VIII SA/Wa 475/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, Protokolant Referent – stażysta Urszula Sieradz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zwrotu do budżetu państwa nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej za lata 2005 – 2009 oddala skargę. 1. Decyzją z [...] lutego 2014 r. Minister Finansów (dalej: "organ" lub "Minister"), po rozpoznaniu wniosku Gminy M. (dalej: "skarżąca" lub "Gmina") o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchylił w całości decyzję własną z [...] grudnia 2013 r. rozkładającą na raty należności z tytułu nienależnie uzyskanej przez Gminę oświatowej subwencji ogólnej za lata 2005 – 2009 w wysokości [...] zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Minister wskazał między innymi art. 67a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: "Op"). 2. Stan faktyczny. 2.1. Gmina M., stosownymi decyzjami Ministra Finansów, od których skargi Gminy zostały oddalone wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 lutego 2011 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 998/10) i z 20 grudnia 2011 r. (VIII SA/Wa 238/11, VIII SA/Wa 237/11, VIII SA/Wa 236/11, VIII SA/Wa 235/11), została zobowiązana do zwrotu nienależnie otrzymanej w latach 2005 – 2009 kwoty części oświatowej subwencji ogólnej w łącznej wysokości [...] zł. Pismem z [...] października 2013 r. skarżąca wystąpiła do organu z wnioskiem o rozłożenie ww. płatności na raty z odroczeniem płatności, począwszy od 2015 r., ewentualnie o umorzenie w całości lub w części przedmiotowych zaległości (wraz z odsetkami). Oświadczyła, że posiada możliwość spłaty zaległości w kwocie rocznej do [...] zł. We wniosku powołała się na przepisy art. 64 ust. 1 w związku z art. 55 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885; dalej: "u.f.p."). Minister Finansów uwzględnił wniosek skarżącej w znacznej części i decyzją z [...] grudnia 2013 r. rozłożył przedmiotową płatność na 24 miesięczne raty. Określił przy tym stosowne terminy ich płatności oraz wysokość poszczególnych rat. 2.2. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o uchylenie ww. decyzji w części, w jakiej określa ona terminy oraz kwoty płatności poszczególnych rat, a także o wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem skarżącej, autor odwołania postawił zarzuty naruszenia art. 77 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 67a § 1 pkt 1 i 2 Op poprzez błąd w ustaleniach faktycznych skutkujący wadliwym przyjęciem, że w realiach rozpoznawanej sprawy nie jest możliwe zastosowanie wobec skarżącej ulgi w spłacie jej zobowiązań zgodnie z wnioskiem. Gmina powołała się na swój ważny interes jako podmiotu zobowiązanego, a także na interes publiczny. W jej ocenie organ rozpoznając wniosek uwzględnił jedynie część przedstawionej argumentacji. Swoje rozstrzygnięcie wydał zaś na podstawie dyrektywy wynikającej z art. 243 u.f.p., która ma na celu zabezpieczenie jednostki samorządu terytorialnego przed nadmierną kumulacją płatności z tytułu zadłużenia w stosunku do ich zdolności ekonomicznych. Zdaniem skarżącej, nie będzie ona w stanie spłacić zobowiązań w sposób i w kwotach określonych w zaskarżonej decyzji bez poważnego uszczerbku w realizacji swoich obowiązkowych zadań jako Gminy. 2.3. Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2014 r. Minister uchylił ww. decyzję własną i ponownie rozłożył spłatę przedmiotowych zaległości na raty, zmieniając terminy płatności poszczególnych rat, przy czym termin płatności pierwszej raty ([...] zł) ustalił do [...] czerwca 2014 r., zaś ostatniej ([...] zł) do [...] maja 2016 r. Przedstawił przebieg postępowania w sprawie i powołał treść przepisów ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526, ze zm.) dotyczących możliwości stosowania ulg w spłacie przedmiotowych zobowiązań (zaległości) przez jednostkę samorządu terytorialnego. Następnie, między innymi na podstawie sprawozdań z wykonania budżetu za lata 2011 - 2012, a także za 3 kwartały 2013 r. i wstępnego sprawozdania za 2013 r., z uwagi na wieloletnią prognozę finansową na lata 2014 - 2024 Gminy M. (Uchwała Nr [...] Rady Gminy w M. z dnia [...] stycznia 2014 r. w sprawie zmian w Wieloletniej Prognozie Finansowej Gminy M. na lata 2014-2024), dokonał wieloletniej analizy sytuacji finansowej Gminy (zob. s. 4 – 6 zaskarżonej decyzji). Na podstawie tej analizy Minister wywiódł, że Gmina w latach 2014 – 2016 planuje swoje dochody na zbliżonym poziomie do dochodów osiągniętych w poprzednich latach. Uznał, że zaplanowane dochody są możliwe do osiągnięcia przy zachowaniu zasad gospodarki finansowej wynikających z ustawy o finansach publicznych. Zauważył nadto, że Gmina planuje nadwyżkę bieżących dochodów nad wydatkami. Dodatkowymi środkami, po które Gmina może sięgnąć, aby wykonać swoje zobowiązania, są zaś należności wymagalne od swoich dłużników, których wielkość wzrosła wg stanu po III kwartale 2013 r. w stosunku do końca 2012 r. Zdaniem organu, uwzględniając powyższe, określony w decyzji harmonogram spłaty nienależnej części oświatowej subwencji ogólnej w wysokości [...] zł pozwala Gminie na zachowanie relacji określonej w art. 243 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Minister uznał, że przeszkodą w spłacie zobowiązań, w sposób ustalony w decyzji organu, nie stanowią zobowiązania Gminy z innych tytułów (stan zobowiązań w relacji do dochodów na koniec III kwartału 2013 r. wynosił 5,6%). Sytuacja finansowa wynikająca z wieloletniej prognozy finansowej wskazuje, że po podjęciu przez organy Gminy działań związanych z udzielaniem ulg podatkowych oraz racjonalizujących wydatki, Gmina będzie w stanie uregulować swoje zobowiązania wobec Skarbu Państwa w latach 2014 – 2016. W ocenie Ministra Finansów, Gmina spełnia przesłankę zastosowania ulgi w spłacie jej zobowiązań, o której mowa w art. 67a § 1 pkt 2 Op. Zastosowanie przedmiotowej ulgi uzasadnione jest zaś ważnym interesem Gminy, która nie mogłaby realizować zadań publicznych w przypadku jednorazowej spłaty swoich zobowiązań w 2014 r. Organ uznał również, że za innym ustaleniem terminu spłaty zobowiązań nie przemawia interes publiczny. Rozłożenie płatności na 24 raty, umożliwi Gminie spłatę nienależnej części oświatowej subwencji ogólnej otrzymanej w latach 2005 – 2009 oraz wykonywanie przypisanych jej zadań. Zarzuty Gminy organ uznał za chybione, a nawet niezrozumiałe (str. 6 – 9 zaskarżonej decyzji). Minister zauważył, że w swoim rozstrzygnięciu uwzględnił wskazywaną przez skarżącą niemożność uregulowania należności w 2013 r. i rozłożył spłatę należności na raty wymagane od [...] czerwca 2014 r. do maja 2016 r. Zmniejszył kwotę wyznaczoną do zapłaty w 2014 r. Dodatkowo zauważył, że w świetle posiadanych informacji sytuacja finansowa Gminy jest stabilna. Gmina planuje nadwyżkę dochodów bieżących nad wydatkami bieżącymi, która umożliwi spłatę zobowiązań po wygospodarowaniu dodatkowych środków budżetowych. Gmina posiada zdolność regulowania swoich zobowiązań. Zatem interes skarżącej został uwzględniony poprzez umożliwienie dokonania zwrotu nienależnie otrzymanej kwoty w sposób zapewniający wymóg realizacji zadań jednostki samorządu terytorialnego. W ocenie Ministra, sytuacja finansowa Gminy pozwala dokonać spłaty zobowiązania w 24 ratach płaconych w latach 2014 - 2016, bez naruszenia ograniczeń przewidzianych w ustawie o finansach publicznych. 3.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się Gmina. Pismem z [...] marca 2014 r. wniosła zatem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję organu. Występując o jej uchylenie w całości, autor skargi (adwokat) postawił zarzuty naruszenia: 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w związku z przepisami art. 67a § 1 pkt 1 i 2 Op oraz w związku z art. 38 ust. 1 pkt 3 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, poprzez błędne uznanie na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, że zastosowanie ulgi w spłacie zobowiązań nie może nastąpić w zakresie wnioskowanym przez skarżącą, pomimo istnienia ważnego interesu dłużnika i interesu publicznego wynikającego z trudnej sytuacji finansowej Gminy; - art. 7 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w szczególności poprzez uznanie, że: ● konieczność spłat zobowiązania w sposób przedstawiony przez organ nie narusza słusznego interesu obywateli oraz interesu społecznego, gdy spłata zobowiązań zgodnie ze skarżoną decyzją doprowadziłaby do poważnego kryzysu finansowego skarżącej, konieczności rezygnacji z jakichkolwiek inwestycji i w realny sposób odbiłaby się na funkcjonowaniu mieszkańców Gminy; ● sytuacja finansowa skarżącej spowodowana jest m. in. udzielaniem przez Gminę ulg podatkowych swoim mieszkańcom, gdy za przyznawaniem tych ulg przemawia słuszny interes obywateli; ● Gmina jest w stanie wygospodarować środki na spłatę zobowiązań poprzez nieuwzględnianie wniosków mieszkańców o udzielenie ulg, gdy za przyznaniem wnioskowanych ulg przemawia słuszny interes obywateli; 2) błąd w ustaleniach faktycznych: - w zakresie w jakim organ uznał, że Gmina jest w stanie ponieść opłaty z tytułu rat w terminach i wysokościach wskazanych w decyzji bez uszczerbku dla działalności gminy, interesu jej mieszkańców, planowanych i rozpoczętych już inwestycji; - w zakresie w jakim organ uznał, iż Gmina powinna przygotować się do spłaty zadłużenia w latach poprzednich w sytuacji, gdy sprawa winna być rozpatrzona jedynie biorąc pod uwagę obecny - wymierny - stan finansowy Gminy; - w zakresie w jakim organ bez uwzględnienia konieczności ponoszenia przez Gminę kwot spłaty przedmiotowego zadłużenia uznał, iż Gmina przewiduje wzrost dochodów na przestrzeni lat; - w zakresie w jakim organ uznał, iż w sytuacji, gdy Gmina nie zgłosiła do M. Urzędu Wojewódzkiego strat spowodowanych klęską żywiołową powodzi w 2013 r., to poniesione przez nią wydatki na pomoc poszkodowanym przez powódź i ich rodzinom nie stanowią przesłanki do wykazania trudnej sytuacji finansowej Gminy. Uzasadniając skargę jej autor rozwinął poszczególne zarzuty skargi, odnosząc się przy tym do poszczególnych sformułowań zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3.2. Odpowiadając na skargę Minister podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o jej oddalenie. Dodał, że zastosowano wobec skarżącej ulgę w spłacie jej zaległości, a tym samym odstąpiono od ciążącego na Gminie obowiązku jednorazowej wpłaty kwoty ponad [...] zł do budżetu państwa. Za niezrozumiałe uznał zatem stanowisko skarżącej jakoby takie działanie stanowiło jedynie pozorną poprawę jej sytuacji ekonomicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 4.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 u.p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 4.2. W pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do art. 38 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526 ze zm.), o ile przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, do nienależnie otrzymanych w latach poprzedzających rok budżetowy przez jednostki samorządu terytorialnego kwot części oświatowej subwencji ogólnej stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem art. 57 oraz rozdziału 6 i art. 67a § 3 tej ustawy. Oznacza to, że w postępowaniu prowadzonym przez Ministra Finansów w sprawie zwrotu nienależnie uzyskanej przez jednostkę samorządu terytorialnego kwoty części oświatowej subwencji ogólnej nie mają zastosowania przepisy działu IV Op dotyczące postępowania podatkowego. Do postępowania w sprawie ulg w spłacie należności z tytułu uzyskania nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W drugiej kolejności należy zaznaczyć, że decyzje podejmowane przez organy administracji w trybie przepisów art. 67a Op należą do rozstrzygnięć podejmowanych w ramach tzw. uznania administracyjnego. Zgodnie z art. 67a § 1 Op, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną, odroczyć lub rozłożyć na raty zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę. Na podstawie przepisów art. 67b § 1 pkt 1 i pkt 2 Op, organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które nie stanowią pomocy publicznej jak również takich, które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis. Ustawodawca, używając zwrotu "może" przesądził, że ww. decyzja organu ma charakter uznaniowy, a to oznacza, że organ ten przy ustalonym stanie faktycznym ma możliwość wyboru negatywnego lub pozytywnego dla wnioskodawcy sposobu rozstrzygnięcia jego wniosku. Organ może – ale nie musi – udzielić ulgi, przy czym nawet stwierdzenie istnienia w sprawie przewidzianych przepisami przesłanek nie obliguje organu do jej zastosowania. Tym samym, sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona w tym znaczeniu, iż sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Jest to bowiem wyłączna kompetencja organu administracyjnego. Ustalenie zatem w toku postępowania administracyjnego, czy istnieją przyczyny z art. 67a Op, które uzasadniałyby ewentualne uwzględnienie wniosku o rozłożenie na raty zaległości, stanowi konieczną przesłankę do rozważenia, ale jak już wyżej wskazano, samo przez się nie zobowiązuje właściwego organu administracyjnego do wydania decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy. 4.3. W niniejszej sprawie skarżąca wniosła o udzielenie ulgi w spłacie należności pieniężnej poprzez rozłożenie na raty spłaty nienależnie otrzymanej części oświatowej subwencji ogólnej. Wskazała na możliwość spłaty rat począwszy od 2015 r. w kwocie rocznej nie wyższej od [...] zł. Czyli skarżąca wystąpiła o rozłożenie zaległości na 11 lub więcej lat. Minister Finansów, działając reformatoryjnie rozłożył spłatę należności pieniężnej na 24 miesięczne raty w wysokości po [...] zł począwszy od [...] czerwca 2014 r. (23 raty oraz [...] zł ostatnia rata z terminem płatności [...] maja 2016 r.). Skarżąca zakwestionowała podjęte rozstrzygnięcie zarzucając niedostateczne uwzględnienie interesu publicznego i interesu Gminy, wyrażające się w pominięciu możliwych skutków, jakie dla Gminy oraz jej mieszkańców pociągnie odmowa rozłożenia należności Gminy na okres nie krótszy od 11 lat. 5.1. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Minister Finansów uwzględnił w znacznej mierze wniosek Gminy o rozłożenie na raty jej bezspornych zaległości z tytułu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za lata 2005 – 2009. Działając reformatoryjnie, w związku ze złożonym przez Gminę wnioskiem o ponowne rozpatrzenie strawy, uchylił swoją decyzję i ustalił termin płatności poszczególnych rat w sposób umożliwiający wykonanie decyzji. Spłatę zaległości Gminy rozłożył na 24 raty w trzech latach budżetowych, zapewniając w ten sposób wnioskodawcy możliwość przygotowania się do spłaty zaległości, co do których istnienia Gmina miała świadomość od kilku lat. 5.2. Minister Finansów wydając zaskarżoną decyzję oparł się na wynikach analizy sytuacji finansowej i ekonomicznej w jakiej znajdowała się Gmina w momencie podejmowania rozstrzygnięcia. Analiza i ocena sytuacji finansowej i ekonomicznej Gminy została dokonana na podstawie sprawozdań budżetowych z wykonania budżetu za lata 2011 – 2012 i po 3 kwartałach 2013 r. oraz na podstawie Wieloletniej Prognozy Finansowej Gminy na lata 2014 - 2024. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zdaniem Sądu zrozumiałe i odpowiada wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a. Nie nosi przy tym cech dowolności. Postępowanie administracyjne zostało zaś przeprowadzone przez organ w sposób odpowiadający zasadom wynikającym z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności zgodnie z art. 7, art. 77 i art. 80. 5.3. Zaskarżona decyzja jest w ocenie Sądu dla Gminy korzystna, gdyż stwarza jej możliwość spłaty bezspornych zaległości w systemie ratalnym, a jej uchylenie mogłoby znacząco pogorszyć sytuację skarżącej. Procedura wszczęcia postępowania o rozłożenie zaległości podatkowej na raty nie obliguje bowiem organów egzekucyjnych do wstrzymania postępowania egzekucyjnego (zob. wyrok NSA z 15 lutego 2013 r., II FSK 1316/11; wyrok ten został przywołany w postanowieniu NSA z 10 lutego 2015 r., II FZ 47/15, oddalającym zażalenie Gminy na postanowienie sądu pierwszej instancji wydane w niniejszym postępowaniu sądowym, odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; ww. orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.cbois.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Podkreślenia wymaga, że Minister Finansów rozłożył Gminie zaległości na dogodne raty pomimo tego, że Gmina od kilku lat korzysta z nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za lata 2005 – 2009 bez konieczności ponoszenia związanych z tym kosztów w postaci odsetek za zwłokę. Minister trafnie przyjął, że sytuacja finansowa Gminy jest stabilna i nie narusza jej konieczność wywiązania się z obowiązku spłaty bezspornych zaległości w systemie ratalnym, zgodnie z zaskarżonym rozstrzygnięciem. 6. W świetle powyższych rozważań, zarzuty skargi Sąd uznał za chybione. Minister Finansów uwzględnił większość postulatów Gminy dotyczących zakresu ulgi w spłacie jej bezspornych zaległości z tytułu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za lata 2005 – 2009. Ustalił nadto okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy w sposób wyczerpujący na potrzeby wydania decyzji w trybie art. 67a § 1 pkt 2 Op. Oczywiście chybiony jest zatem zarzut skargi jakoby przyznana ulga tylko w sposób pozorny poprawiała sytuację finansową Gminy, gdyż jest to pomoc realna i Gmina z niej korzysta. Zaskarżona decyzja bez wątpienia uwzględnia możliwości płatnicze skarżącej, której obawy co do możliwości regulowania poszczególnych rat okazały się płonne. Z akt sprawy wynika bowiem, że Gmina spłaca raty w kwotach i terminach wyznaczonych przez Ministra (zob. protokół z rozprawy, k. 120 akt sądowych). Sądy administracyjne pierwszej instancji nie zostały dotychczas wyposażone w kompetencje reformatoryjne dotyczące rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Dokonując kontroli legalności decyzji wydanej w ramach uznania administracyjnego, a do takich zalicza się decyzja przyznająca ulgę w spłacie zaległości podatkowych poprzez ich rozłożenie na raty, Sąd nie posiada zatem kompetencji umożliwiających zobligowanie organu podatkowego do udzielenia ulgi we wskazanym przez wnioskodawcę zakresie. Kontrola sądowa w tego rodzaju sprawach jak rozpoznawana ogranicza się do badania, czy organ podatkowych wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rolą sądu administracyjnego nie jest zaś kontrolowanie zaskarżonej decyzji przez pryzmat kryteriów celowościowych czy słusznościowych (zob. wyrok NSA z 25 czerwca 2014 r., II FSK 1774/12, CBOSA). Tym samym za chybione należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 67a § 1 pkt 2 Op i w związku z art. 38 ust. 1 pkt 3 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Oczywiście chybiony jest zaś zarzut naruszenia (w jakimkolwiek zakresie) art. 67a § 1 pkt 1 Op, gdyż przepis ten nie był i mógł być podstawą rozstrzygnięcia w realiach rozpoznawanej sprawy. Wniosek Gminy dotyczył bowiem rozłożenia na raty zaległości o charakterze podatkowych za lata 2005 – 2009 i w tym zakresie rozstrzygał Minister, udzielając skarżącej ulgi. Wniosek skarżącej i zaskarżona decyzja nie dotyczyły zaś odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia zapłaty podatku na raty. Dodać należy, że nie może zostać uznane za uchybienie organu wskazywanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji możliwych sposobów zwiększenia dochodów Gminy i jej możliwości płatniczych, tym bardziej, gdy jest to element ustosunkowania się przez organ administracji publicznej do zarzutów skarżącej i związanej z nimi argumentacji. Zarzuty skargi odnośnie naruszenia przepisów postępowania są bezzasadne. Minister ustalił bowiem sytuację finansową skarżącej, między innymi na podstawie przedstawionych przez Gminę dokumentów. Zebrany w sprawie materiał dowodowy ocenił w sposób zgodny z zasadami logiki oraz dostępnej wiedzy, porównując dochody i możliwości płatnicze Gminy z wysokością kwoty należnej do zwrotu. Sporne raty zostały ustalone w kwotach i terminach umożliwiających spłatę bezspornych zaległości Gminy z tytułu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za lata 2005 – 2009. 7. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, czyli oddalił skargę.