czy też Ministerstwu Spraw Wewnętrznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako P.p.s.a ), Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jakkolwiek w/w przepis regulujący instytucję sprostowania wyroku nie mówi tego wprost, to wykładnia celowościowa uzasadnia pogląd, że sprostowaniu mogą ulegać także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku (tak też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz str. 359, Zakamycze 2005 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 3 marca 2006 r. sygn. akt I OZ 280/06 niepubl.) W powołanym postanowieniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Przy orzekaniu o sprostowaniu wyroku (uzasadnienia) należy mieć również na uwadze, że o jego dopuszczalności decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 887/04 [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz str. 359, Zakamycze 2006). Sąd rozpatrując wniosek o sprostowanie uzasadnienia nie stwierdził takich niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, których sprostowania mógłby dokonać na podstawie i w trybie art. 156 P.p.s.a. Skarżący w swoim wniosku o sprostowanie, słusznie wprawdzie zauważył, że w uzasadnieniu wyroku na stronie 2, rzeczywiście błędnie wskazano, że J. C. dokonał zakupu ciągnika "w swoim domu". W istocie bowiem w odwołaniu skarżącego kierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. podniósł on, że " ciągnik zakupiony stał w moim domu ". Powyższa zmiana przez Sąd w uzasadnieniu wyroku, treści zdania zawartego przez skarżącego w jego odwołaniu, nie stanowi jednak niedokładności, błędu pisarskiego albo rachunkowego czy innej oczywistej pomyłki w rozumieniu w/w przepisu art. 156 § 1 P.p.s.a., jest natomiast błędnym ustaleniem faktycznym. Stosownie zaś do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie podlega sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem (postanowienie NSA z dnia 12 października 1998 r., II SA/Wr 1082/98 [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz str. 359, Zakamycze 2006). Należy jednak zauważyć, że to błędne ustalenie faktu przez Sąd, nie miało jednak żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia zapadłego w wyroku z dnia 16 stycznia 2009 r. sygn. akt VIII SA/Wa 444/08 oddalającym skargę J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R.. Wyrok oddalający skargę zapadł bowiem w związku z tym, że Sąd rozstrzygający sprawę nie stwierdził, aby decyzje organów obu instancji, tj. Starosty S., a następnie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. były niezgodne z prawem. Organy obu instancji nie dopuściły się bowiem naruszenia prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym, decyzje organów, Sąd uznał za zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Faktem istotnym dla sprawy jest bowiem, że skarżący nie legitymuje się wymaganym zarówno przez przepis art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( tj. Dz. U. z 2005 r., nr 108 poz. 908 ), jak również przepis § 3 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów ( tj. Dz. U z 2007 r., nr 186, poz. 1322 ) dokumentem w postaci odprawy celnej przywozowej. Powyższe zaś stanowiło przyczynę odmowy rejestracji przedmiotowego ciągnika. W niniejszej sprawie mylne ustalenie faktyczne Sądu dotyczące tego, że skarżący dokonał zakupu ciągnika "w swoim domu " nie ma żadnego wpływu na treść orzeczenia, gdyż skarżący by osiągnąć swój cel, którym jest rejestracja pojazdu, musi legitymować się wymaganym przez przepisy prawa dokumentem. Przedmiotowego dokumentu w postaci odprawy celnej przywozowej skarżący jednak nie posiada, czego sam nie kwestionował w postępowaniu administracyjnym, ani sądowym. Nadto, należy zauważyć, że skarżący nawet we wniosku o sprostowanie uzasadnienia wyroku przyznaje, że z powodu znacznego upływu czasu od dnia zakupu pojazdu (15 lat ), przedmiotowy dokument "mógł zaginąć". Organy obu instancji w postępowaniu administracyjnym są zobowiązane do stosowania obowiązujących przepisów prawa. Skoro zaś, skarżący jako ubiegający się o rejestrację pojazdu, nie załączył do swojego wniosku wymaganego dokumentu, organy miały prawo, a nawet obowiązek, po przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym jakie miało miejsce w niniejszej sprawie, wydania odmownej decyzji w tym przedmiocie. Z uwagi na fakt, że skarżący zwlekał z rejestracją swojego ciągnika 15 lat, a w wyniku znacznego upływu czasu doszło do zagubienia przez niego niezbędnego do tej czynności dokumentu w postaci odprawy celnej przywozowej, może mieć on pretensje w związku z tym, jedynie sam do siebie. Odnosząc się do pozostałych zastrzeżeń co do treści uzasadnienia, zawartych przez skarżącego we wniosku o jego sprostowanie, należy uznać je za bezzasadne. W uzasadnieniu wyroku Sąd nie podważa bowiem pochodzenia ciągnika, nie zarzuca również skarżącemu kradzieży przedmiotowego pojazdu, ani też nie stwierdził, aby Polska w 1994 r. była w Unii Europejskiej. Sprostowaniu nie może również podlegać ustalenie faktyczne dokonane przez organy obu instancji, a przyjęte przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie, z którego wynika, że przedmiotowy ciągnik został sprowadzony z Rosji, a nie jak podnosi skarżący z Białorusi. Na marginesie należy zauważyć, że organy dokonały tego ustalenia w oparciu o wyjaśnienia (których zresztą skarżący nie kwestionował w postępowaniu administracyjnym ani sądowym) jednego ze wspólników spółki cywilnej, z którą to J. C. zawarł umowę kupna – sprzedaży ciągnika w dniu [...] marca 1994 roku. Mając więc na uwadze powyższe na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a postanowiono, jak w sentencji.