VIII SA/Wa 465/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.P. na uchwałę Rady Miejskiej w R. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie działalności Prezydenta Miasta R. postanawia: odrzucić skargę Przedmiotem skargi D.P. (dalej jako skarżący) w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w sprawie rozpatrzenia skargi skarżącego na działalność Prezydenta Miasta R.. Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 229 pkt 3 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Z powyższej regulacji wynika dopuszczalność orzekania przez sądy administracyjne wyłącznie w sprawach, w których organy administracyjne działają w formach władczych (art. 3 § 2 pkt 1-7 P.p.s.a), bądź w przypadku bezczynności organów i to tylko w takim zakresie w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień, oraz innych aktów i czynności (art 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Tymczasem, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, zaskarżona uchwała została pojęta w tzw. trybie skargowym uregulowanym w przepisach art. 221 i nast. Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz.267). Przedmiotem takiej skargi, w myśl art. 227 k.p.a., może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie skargowe prowadzone przez organy administracyjne jest postępowaniem szczególnym, a charakteryzuje się między innymi tym, że nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć skierowanych do skarżącego, a tylko zawiadamia się go o podjętych działaniach, nadto nie ma toku instancji ani środków zaskarżenia (tak Janusz Borkowski w: Kodeks postępowania administracyjnego z komentarzem, Warszawa 1998 r., str. 909). Celem tegoż postępowania jest ocena skutków działania, czy też bezczynności określonych organów, a nie wydawanie wiążących w sprawie rozstrzygnięć. Zakończenie postępowania skargowego przybiera formę zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi zawierającego informację o czynnościach organu załatwiającego skargę i ich rezultatach. Zawiadomienie nie dotyczy zatem stwierdzenia, czy też uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wobec powyższego przyjdzie stwierdzić, że zawiadomienie kończące to postępowanie, nawet wówczas, gdy przybiera formę uchwał rady gminy (w takiej bowiem formie organ ten załatwia sprawy należące do jego właściwości) nie podlega kontroli legalności sprawowanej przez sądy, gdyż nie mieści się ono wśród aktów poddanych kognicji tego Sądu określonych w powołanym na wstępie art. 3 § 2 p.p.s.a, co powoduje niedopuszczalność skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2001r., I SA 2668/00 publik. LEX 54426, z 15 stycznia 2001 r., II SA/Wr 1704/00). Skoro więc sprawa objęta skargą nie mieści się w ustalonym przepisami zakresie kontroli sądowoadministracyjnej, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i orzec jak w sentencji.