VIII SA/Wa 460/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie sędzia WSA Cezary Kosterna, sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Protokolant Referent-stażysta Dorota Jaworska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2012 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr: [...], Komendant Główny Policji (dalej: " Komendant" lub "organ odwoławczy") po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej: "k.p.a.") oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm. dalej: "ustawa o broni i amunicji"), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] o cofnięciu B. B. (dalej: "skarżący") pozwolenia na broń palną myśliwską. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Skarżący uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...]. W dniu [...] listopada 2011 r. organ I instancji uzyskał informację koordynacyjną z Centralnej Bazy Danych Krajowego Systemu Informacji Policyjnej o wprowadzonej przez Komendę Powiatową Policji w L. rejestracji procesowej nr [...], dotyczącej skarżącego, dokonanej w związku z prowadzonym postępowaniem przygotowawczym o czyn z art. 297 § 1 k.k. W ramach dalszym czynności ustalono, iż prawomocnym wyrokiem z dnia [...] listopada 2011 r. (sygn. akt: [...] K [...]) Sąd Rejonowy w L. uznał skarżącego winnym popełnienia czynu z art. 297 § 1 k.k. (przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu) w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. (usiłowanie popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu) w zw. z art. 11 § 2 k.k., polegającego na tym, że dniu [...] marca 2009 r. w L., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i uzyskania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. nierzetelny wniosek o przyznanie tych płatności wskazując, że na zadeklarowanych gruntach w postaci działki o nr ewidencyjnym [...] o powierzchni [...] ha położonej w miejscowości C. znajdują się uprawy rolne, podczas gdy faktycznie grunty te nie były użytkowane rolniczo, usiłując w ten sposób za pomocą wprowadzenia w błąd doprowadzić Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa do niekorzystnego rozporządzania mieniem w łącznej kwocie [...] złotych, lecz zamierzonego celu nie osiągnął ze względu na ujawnione nieprawidłowości w toku przeprowadzonej kontroli i odmowy przyznania środków, czym działał na szkodę Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W.. Biorąc powyższe pod uwagę organ I instancji zauważył, iż przepis prawa materialnego stanowiący podstawę cofnięcia pozwolenia na broń (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji) ma charakter obligatoryjny, a nie fakultatywny. Z tych względów organ po ujawnieniu wskazanych okoliczności jest obowiązany do cofnięcia skarżącemu pozwolenia. Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. Powyższej decyzji zarzucił naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji poprzez uznanie, iż skazanie prawomocnym wyrokiem sądu stanowi przesłankę obligującą właściwy organ do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Wskazał, iż czynu tego nie dopuścił się świadomie, a skoro brak jest znamion umyślności przestępstwa, to brak jest przesłanki obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania organ odwoławczy wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że zgodnie ze znowelizowanym ustawą z dnia 5 stycznia 2011r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2011 r. nr 38, poz. 195) art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Komendant wskazał, iż sprawie zastosowano pkt 6 tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby, stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Organ odwoławczy podniósł, iż popełnione przez skarżącego przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu w zbiegu z przestępstwem przeciwko mieniu (art. 297 § 1 oraz art. 286 §1 k.k.) jest przestępstwem umyślnym, kierunkowym, a zatem niewątpliwie wypełnia przesłanki wskazanego przepisu prawa materialnego, co - niezależnie od innych dowodów oraz intencji sprawcy czynu zabronionego - obliguje organy Policji do cofnięcia pozwolenia na broń. Komendant podkreślił, iż fakt, że skarżący nie figuruje w Krajowym Rejestrze Skazanych nie stanowi przesłanki do uznania, iż nie jest on osobą skazaną, w świetle prawomocnego wyroku potwierdzającego ten fakt. Nadto, pozytywna opinia o skarżącym w miejscu zamieszkania, jak i dotychczasowe, zgodne z przepisami posiadanie i użytkowanie broni, nie mogą wpłynąć na inny sposób rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ ustalenia te nie eliminują faktu skazania skarżącego za przestępstwo umyślne. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący. Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję organu odwoławczego. Występując o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, postawił zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności art. 18 ustawy o broni i amunicji poprzez uznanie, że w stosunku do skarżącego zaszły przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską w związku ze skazaniem wyrokiem sądowym. Uzasadniając skarżący powtórzył argumentację przedstawioną w złożonym odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji lub postanowień z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z treści art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika zaś, że sąd uchyla decyzję bądź postanowienie, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie wskazanej ustawy, Sąd stwierdził, że decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2012 r. jest zgodna z prawem. Na wstępie należy zauważyć, iż posiadanie broni jest w polskim systemie prawnym ściśle reglamentowane i ograniczone przepisami ustawy o broni i amunicji w interesie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ustawodawstwo w tym zakresie ewoluuje w kierunku zaostrzenia wymogów stawianych osobom posiadającym broń lub ubiegającym się o jej posiadanie. Zauważenia wymaga, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1781/05, Lex nr 190907). Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 576) w brzmieniu znowelizowanym ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji (...) (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195). W ocenie tutejszego Sądu organ w sposób prawidłowy rozstrzygał niniejszą sprawę bazując na znowelizowanych przepisach ustawy o broni i amunicji, które weszły w życie w dniu 10 marca 2011 r., gdyż postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń zostało wszczęte w dniu [...] grudnia 2011 r., a więc w chwili, gdy obowiązywała już ustawa o broni i amunicji w znowelizowanym brzmieniu. Istota niniejszego postępowania sprowadzała się do oceny tego, czy realia faktyczne sprawy wypełniały przesłanki przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że przesłanką obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń jest stan zagrożenia jaki posiadacz broni stwarza dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, przy czym z woli ustawodawcy stan taki zachodzi w przypadku prawomocnego skazania za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Aby więc koniecznym było cofnięcie pozwolenia na broń, muszą zaistnieć łącznie dwie przesłanki: – osoba posiadająca pozwolenie na broń musi zostać prawomocnie skazana za popełnienie przestępstwa, – przestępstwo to musi należeć do kategorii przestępstw umyślnych. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, iż bezspornym jest fakt, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] listopada 2011 r. (sygn. akt [...] K [...]) za popełnienie czynu z art. 297 § 1 k.k. (przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu) w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. (usiłowanie popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu) w zw. z art. 11 § 2 k.k. Poza sporem pozostaje także, iż czyn ten należy do kategorii występków umyślnych. Konsekwencją powyższego jest, że w przypadku zaistnienia przesłanki skazania, o której mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a ustawy o broni i amunicji, organy Policji zwolnione są od obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność stwarzania przez posiadacza broni zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W tej sytuacji zatem obowiązkiem właściwego organu Policji było cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. W kontekście przedstawionej wyżej wykładni przepisów będących podstawą wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń, zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 18 ustawy o broni i amunicji polegający na jego błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu, Sąd uznał za nietrafny. Prawidłowe jest także stanowisko organów Policji, iż okoliczność nie figurowania w Krajowym Rejestrze Skazanych (na którą wskazuje skarżący) nie stanowi przesłanki do uznania, że skarżący nie jest osobą skazaną. Słusznie zauważyły organy orzekające, iż w materiale dowodowym znajduje się prawomocny wyrok potwierdzający ten fakt. Nadto pozytywna opinia o skarżącym w miejscu zamieszkania oraz dotychczasowe, zgodne z przepisami posiadanie i użytkowanie broni, nie mogą wpłynąć na inny, niż to uczyniły organy sposób rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy. Wyłączną podstawą zaliczenia skarżącego do osób wskazanych przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji był bowiem fakt skazania za przestępstwo umyślne. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.