VIII SA/Wa 475/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu wniosku [...] Wojewódzkiego Komendanta Ochotniczych Hufców Pracy o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi [...] Wojewódzkiego Komendanta Ochotniczych Hufców Pracy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dofinansowania kosztów kształcenia z tytułu przyuczenia do wykonywania określonej pracy postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi [...] Wojewódzki Komendant Ochotniczych Hufców Pracy, reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego M.S., złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie odmowy dofinansowania kosztów kształcenia z tytułu przyuczenia do wykonywania określonej pracy, nie przedkładając pełnomocnictwa i nie uiszczając wpisu. Wobec powyższego, zgodnie z zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 czerwca 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi (w terminie 7 dni od dnia odebrania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi) poprzez złożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego oraz uiszczenie wpisu od skargi. Powyższe wezwania zostały doręczone 10 lipca 2017 r. pełnomocnikowi skarżącego, zatem termin do uzupełnienia braków skargi upływał w dniu 17 lipca 2017 r. W dniu 14 lipca 2017 r. skarżący dokonał wpłaty wpisu w odpowiedniej wysokości. W dniu 18 lipca 2017 r. została zaś nadana w Urzędzie Pocztowym przesyłka zawierająca pełnomocnictwo do reprezentowania strony skarżącej. Postanowieniem z dnia 14 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił powyższą skargę i zwrócił uiszczony wpis podnosząc, że skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi i nie przedłożył pełnomocnictwa w zakreślonym przez Sąd terminie wskazanym w wezwaniu, który upływał w dniu 17 lipca 2017 r. Pismem z 11 sierpnia 2017 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego wskazał, że powodem niedotrzymania przez niego terminu do złożenia pełnomocnictwa był fakt, iż przebywał on za granicą, zaś wysyłka poczty na prośbę pełnomocnika zajęła się grzecznościowo jego siostra, która ze względu na zamknięcie placówki pocztowej koło miejsca zamieszkania pełnomocnika dokonała najprawdopodobniej wysyłki w dniu następnym. Zdaniem pełnomocnika strona nie powinna ponosić ujemnych konsekwencji za działanie osób trzecich. Niezależnie od powyższego pełnomocnik podniósł, że pełnomocnictwo wraz z należną opłatą od pełnomocnictwa zostało prawidłowo przez niego załączone do skargi oraz przesłane do organu, jednak z przyczyn nieznanych pełnomocnikowi nie znajduje się w aktach przesłanych do Sądu. Z tych też względów do Sądu został przesłany kolejny dokument pełnomocnictwa, pomimo że skarga braku formalnego nie posiadała. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast stosownie do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać tej czynności. Z przywołanych przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może znaleźć zastosowanie tylko wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie, we wskazanym terminie, wniosku przez skarżącego oraz dokonanie czynności, dla której zakreślono termin, nie jest wystarczające dla przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, której uchybił. Niezbędne jest także uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. W rozpoznawanej sprawie skarżący zachował siedmiodniowy termin, określony w art. 87 § 1 p.p.s.a. Warunkiem niezbędnym do przywrócenia terminu dla dokonania czynności jest brak winy wnioskodawcy w jego uchybieniu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy można więc mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, której nie można było przezwyciężyć. Należy jednak dodać, że w przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (w niniejszej sprawie – przez radcę prawnego), to jego brak winy jest warunkiem przywrócenia terminu przez Sąd, ponieważ to na nim spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Dla przyjęcia winy profesjonalnego pełnomocnika procesowego wystarczy natomiast nawet lekkie niedbalstwo (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt I FZ 69/09, LEX nr 565 711). Podkreślić należy, że to pełnomocnik jest osobą, która dokonuje czynności procesowych za reprezentowaną stronę postępowania. Pełnomocnictwo z mocy prawa obejmuje umocowanie do dokonywania wszystkich, łączących się ze sprawą czynności procesowych. Czynności te wywołują skutki prawne bezpośrednio dla mocodawcy, niezależnie od tego czy wykonane zostały dobrze, czy źle. Pełnomocnik zobowiązany jest do starannego działania i za takie działania ponosi odpowiedzialność wobec mocodawcy. Tym samym działania te należy traktować tak, jakby były podejmowane przez samego mocodawcę, a zatem nie można przyjąć, że skarżący uchybił terminowi bez swojej winy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 1999 r., sygn. akt II UKN 678/99 OSNAPiUS 2001/11 poz. 402). Podmiot reprezentowany nie może skutecznie podnosić braku swojej winy w uchybieniu terminu, które nie zostało spowodowane przez niego (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 640/13, LEX nr 1 521 134). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy odnotować, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 10 lipca 2017 r. Oznacza to, że termin do uzupełnienia stwierdzonych braków formalnych upłynął 17 lipca 2017 r. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego uzupełnił brak formalny skargi 18 lipca 2017 r., tj. już po upływie wyznaczonego terminu. Podkreślić należy, że pełnomocnik skarżącego, który zlecił dokonanie czynności osobie trzeciej, ponosi odpowiedzialność za wybór tej osoby i jej działanie w powierzonym zakresie. Wina osoby trzeciej, która obciąża stronę postępowania, może dotyczyć bowiem zarówno pełnomocnika strony, jak i innych osób, którymi strona się wysługuje (por. postanowienie z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt I FZ 425/13, Lex 1397101). Zdaniem Sądu powierzając czynność procesową - jaką jest nadanie przesyłki – osobie trzeciej, pełnomocnik mógł ją poinformować o terminie w jaki winna to uczynić. Oczywiście, że osoba trzecia nie musiała znać właściwego trybu, lecz wiedział o tym pełnomocnik i tę informację powinien przekazać osobie trzeciej nadającej na poczcie korespondencję. Nawet jeżeli zaś skarżący wskazał osobie trzeciej prawidłowy termin, to nadanie przesyłki w innym terminie przez osobę trzecią nie było okolicznością nie do przezwyciężenia, a raczej można byłoby zakwalifikować to jako niedbalstwo. Ponadto, należy zauważyć, że zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. W ocenie Sądu dbałość o przestrzeganie wymogów formalnych w toku składania skargi do sądu administracyjnego, w tym w szczególności legitymowania się właściwym pełnomocnictwem procesowym, należy do podstawowych obowiązków profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Ponadto odnosząc się do argumentu pełnomocnika skarżącego, że pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego znajduje się w aktach sprawy, a tym samym brak było podstaw do wzywania do uzupełnienia braków formalnych w tym zakresie, wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy. Wbrew wywodom pełnomocnika pierwszej czynności procesowej nie można utożsamiać z czynnością dokonaną przed organem administracji. Reasumując w oparciu o przywołane okoliczności, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 87 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.