VIII SA/Wa 451/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku K. F. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi K. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu nielegalnego zajęcia pasa drogowego postanawia : odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "Sąd") postanowieniem z 13 września 2017 r. odrzucił skargę K. F. (dalej: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]z dnia [...]marca 2017 r. znak: [...]w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu nielegalnego zajęcia pasa drogowego. Przy piśmie z 14 września 2017 r. Sąd doręczył skarżącemu odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem, którego odbiór w dniu 19 września 2017 r. pokwitował upoważniony pracownik – D. S. (k. 36 akt sądowych). W dniu 27 września 2017 r. wpłynął do Sądu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu od skargi (nadany w UP dnia 25 września 2017 r. Uzasadniając skarżący wskazał, iż nie dochowanie terminu nastąpiło z przyczyn nie zawinionych przez skarżącego, gdyż D. S. nie był umocowany do odebrania żadnej korespondencji kierowanej zarówno bezpośrednio do skarżącego, jak i jego firmy. Nadto skarżący podniósł, iż D. S. oddał przesyłkę z Sądu dopiero 19 lipca 2017 r. tj. w dniu powrotu skarżącego z urlopu i w tym samym dniu skarżący dokonał wpłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi został złożony w terminie, gdyż postanowienie Sądu z dnia 13 września 2017 r. zostało doręczone 19 września 2017 r. Od tej daty rozpoczął się zatem bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia ww. wpisu. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a., we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione łącznie aby wiosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, określają przepisy § 1-4 art. 87 p.p.s.a. Są nimi: – wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, – uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu, – powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego, – równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie ( art. 87 § 4 ). W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że zawarta w dyspozycji art. 86 § 1 p.p.s.a. przesłanka braku winy, warunkująca pozytywne rozpoznanie wniosku, oznacza wykazanie okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były przez niego nie do przewidzenia i nie do usunięcia. Kierunek wykładni sądowej tego przepisu wskazuje, że winę wykluczają przeszkody, których wnioskodawca nie był w stanie przewidzieć, ani im zapobiec. A contrario, negatywnej przesłanki zawinienia, która wyłącza możliwość przywrócenia terminu, należy upatrywać w zaniechaniu przez wnioskodawcę tym wszystkim czynnościom, które przy dołożeniu przez niego należytej staranności, zapobiegłyby konsekwencjom, jakie ustawodawca wiąże z upływem terminów do dokonania określonych czynności procesowych. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą NSA, brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 12 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA/Wr 1744/00, niepublikowane). W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie wielokrotnie wskazywano też, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że nie mogą odnieść pożądanego skutku podnoszone przez skarżącego argumenty. Zdaniem Sądu, skarżący nie przedstawił okoliczności, które uprawdopodobniałyby brak jego winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sadowego od skargi. Taką okolicznością nie jest, jak twierdzi skarżący, odebranie przesyłki sądowej przez D. S.. Sąd zauważa, iż przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie wszczął postępowanie reklamacyjne, celem ustalenia, czy D. S. był uprawniony do odbioru w dniu 27 czerwca 2017 r. przesyłki poleconej adresowanej do K. F.. W odpowiedzi Poczta Polska S.A. Biura Wsparcia Klientów pismem z dnia 28 sierpnia 2017 r. poinformowała Sąd, iż reklamowana przesyłka został doręczona zgodnie § 16 Regulaminu świadczenia usługi pocztowej niepowszechnej przesyłka firmowa w obrocie krajowym (decyzja nr [...]Dyrektora Zarządzającego Pionem Sprzedaży z dnia [...]października 2016 r.). Odbiór pokwitował D. S.–upoważniony pracownik (k. 27 akt sądowych). Wskazać należy, iż przez osobę "uprawnioną", należy rozumieć każdą osobę, która ze względu na wykonywaną funkcję, została regulaminowo czy tylko zwyczajowo uprawniona przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą do odbierania korespondencji przychodzącej do siedziby firmy przez tę osobę prowadzonej (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2010 r. sygn. akt II GSK 594/09, podobnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2010 r. sygn. akt I OSK 910/10). Sąd zauważa, iż akt sądowych wynika, iż D. S. (jako upoważniony pracownik) kwitował odbiór również innej przesyłki sądowej adresowanej do skarżącego, czego skarżący nie kwestionuje (por. zwrotne potwierdzenie odbioru postanowienia Sądu z 13 września 2017 r. k. 36 akt sądowych). Sąd stwierdza zatem, że wskazywana przez skarżącego okoliczność nie jest okolicznością wyłączająca winę w uchybieniu terminu przez skarżącego. Uznając zatem, że niedochowanie przez stronę skarżącą terminu do uiszczenia wpisu sądowego nie jest następstwem okoliczności niezależnych od strony, lecz jest wynikiem niedostatecznej staranności w prowadzeniu własnych spraw, Sąd uznał, iż nie wystąpiły okoliczności uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu. W konsekwencji, działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.