VIII SA/Wa 459/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. N. na czynność Starosty P. w sprawie obciążenia opłatą za czynności związane z prowadzeniem zasobu geodezyjnego postanawia : odrzucić skargę J. N.. Pismem z dnia [...] maja 2013 r. J. N. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: "Sąd") skargę na czynność Starosty P. polegającą na obciążeniu opłatą za czynności związane z prowadzeniem zasobu geodezyjnego. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. Sąd, wykonując zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] czerwca 2013 r., wezwał skarżącą do wskazania, czy skarżąca wzywała organ do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia [...] lipca 2013 r. skarżąca poinformowała, iż wzywała Starostwo Powiatowe w P. do usunięcia naruszenia prawa poprzez zwrot faktur ze wskazaniem na ich nieprawidłowe naliczenie tj. pisma z dnia [...] stycznia 2011 r. oraz [...] kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie. Stosownie natomiast do art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Ten tryb dotyczy więc aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, które dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, innych niż decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie wyczerpała trybu wynikającego z cytowanych przepisów, bowiem wniosła skargę na czynność bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem Sądu wbrew twierdzeniom skarżącej jej pismo z dnia [...] stycznia 2013 r. skierowane do Starostwa Powiatowego w P. (data wpływu do organu [...] stycznia 2011 r.) nie stanowi wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Takie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest bowiem wyrazem niezadowolenia uprawnionego podmiotu z treści aktu lub czynności i jednocześnie zapowiedzią jego zaskarżenia do sądu administracyjnego. Autor wezwania do usunięcia naruszenia prawa domaga się od organu, aby podjął działania zmierzające do przywrócenia stanu zgodnego z prawem, bo w przypadku pozostawania aktu (czynności) w postaci niezmienionej zostanie wniesiona skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 14 lutego 2012 r. II SA/Bk 687/11, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 13 maja 2013 r. IV SA/GL 101/13). Tymczasem we wskazanym piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r. skarżąca wskazała jedynie, iż zwraca wystawioną fakturę VAT Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. na kwotę [...] zł z uwagi na nieprawidłowe przyjęte stawki jednostkowe do wyliczenia ww. faktury tj. nie zastosowanie współczynnika [...] w opracowaniu polegającym na zmianie nośnika informacji. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.